कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
देह एक बदलणारे घर
बदलत गेलो घरे मी माझी,
आज पावतो कितीक तरी ।
पोटासाठीं नोकरी करतां,
भटकत होतो आजवरी ।।
बालपण हे असेंच गेले,
फिरता फिरता गावोगावी ।
वडिलांची नोकरी होती,
धंदा करणे माहीत नाही ।।
पाऊलवाट तीच निवडली,
मुलाने देखील जगण्यासाठी ।
तीन पिढ्या ह्या चालत राही,
एका मागून एकापाठी ।।
गेले नाहीं आयुष्य सारे,
स्थिर राहूनी एके जागी ।
देश वेळ आणि घरे निराळी,
जगलो होतो विविध अंगी ।।
शरीर देखील असेच आहे,
आत्म्याचे ते छोटे घरकुल ।
मिळवित असतां सत्व तेज ते,
देह सोडूनी दूजात जाईल ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
तुझे माझे नाते
तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,---
पोळलेल्या जिवांचे,
व्यथित अशा हृदयांचे,--!!!तुझे माझे नाते,
एकाच अखंड बंधाचे,
अगदी जन्मोजन्मीच्या,
गोड ऋणानुबंधाचे,
विचरशी तू सहचरे,
पण वेगळेच हे धागे,
काळजाच्या विणींचे
समसुखाचे, समदु:खाचे,--!!!ओघळलेल्या अश्रूंचे,
आत लपलेल्या समुद्राचे,
खोलवरच्या भोवऱ्याचे, उसळणाऱ्या लाटांचे,
तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,---!!!कधी भरतीओहोटीचे,
दोघातल्या ओढीचे,
वाचणाऱ्याला बुडवणारे, बुडणार्याला वाचवणारे,
पाण्याशी जीवनाचे,
निष्ठूर या जगातले, ---!!!तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,
अंतरात्म्यांतील आवाजांचे
आत्मिक एकरुपतेचे, ऐहिकापल्याड अलौकिकाचे, लौकिकातील असामान्यतेचे,-!!!तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,
हवेशी गारव्याचे,
पावसाशी पाण्याचे,
झाडांशी टवटवीचे,
दवांशी थेंबांचे,
देठाशी फुलांचे,
सुगंधाशी कळीचे,
तुझे माझे नाते ,----
सुखाचे सुखाचे,--!!!बालपणीच्या दोस्ताचे,
सहवासातील मित्रांचे,
सवंगड्यांशी हृदयाचे,
जिवाशी सगळ्या मनांचे,
तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,--!!!आरपार जाणारे,---
जन्म मृत्यू पलीकडले,
आत्म्याशी आत्म्याचे, परमात्म्याशी आत्म्याचे,
चैतन्याशी परमात्म्याचे,
तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,---
सुखाचे हे सुखाचे,--!!!हिमगौरी कर्वे.
© -
पाऊस
चिंब भिजल्या आभाळातून
पाऊस अविरत रिमझीमतो
टपटपणाऱ्या थेंबांमधुनी
सुगंध मातीचा दरवरळतोभिरभिरणाऱ्या वाऱ्यामधुनी
मेघांचे तोरण हलते
नितळ ओल्या क्षितिजावरती
वीज रुपेरी चमचमतेघनघोर भरुनी आभाळ असा
पाऊस कितीदा तरी कोसळतो
परी मनास भिजवून जाईल ऐसा
वळीव एकदाच येतो...
---आनंद -
आई माझी रूसली…
गोष्टी ऐकायला कोणी नाही
म्हणुन आई माझी रूसली
माझ्याकडे पाहून तेंव्हा
अगदी उदास कोरडं हसली.नंतर माहित नाही कसे
तिने हात पाय गाळले
खचली ती अन् तिने
कायमचे अंथरुण धरले.जणु तिची जगण्याची
ईच्छाच होती मेली
मरणाकडे डोळे लावून
वाट पहात राहिली.एका रात्री बाबा येऊन
माझ्या अगदी जवळ बसले
अस्वस्थ मला बघून
त्यांचे डोळे दूःखाने भरले.दूसऱ्या दिवशी संध्याकाळी
बाबा नजर चुकवून आले
अन् कोणालाही न सांगता
आईला ते घेऊन गेले.स्वर्गात आता आई तू
अगदी सुखात असशील
तुझ्या जवळच्या छान गोष्टी
सर्वांना सांगत असशील.एकांतात बसतो ग मी
पुसत डोळ्यातलं पाणी
तुझी ती प्रेमळ हाक
अजुन ही येते ग काणी.माहित आहे ग आई मला
तू आता येणार नाहीस
आणि वेळ आल्याशिवाय
मला घेऊन जाणार नाहीस.कोण कोणासाठी आणि
किती दिवस ग रडतो
आई, तुझ्या गोष्टी आठवत
मी ही आता जगतो.- डॉ.सुभाष कटकदौंड
-
तुझ्या विना
माझ्या भावाची बायको, म्हणजे माझी वहिनी, हीच्या हाताचे हाड मोडले आणि plaster मध्ये आहे हात. त्या वर माझ्या भावाने एक कविता बनवली आहे. वाचनीय आहे
-
गर्जते मराठी’त सहभाग
२००९ वर्षाची सुरुवात ‘गानहिरा’ या सुगम संगीत स्पर्धेच्या परीक्षणाने झाली. दादर माटुंगा कल्चरल सेंटर येथे ही स्पर्धा आयोजित केली होती.
