१९४७ साली एक बालक जन्माला आले
माय-पित्यांनी त्याचे नाव चंदाराणी ठेवले
त्याच वेळी मी बिगर राज्याची राणी झाले

नेहमीच विजय तर कधीतरी हार झाली
आणि त्या हारेलाच एक वेगळी धार आली
आयुष्याच्या सुखदु:खांशी मर्दानीपने लढली

संकटाच्या सार्‍या थव्यांनी आता माघार घेतली
स्त्री म्हणून सारे चटके मी एकटीनेच घेतले
या सार्‍या चोथ्याचे राज्य माझे असेच उभे राहिले

शेवटच्या घटकेला माझे मलाच उमगले
कुठले राज्य - कुठली राणी.. हे तर अळवावरचे पाणी होते
येणार्‍या काळाचे मी एक छोटे सावज होते....

- चंदाराणी कोंडाळकर

रे चंद्रा तू कसा दिसतो,

अवचित ह्या वेळीं,

भास्कराच्या ह्या साम्राज्यीं,

दूर अशा त्या स्थळीं ।।१।।

कोठे आहेत असंख्य सैनिक,

जे तुला साथ देती,

कां असा तूं एकटाच आहे,

दिवसा आकाशांती ।।२।।

शांत असूनी तुझा स्वभाव,

फिरे त्याच्या राज्यांत,

एकटाच बघूनी तुजला,

लक्ष्य न जाई त्यात ।।३।।

कडक स्वभाव तो भास्कराचा,

नियमानें चालतो,

चुकून देखील तुझ्या राज्यीं,

कधी येत नसतो ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आई होवून कळले मजला, कष्ट आईचे आज खरे

स्वानुभवे जे जाणूनी घेई, तुलना त्याची कोण करे....१

नवूमास तू जपला उदरी, क्षणाक्षणाला देवूनी शक्ती

बाह्य जगातून शोषून सारे, सत्व निवडूनी गर्भा देती....२

देहावरी अघांत पडता, झेलूनी घेई सारे कांहीं

बाळ जीवाला बसे न धोका, हीच काळजी सदैव राही....३

संगोपन ते करिता करिता, हासत होती अर्धपोटी तू

सूखी ठेवण्या सोशीली दु:खे, कधी न कळला उद्दात हेतू....४

कसे फेडू मी ऋण मातेचे, ज्योत पेटवी जी जीवनाची

अर्पियले जरी जीवन सारे, उणीव राहील उपकाराची....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मुसळधार ती वर्षा चालली, एक सप्ताह तो होवून गेला

पडझड दिसली चोहीकडे, दुथडी वाहतो नदी-नाला...१,

काय प्रयोजन अतिवृष्टीचे ? हानीच दिसली ज्यांत खरी

निसर्गाच्या लहरीपणानें, चिंतीत झाली अनेक बिचारी....२,

दृष्टी माझी मर्यादेतच, विचार तिजला अल्प घटकांचा

विश्वचालक काळजी करि, साऱ्या चौऱ्यांशी लक्ष योनींचा....३

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सुचले होते सारे कांहीं परि, ढळत्या आयुष्यीं

संधिप्रकाश तो दिसत होता, सूर्य अस्ताशीं...१,

काळोखाची भिती उराशीं, लांब आहे जाणे

कळले नाहीं यौवनांत, कशास म्हणावे जगणे...२,

समजून आले जीवन ध्येय, चाळीशीच्या पुढें

खंत वाटली जाणता, आयुष्य उरले केवढे...३,

ज्ञानविषय अथांग होते, अवती भवती

कसा पोहू ह्या ज्ञान सागरीं, विवंचना होती...४,

निराश होऊं नकोस वेड्या, कर्तृत्वाला काळ न लागे

क्षणांत चमकूनी प्रकाश देणें, हीच विजेची अंगे..५,

वर्षा येवून निघून जाते, न्हाऊं घाली धरणीला

हिरवे प्रफुल्लित वातावरणीं, आनंद दिसे सर्वाला...६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

दुपारचे भोजन करूनी, आडवा झालो थोडासा
झोप लागूनी त्याच क्षणी, थंडावल्या साऱ्या नसा....१,

वाम कुक्षीच्या आधीन जाता, जग विसरलो सारे
स्वप्न पडूनी सुंदर मनी, वाटे आनंद देणारे.....२,

पाटी-पुस्तक हाती घेवूनी, पोषाख घाली शाळेचा
घेवूनी गेलो कन्येस माझ्या, नाद जिला शिकण्याचा....३,

खूप शिकूनी मोठी होईन, बाबा तुमच्या एवढी
खावू पुस्तक खेळणी आणा, बडबडीत तिच्या गोडी....४,

आई नको, परि तुम्हीच या, माझी शाळा सुटताना
टाटा करित गोड वदलि, शाळेमध्ये शिरताना....५,

येत असता घरि परत, दुकानी एका शिरलो
बराच खावू आणि खेळणी, घेवूनी मी परतलो....६,

उत्सुकतेने बघत असता, कुणीतरी हालविले
हाय वेड्या ! हे तर स्वप्न, तिनेच जे तोडले.....७,

क्षणभर आवक् झालो मनी, स्वप्न भंग पावतां
खंत वाटली उगाच एक, अपूरी इच्छा राहतां....८

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जीवनाचा प्रवाह हा
भरला आहे घटनांनीं
विसरुनी जातो काहीं
काहीं राहती आठवणी ।।१।।

बिजे ज्यांची खोलवर
रुतुनी जाई त्या घटना
देह आणि मनावर
बिंबवूनी जाई भावना ।।२।।

काळाचा असे महिमा
आच्छादन टाकी त्यावरती
परि काहीं काळासाठी
विसरुनी जातात स्मृति ।।३।।

प्रसंगी त्या अवचित
जागृत होती आठवणी
पुनरपि यत्न होतो
जाण्यासाठीं त्या विसरुनी ।।४।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

नदिकाठच्या कपारीमध्ये, बेडूक बसला दबा धरूनी
उडणाऱ्या त्या माशी वरते, लक्ष सारे केंद्रीत करूनी...१,

नजीक येवूनी त्या माशीचे, भक्ष त्याने करूनी टाकले
परि दुर्दैव त्याचे बघा कसे, सर्पानेही त्यास पकडले...२,

बेडूक गिळूनी सर्प चालला, हलके हलके वनामधूनी
झेप मारूनी आकाशी नेले, घारीने त्याला चोचित धरूनी...३,

'भक्ष्य बनने' दुजा करिता, मृत्यूची ही चालते श्रृखंला
जनक असता तोच सर्वांचा, गमंत येई त्या खेळाला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०