पोस्टाची खिडकी
टपालासाठी

रेल्वे ची खिडकी
तिकिटासाठी

सिनेमाची खिडकी
हाऊसफुल्ल साठी

नाटकाची खिडकी
श्री. सौ. साठी

खिडक्याच खिडक्या
त्यांना काय तोटा

कुठे जाल तिथे पडेल
त्यांच्याशी गाठ

सापडेल का कुठे?
कल्पवृक्षाची खिडकी?

सापडलीच तर
एकच वाटते खंत

पाळी येईल तेव्हा
ती होऊ नये बंद!

-- विनायक अत्रे.

वाजपेयींची मृदूवाणी
अडवाणींची अडवाणी
संघाची एक वाणी
भाजपची केविलवाणी

सोनियांची सोन वाणी
राष्ट्रीयांची टंगळ मंगळ वाणी
लालूची बडबड वाणी
मायावती ची माया वाणी
मुल्ला मुलायमची मुलायम वाणी
ललिताची धमकावणी
प्रमुखांची गुरकावणी
ममताची रुसु बाई वाणी
पडद्याआडची चंद्रावाणी
वीरप्पन ची मिशाळवाणी
दाऊदची आतंकवाणी
मुशर्रफ मग्रूरवाणी
बुशची धमकावणी
सद्दाम ची उद्दाम वाणी

सारी बोल घेवड्यांची वाणी
सारी वाचीवीरांची वाणी
काही नाही तिच्यात पाणी

वाणी वाणी एकच वाणी
स्वातंत्र्यवीरांची
हुतात्म्यांची
देशभक्तांची राष्ट्रवाणी

-- विनायक अत्रे.

दिनांक: १३/०१/२००३.

(ममता- ममता बॅनर्जी, ललिता- जयललिता तामिळनाडू मुख्यमंत्री, चंद्रा- चंद्राबाबू- आंध्र मुख्यमंत्री, प्रमुख- शिवसेनाप्रमुख, मुलायम- मुलायमसिंग यादव, मायावती- मध्यप्रदेश मुख्यमंत्री, दाऊद- दाऊद इब्राहिम स्मगलर, मुशर्रफ- पाकिस्तान अध्यक्ष)

परवलीचाच शब्द आता
हे माझे अन तेही माझे

स्वार्थाचा हव्यास आगळा
जे आहे ते सारे माझे

खरे कुणाचे काही नसते
तसे जगणेच ठरते ओझे

प्रेमभाव एक बाजार आता
नाते एक कर्तव्याचे ओझे

सत्य केवळ श्वास क्षणाचा
अंती कळते रिक्तपण माझे

जेंव्हा होई जीव कासाविस
विसरूनी जाते तुझे माझे
********

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३०८

२७/११/२०२२

सखया, किती वेळ
मी वाट तुझी पाहू रे....

जाहली तिन्हीसांजा
गाभारी दीप दीपले रे...

नको आता जीवघेणी
असह्य ती, प्रतीक्षा रे...

जीवलगा, जीवलगा
किती पाहू मी वाट रे...

तुलाच भेटण्यासाठी
कासावीस हा प्राण रे...

ये नां, सत्वरी धावत
बघ झाकोळले गगन रे...
*******

--वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२१७

२७/८ /२०२२

चकचक करती चांदनी । लकलक करतात डोळे । आयुष्य संपूण फक्त राहते । जोडीने फिरलेले नदिनाल्यांचे ओढे (वडा) !

जन्माला आलो तेव्हा । देवाने टाकले कोड़े । कधी नाही सुटले म्हणून । जाता जाता रचले वाळलेले झाड़े !

मी जेव्हा गेलो । तेव्हा मातीवर ठेवले कंदी पेड़े । जिवंत असताना कधी मुकात ठेवले नाही थोड़े !

जाता जाता ठेवून गेलो कायमची आठवण , फक्त मुला –मुलींची । जो पर्यंत सृष्टि आहे , रंग भी रंगी फुलांची !

।। कवी ।। सचिन जाधव

sachinrjadhav1992@gmail.com.
Viravade(dattanagar),tal-karad,dist-satara .
Mobile no-8459493123

आतां विश्वात्मकें देवें । येणे वागयज्ञें तोषावें ।
तोषोनि मज द्यावें । पसायदान हें ।।
जे खळांची व्यंकटी सांडो ।
तया सत्कर्मी रति वाढो ।
भूतां परस्परें जडो । मैत्र जीवाचें ।।
दुरितांचे तिमिर जावो । विश्व स्वधर्मसूर्ये पाहो ।
जो जें बांडील तो तें लाहो । प्राणिजात ।।
वर्षते सकळमंगळीं । ईश्वरनिष्ठांची मांदियाळी ।
अनवरत भूमंडळीं । भेटतु भूतां ।।
चलां कल्पतरुंचे आरव । चेतना चिंतामणींचें गांव ।
बोलते जे अर्णव । पीयूषाचे ।।
चंद्रमे जे अलांछन । मार्तण्ड जे तापहीन ।
ते सर्वांही सदा सज्जन । सोयरे होतु ।।
किंबहुना सर्वसुखीं । पूर्ण होऊनि तिहीं लोकीं ।
भजिजो आदिपुरुखीं । अखण्डित ।।
आणि ग्रंथोपजीविये । विशेषीं लोकीं इये ।
दृष्टादृष्ट विजयें । होआवें जी ।।
येथ म्हणे विश्वेश्वरावो । हां, होईल दान पसावो ।
येणें बरें ज्ञानदेवो । सुखिया जाला ।।