-
भारतीय
आज स्वातंत्र्य दिनानिमित्त लीहलेल्या काही ओळी.....
भारतीय ! (१५-०८-२०१८)
नको हो माण, नको हो पैसा,
नको तो वायफळ जातीवाद,
कानी पडावी एकच गोष्ट,
भारतीय असल्याची तीक्ष्ण साद...!!जो तो उठतो लढत बसतो,
वैयक्तिक वाद कुठेच नसतो,
सोडता ठिणगी राजकारण्यांनी,
हल्लाबोल कसा अंगी सळसळतो?!!थोडातरी विचार करावा,
समजून उमजून निर्णय घ्यावा,
एकजात उरात आम्ही भारतीय,
अंती भारत मातेचा आदर उरावा.....!!हे अशोकचक्रा पाहता तुझी शान,
गगनी भिडते अभिमानाने उंच मान,
हाच अहंकार प्यारा रे मजला ,
स्वीकार मानाचा मुजरा रे तुजला...!!... श्र्वेता संकपाळ.
-
महिला दिन (दीन?)
अलार्म वाजला कानी, म्हणून आली मला जाग
तशी ही म्हणे, उठा लवकर, आठ मार्च आज |मनी म्हटल चला नवरोजी, एक दिवस हा बयकोचा
चहा-नाश्ता-डब्यासाठी, ताबा घेतला किचनचा |मुले बाहेर पडेस्तवर, ही खुशाल पडली लोळत
मीच सगळ आवरुन सवरुन, ऑफीस गाठल पळत |घरकामवाल्यांची रजा होतीच, आजच्या महिला दिनाला
ऑफीसांतही महिला वर्ग, येणार नव्हता कामाला |घरची दारची कसरत करत, फेस आला तोंडाल,
खरेदी-हॉटेल-सिनेमा उरकून, हिला उशीर झाला यायला |हुश: करतोय तोच परिचित, शब्द आले कानी
आठ वाजून गेले, अहो उठताय नं तुम्ही?खर सांगतो त्याच क्षणी
जाग आणली स्वप्नानी
Hats off to you
बायकोस म्हटलं महिला दिनी | -
जॅक दि जायंट-किलर
उंच उंच आभाळात
सरळसोट
चढत गेलेला खांब;
ढगांना फाडून
वरती गेलेला,
जादूचा,
अर्ध्या रात्रीत
उभा झालेला.खांबावर जॅक
सरसर चढतो,
ढगांच्याही वर,
काचेच्या पेंटहाऊसपर्यंत.मऊ मऊ गालिचावर
पावलें वाजतच नाहींत,
दाणदाण काय,
अजिबातच नाहींत.गरम गरम अन्न पुढे येतं,
पण जॅकला गिळतच नाहीं.
जॅक तसाच उठतो,
आणि कुरवाळत बसतो
सोन्याचं अंडं देणारी कोंबडी.कोंबडीला कुरवाळून,
सुरक्षित दडवून,
जॅक मखमली पलंगावर पहुडतो,
पण त्याला झोप येत नाहीं.घोरणं दूरच राहिलं,
साऽरखं कुशी बदलणंच चालू रहातं.
कुणी अचानक येऊन
कोंबडीला पळवून नेईल की काय,
हाच धसका
सारखा मनात दडलेला असतो.बरोबरच आहे.
कोंबडी नसली, तर,
या जॅकमधे, आणि
दूरवर खाली
झोपड्यांच्या कळपात
अंगाची जुडी करून दाटीवाटीनं झोपलेल्या
जगू, जखू अन् जनूमधे
फरक तो काय ?काल इथे,
या महालात,
एक राक्षस रहात होता म्हणे.
आज हा पठ्ठ्या रहातो –
हा जॅक.
जॅक ! कोंबडी सांभाळ !
सांभाळ कोंबडी !!
नाहींतर, उद्या
तुझ्या जागेवर कब्जा करेल
असाच कुणीतरी
दुसरा एखादा नवीन जॅक !-- सुभाष स. नाईक. मुंबई.
M- 9869002126. -
चैतन्यात्मा
नयनमनोहर सृष्टी वैभव
निरवताच ही शांत सुंदरजीव! जिथे जातो गुंतुन
ओघळतो, लोचनी ईश्वरसभोवताली रम्य परिसर
साक्षी गगन सरीतासागरलोभस अलौकिक नजारा
हृदयी सुखद अमृती पाझरअगम्य हा ब्रह्मांड रचियता
चैतन्यात्मा चराचरी निरंतरवि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908
रचना क्र. ९५.
२७ - ३ - २०२२.
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti