कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

रोज सकाळीं प्रात: समयीं, पूजा करी देवाची ।

पूजे मधल्या विधीत, चूक न होई कधी त्याची ।।१

स्नान करोनी नेसूनी सोंवळे, देव घरांत जाई ।

भाळी लावूनी गंध टिळा, मंत्रपाठ गाई ।।२

सहयोग देई पत्नी, पूजा कर्मामध्ये त्याला ।

आधींच उठोनी झाडूनी घेई, स्वच्छ करी देव घराला ।।३

करूनी सडा संमार्जन तेथें, सारवोनी घेई जागा ।

देवापुढती रांगोळी काढी, दिसे कशी सुंदर बघा ।।४

बागेमध्ये जाऊनी मग ती, दुर्वा काढीत असे ।

पुष्प करंडीत फुले निराळी, ताजी सुंदर दिसे ।।५

स्नान करूनी ओलेत्याने, पाणी ठेवी पूजेसाठीं ।

घास घासूनी चंदन मग ते, भरे लहानशी वाटी ।।६

हरिनाम घेई मुखीं सतत, मंत्र जप ते येईना ।

पूजेच्या परि तयारीमध्यें, उणीव कधी ठेवीना ।।७

जमवित होती पूण्य राशी, पतिची सेवा करूनी ।

द्विगुणीत होई सांठा, प्रभू सेवा लाभूनी ।।८

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

रेशमी कोशात शोधले

मधाचे मोहोळ त्याने….

राहू केतुनो सोडून द्या तुम्ही,मगरमिठीतून चंद्राला
बघा बघा ह्या प्रथ्वीवरती,काय तो हा: हा: कार मजला

प्रेमिजानांचा प्रेमबिंदू तो,सौंदर्याचा मुकुटमणी
झाकळला सारा नभात हा,म्हणती त्यास गिळला कुणी

आत्मा जाता सोडून देहा,उरे न कांही मागे
चंद्र चांदणे नभात नसता,सौंदर्याची मिटतील अंगे

सौंदर्यातची बघतो सारे,जगण्यासाठी सौंदर्य हवे
विश्वचक्र हे फिरत रहाण्या चंद्राचे आस्तित्व सतत हवे

नष्ट होतील जीवजीवाणू,आनंद त्यांचा जाईल विरुनी
बलिदानाच्या पुण्याईने परि, सुटेल चंद्र मगरमिठीतून

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कुठे तु गेलीस न्याय देवते,

जगास सोडूनी याच क्षणी ।

अन्यायाची कशी मिळेल मग,

दाद आम्हाला या जीवनी ।। १ ।।

परिस्थितीचे पडता फेरे,

गोंधळूनी गेलीस आज खरी ।

उघड्या नजरे बघत होती,

सत्य लपवितो कुणीतरी ।।२।।

दबाव येता चोहबाजूनी,

मुस्कटदाबी होती कशी ।

शब्दांना परि ध्वनी न मिळता,

मनी विरताती, येती जशी ।।३।।

बळी कुणाच्या पडली तू गे,

मार्ग रोखीले तुझे कसे ते ।

अपयश येता सत्यालाही,

म्हणू कसा तूज ‘न्याय देवते’ ।।४।।

आज न आले यश जरी,

न्याय येईल उफाळूनी ।

अंतिम विजय हा सत्याचा,

जाणीव आहे ह्याची मनी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

‘आम्ही क्षमस्व आहो’ , मोबाइल बडबडताहे
‘तुम्ही क्षमस्व आहां , मग मीही क्षमस्व आहे’.
‘क्षमस्व’ म्हणजे काय , कुणां हें नक्की ठाउक नाहीं
करतां वापर हास्यास्पद , तिरकस प्रतिसादा मीही !

‘चूकच नाहीं’, अन् ‘सोऽ व्हॉऽट्’हि, भलता चढला पारा
क्षमस्व ; खून करुन भाषेचा, खुशाल माथीं मारा.
-
क्षमस्व : (संस्कृत) : क्षमा कर ( अशी विनंती).

- - -

- सुभाष स. नाईक

मनासारखे सारे आयुष्य जगावे..
हे स्वप्न अधुरे , मी नित्य पाहतो..
अंबरी घनमेघनांचे अवीट सोहळे..
लोचनी मी अलगद बांधून ठेवितो..

हृदयांतरी बिलोरी प्रतिबिंब तयांचे..
भावशब्दातुनी मीच गुंफीत जातो..
तूच हृदयस्थ ! विराजमान प्रांजला..
स्वप्नातुनी तुला गं मी नित्य पाहतो..

ओढ तुझी गं , ती अव्यक्त अनावर..
क्षणा क्षणाशी रोज तडजोड करतो..
भाग्यरेषा ! साऱ्याच मम भाळीच्या..
नित्य मनांतराला मीच समजावितो..

तूच रुपसुंदरा.. ! ईश्वरीय अमृतगंधी..
स्वप्नातुनी , आकंठ अविरत प्राशितो..
मागणे एकच आता स्वप्न सत्य व्हावे..
दान ! मी दयाघनाला सदैव प्रार्थीतो..

