स्पर्शाने बघ तुझ्या पडतो,
रिमझिम रिमझिम सडां,--
मनात बहर खूप फुलतो,
त्यावरती रोमांच खडा,--!!!

जवळ तू अगदी येता,
मनमोगरा उमलतो,
तन-मन गंधित होता,
प्रणय- सडा पडतो,--!!!

कवेत तुझ्या शिरता,
प्रेमधून कोण वाजवतो,
त्यात भान हरपतां,
दुनियेचा रंग बदलतो,--!!!

कानात बोल मधुर घुमता,
वाटे प्रीतशब्द बोलतो,
शेवटी निवडून धरा,
मदनच खाली उतरतो,--!!!

कोमलांगी तू चारुलता,
मनात मी गांगरतो,
आवेगाचे तीर साऱ्या,
अंगोपांगी झेलतो,--!!!

मर्द पुरुष मी रांगडा,
तुझ्या बाहुत विसावतो,
धुंद आपुल्या प्रणया,
शृंगाराचा साज असतो,--!!!

जोडीला रती-मदनाच्या,
अंधार सामील होतो,
विसर पडे विश्वाचा,
पहाटेचा प्रहर उगवतो,--!!!

हिमगौरी कर्वे ©

ज्योतिष्याची चढूनी पायरी,

जन्म कुंडली दाखवी त्याला ।

अडले घोडे नशिबाचे,

कोणते अनिष्ट ग्रह राशीला ।।

नशिबाची चौकट जाणूनी,

आशा त्याची द्विगुणित झाली ।

मनांत येतां खात्रीं यशाची,

जीव तोडूनी प्रयत्ने केली ।।

प्रयत्नांती असतो ईश्वर,

म्हणूनी मिळाले यश त्याला ।

आत्मविश्वास जागृत करण्या,

'भविष्य' शब्द कामी आला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

समोर ये तूं केंव्हा तरी,
बघण्याची मज ओढ लागली,
फुलूनी गेली बाग कशी ही,
बीजे जयांची तूच पेरीली ।।१।।

कल्पकता ही अंगी असूनी,
दूरद्दष्टीचा लाभ वसे,
अंधारातील दुःखी जनांची,
चाहूल तुज झाली असे ।।२।।

शीतल करुनी दुःख तयांचे,
जगण्याचा तो मार्ग दाखविला,
सोडूनी सारे वाटेवरी,
आकस्मित तू निघूनी गेला ।।३।।

आस्तित्वाची चाहूल येते,
आज इथे केंव्हातरी,
तव आशीर्वादे जगतो सारे,
हीच पावती त्याची खरी ।।४।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

साथ लतावेलींची,
सोबत झाडफांद्यांची,
संगत तूप साखरेची,
तशी जोडी आपुली,
आपण दोघे पती-पत्नी
असूयांत जन्मोजन्मी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

दीपक दादाची फियाट हिरवी
करवली मिरवी सुनीता ताई
मांडवाच्या दारी कसली खट्पट्
नेहमीची कटकट गाडीची ती
मांडवाच्या दारी अडली मोटार
उठ धक्कामार प्रदीप बाळा
मांडवाच्या दारी कसली फट्फट्
गाडी झाली स्टार्ट दिपकाची

क्रियेला प्रतिक्रिया, ध्वनीला प्रतिध्वनी ।

तत्व ते सनातन, दिसे नित्य जीवनी ।। १

फेकतां जोराने, आदळे भिंतीवरी ।

प्रवास परतीचा, होई तुमचे उरीं ।। २

शिवी वा अपशब्द, दिले कुणासाठी ।

येऊनी धडकतील, तुमचेच पाठीं ।। ३

प्रेमाने बोलणे, सुंगध आणिते ।

आनंदी लहरी, मनां सुखावते ।। ४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

भाषा जिला गौरवते,
त्या मातीचेच गान ,
मातेहूनही ती मोठी,
भाषा देत असे अधिक वेलांटी,--!

ती आहे सृजनांत ,
सर्वांची काळी आई,
तिच्या कुशीतून जन्म घेतो,
आपण सारे, पक्षी, प्राणी, --!

ती करते जसे संगोपन,
जिवांचे नित्य जतन,
म्हणूनच तिला रोज करावा,
नेमाने आपण प्रणाम,---!

काय तिची महती वर्णावी, कणातही आहे सत्व,
जीवनातील संजीवनी,
तिच्याविना सृष्टी निर्जीव,--!

जोडीदार आभाळाची,
विशाल त्यांचा संसार
लेकुरे उदंड जाहली,
गोकुळ सगळा परिवार,--!

माती पोटी जन्मते बीज,
आणि विशाल वृक्ष होती,
कित्येक वर्षानंतर पुन्हा बिजे,
हीच बिजे मातीत रुजती,--!

फळे-फुले रसरशीत,
कधी पिकून पडती,
त्यातूनच पुन्हा जन्मती
मातीतून परत वरती,--!

मानवी शरीर पार्थिव,
मातीतच शेवट अंत,
तिच्यातून असे जन्म,
तिच्यात एकरूप परत,---!!

हिमगौरी कर्वे.©

कारूण्यामधूनी उगम पावला आद्य काव्याचा झरा

वदन करितो क्रौंच पक्षा तुज घे, मानाचा मुजरा....१,

गमविले नाही व्यर्थ प्राण ते, व्याध बाणा पोटीं

टिळा लावला काव्यश्वरीने, मानाने तुझ्या ललाटी...२,

हृदयस्पर्शी जी घटना घडली, तडफड तव होता

कंठ दाटूनी शब्द उमटले, पद्य रूप घेता....३,

उगम पावता काव्य गंगा ही, वाहू लागली भूलोकी

वाल्मिकी, व्यास, ज्ञानोबा, तुका, अशांचे आली मुखी....४,

काव्य प्रवाह हा सतत वाहे, किती जणांच्या शब्दामधूनी

अंशरूपाने काव्यश्वरी ही, बरसे व्यक्त होवूनी...५.

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वर्षावती अखंड जीवनी परागकण
छोटे छोटे अगणित असे चैतन्यकण
अमोलिक असतो अविरत अपूर्व आनंद
जपण्यात जगण्यातले सारे इवलेपण

इवल्या गोजिऱ्या हळव्या कळ्या
नाजूक निष्पाप कोवळ्या पाकळ्या
फुलतानाही बिचकत दचकत अवघडलेल्या
उबदारशा एका ओंजळीस आसुसलेल्या
निर्माल्यणापूर्वी हृदयी धरुन येतील फुलवता मळे का?

अथक, अखंड ध्यास हव्यासाचा
धडपड मी माझा जोपासण्याचा
सोडून भास मृगजळ गाठण्याचा
का न वहावा निर्झर निखळ समर्पणाचा
सत्यभामेचा पारिजातक जोपासणे अंगणी मला जमेल का?

जीवन आहे अव्याहत धडपड
शरीरमनाची सतत पडझड
पराभवाचे कढ नि अवमानाचे सल
झेलूनही फुलवावा स्नेहाचा परिमल
नीलकंठाचा दाह पचवून हसणे ओठी विलसेल का?

आयुष्याची समीकरणे जेव्हा उपचारापुरती
विरते वाळू, उरती केवळ गृहित नाती
भासाने तुझ्या दव माझ्या डोळ्यांत जिवंत व्हावा
कोरडलेल्या काळजात कोंब पुन्हा तरारुन यावा
चांदण्यांना स्पर्शणारे श्वास मला कधी गवसतील का?

-यतीन सामंत
ऋणानुबंध या कविता संग्रहातून
(२८/७/१९९८)