शोभिवंत घर केले, आधुनिक बनलो मी

विविध वस्तू संग्राहिले, शोभा देण्या आले कामी

शिरे व्याघ्र, हरणाची, लटकाविली भिंतीवरी

झाडे रंगीत पानांची, कुंडीत शोभती बरी

काचेचा मोठा टँक घेऊनी, पाण्याने भरला

रंगीत मासे आंत सोडूनी, दिव्यानी प्रकाशिला

रंगी बेरंगी आकर्षक मासे, चपळाईने पाण्यांत पोहती

नयनाला ते मनोहर भासे, चित्त साऱ्यांचे वेधती

खेळून भूक लागली, हा विचार आला मनी

जीवंत किडे सोडले जली, खाण्यासाठी माशांना

शर्यत किडे माशांची, बघून वाटली गम्मत

भक्ष्ये पकडूनी किड्यांची, मासे असती जिंकत

मनी निराशा आली अवचित, विचार येता ध्यानीं

जीवन मरणाची ही शर्यत, जगे एक दुसऱ्यास मारुनी

परि निसर्गाची रीत निराळी, संधी देई जगण्याते

बंदीत टाकूनी किडे सगळी, वंचित केले त्या संधीते

निराश होऊनी जातां, काढून घेतले माशांना

जलाशांत सोडूनी देतां, आनंद झाला मनां

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

“सुमनांजली” या काव्यसंग्रहातून…

यातना आणि वेदना,
जीवन दुसरे असते काय,
भोग आणि उपभोग,
असे त्याचे दोन पाय ,,--!!!

स्वार्थ अन् भांडण,
हेच त्याचे अवयव,
कधीकधी फक्त कींव,
कधीकधी चांगुलपण, ,--!!!

दया करुणा उपकार,
सारेच जीवन विसरले,
म्हणूनच आज सगळ्यांना,
जीव न-कोसे करणारे,--!!!

समस्या अडचणी यांचा,
त्याभोवती घेराव ,
कसे कुणाला ठाऊक,
करेल कधी संपूर्ण पाडांव,--!!!

असेना का तरीही,
त्यातच मजा आहे ,
रडके तोंड करण्यापेक्षा,
हसरे गाणे प्रिय आहे,--!!!

माणुसकी आणि सर्व भावना,
आज निषिद्ध आहेत,
स्वतःच्या पोळीवर तूप ओढणे,
एवढेच शिल्लक आहे ,--!!!

पैसा, सत्ता ,लालसा,
यांचीच सारी ओढ,
त्यांच्यात लागते सारखी,
मात देण्याची ओढ,--!!!

पण असे असूनही
मन सुद्धा मरते,
जिवंत असून मन मेलेले,
माणूस हे सिद्ध करे,--!!!!

हिमगौरी कर्वे©

आनंदाने नाचत गात,
घेत हृदयाचे ठाव ,
चाललो मी पुढे पुढे ,
झरा माझे नाव,--!!!

कपारीत डोंगराच्या,
जन्म होई माझा,
झुळझुळ वाहत जाता,
होत असे मी मोठा,--!!

शांत निर्मळ पाणी,
हळूहळू पुढे जातसे ,
पारदर्शक थेंब लोलक,
नजरेत ना भरती कसे,--!!

असे धवल थेंब धावती,
त्यांची बनते सुरेख नक्षी,
ती बघण्यास उत्सुक हा,
सारखे येती माझ्यापाशी,--!!

अशांत, अस्वस्थ चित्ता,
क्षणार्धात करतो शांत ,
मनस्ताप होता क्षणी,
धावती इथे निवांत,--!!

अवतीभोवती वृक्षराजी,
अन पक्ष्यांचे मंजुळ कूजन,
माझ्या पाण्याची धून मंजुळ,
हा पक्षीगान ते मधुर,-?-!!

मंद वारा संगतीला,
अखंड नित्य वाहे,
जो येईल तो आजूबाजूस,
निसर्गचित्रच पाहे,---!!!

तहान भागवण्या येती,
लहानथोर कित्येक पक्षी,
गोड पाण्याने तृप्त होतां
रमती बघा माझ्या वक्षी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©