©️वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.५३/ ६-४-२०२१.

काय केले दुःख विसरण्याला
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला ।।धृ।।

निराशेच्या काळांत
दुःख होते मनांत
हार झाली जीवनांत
शांत राहण्याचा मार्ग, त्यावर शोधला ।।१।।
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

चूक राई एवढे
दुःखाचा पर्वत पडे
मनीं पश्चाताप घडे
भोग भोगण्या, झालो तयार ।।२।।
युक्ति जमली नामीं आनंद आणण्याला

एकाग्र चित्तांत
जातां ध्यानांत
डूबता आनंदात
विसरुन गेलो जगाला ।।३।।
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

सारी ऊर्जा जाई
ध्यानांत एकरुप होई
त्यांत ईश्वर पाही
ऊर्जा शिल्लक न राही, दुःख भावनेला ।।४।।
युक्ति जमली नामीं, आनंद आणण्याला

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जेंव्हा जेंव्हा प्रवासाने
आम्ही दोघे दमलेलो असतो ........
थकून, कंटाळून घरी येतो,
झोमॅटो तिला नको असतं,

म्हणून पिठलं भाताचा साधा बेत ठरवते !

माझी आवड सांभाळून ती
सांडगे पापड़ हि तळते .....
त्यासोबत न विसरता
लोणच्याची फोड वाढते
कारण आम्ही दोघे दमलेले असतो

तेंव्हा खरंच पिठलं भात
असा साधाच बेत असतो !

कैरी लिम्बाचे लोणचे ....
नेहमीच जेवणात असते.
म्हणून ती मिक्स भाज्यांचे
खमंग लोणचे सुद्धा बनवते
ती कंटाळली की नेहमी असेच होते.....

पिठल भात असा साधाच बेत ठरवते !

भात शिजे पर्यन्त रिकामा वेळ आणि ......
प्रवासातील थकव्याचा सुंदर मेळ मी घालतो..
दोनच ग्लास बियर घेऊन घसा ओला करतो..

कारण पिठलं भात असा साधाच मेनू असतो !

बियर सोबत,मला आवडतात म्हणून ...
चार कांदा भजी ती तळते ...
साध्या मेनूत हि रंगत आणते
कारण जेंव्हा जेंव्हा ती कंटाळलेली असते,
तेंव्हा तेंव्हा पिठल भात असा साधाच मेनू रांधते !

घरी आहेत म्हणून चार थेपले गरम ती करते
तुपाची धार सोडून त्यांना ओले करते ....
शेंगदाण्याच्या चटणी सोबत ..
टोमेटो काकडीची कोशिंबीर असते....
कारण पिठलं भात असा साधाच बेत ती करते !

जेवण खुप साधे झाले .....
हे तिलाही जाणवत असते....
फ्रिजमधल्या आइसक्रीमचे
फ्रूट सलाड ती बनवते
कारण ....
पिठल भात असा साधाच मेनू असतो !

साधाच मेनू असल्याने तिला, मी थोडासा नाराज वाटतो
उद्या नाश्त्याला मिसळीचे वचन देऊनच ती झोपी जाते ....
आमच्याकडे नेहमी असेच असते
ती कंटाळली की पिठल भाताला पर्याय नसतो !

संसार म्हणजे तडजोड आणि समझोता
मी नेहमीच करत असतो
ती दमली की पिठलं भात असा साधाच बेत नेहमी असतो !

ती माझी गृहलक्ष्मी,
कंटाळली तरी,अन्नपूर्णा असते.
चेहऱ्यावर स्मित बाळगून
माझी रसना तृप्त करते !

-- अरविंद टोळ्ये
९८२२०४७०८०

निळ्या जळी, काष्ठी, पाषाणी,
मज मेघ:श्याम दिसे,
ऐहिक जीवनी वावरताना,
रंग निळसर भासत असे,--!!
निळा काळा शाम तो,
वाजवी मधुर बासरी,
जिथे असेन तिथे मी,
हरवून बसते परोपरी,--!!!
राधिका मी त्याची,
तो माझा कृष्णसखा,
जिथे जाईन तिथे तो,
बनत असे पाठीराखा,--!!!
नावेत बसुनी चालले ,
या तीरावरून त्या तीरी,
यमुनाही डचमळे सारखी, माझ्यासारखी उलघाल उरी,--!! मधुसूदनाचे प्रतिबिंब,
पाहते मी पाण्यात खाली,
त्यातच माझे मुख दिसे,
प्रतिमा एकरुपच झाली,--!!!
प्रवास हा प्रेममय,
ओढ त्याची विचक्षण,
हृदये दोन परंतु,
एकच आहे तनमन, --!!!
सावळ्याची होता भेट,
अद्वैताचाच साक्षात्कार,
कोण राधा,कोणता कृष्ण, जगासकोडेवाटे फार,-!!

हिमगौरी कर्वे

मूळ हिंदी कविता ‘ जानती हूँ प्रेम कम-कम हो रहा है ‘ ; कवियत्री- शार्दूला झा नोगजा,सिडनी,ऑस्ट्रेलिया ; मराठी अनुवाद- विजय नगरकर