डोळ्यांची भाषा
स्पर्श भावनांचा
जगते शब्दांविना
प्रेमाची कविता.

डोळ्यांत सजते
ह्रुदयात फुलते
मौनात बोलते
प्रेमाची कविता.

-- विवेक पटाईत

सामाजिक असंतुलन हे दहशतवादाचे मुळ आहे. सत्तेची हाव, अधिकार नाकारणे, स्वत:च्या फायद्यासाठी दुसज्याला ओलीस ठेवणे, धर्मसत्ता लादणे, जाती भिन्नता, धर्मभेद तसेच समाजातील भिन्न संस्कृतीचे लोक एकमेकांबरोबर आणि एकाच राजकीय छत्राखाली व एकाच न्यायव्यवस्थेखाली राहायला नाखुश असतात. बरेचदा राज्यकर्ते एखाद्या भागाकडे दुर्लक्ष करतात व त्या भागाची प्रगती खुंटते त्यामुळे एकाच देशात आर्थिक भेदभाव निर्माण होतात आणि त्यातून आतंकवादाचा जन्म होतो.

भरल्या ह्रदयी ओल्या नयनी

निरोप देई देवकी माता

भगवंताचे रक्षण करण्या, विनवी वेडी माया ममता. //धृ//

आकाशवाणीने बोले श्रीहरी

देवकीचे तो येईल उदरी

संहार करण्या दुष्टजनाचा

ईश्र्वर अवतरे ह्या जगता //१//

भगवंताचे रक्षण करण्या, विनवी वेडी माया ममता.

रक्षक सारे निद्रिस्त केले

कारागृहाचे दार उघडले

मार्ग दिसे वसुदेवाला परि

प्रभू शक्तीचे दर्शन धडता //२ //

भगवंताचे रक्षण करण्या, विनवी वेडी माया ममता.

उचलून नेई बाल प्रभूला

नंदाघरी तो ठेवून आला

चमत्कार तो दिसला नयनी

खंत कशाला बाळगी आता //३//

भगवंताचे रक्षण करण्या, विनवी वेडी माया ममता.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दिवस रात्र मम नयनी वसते
स्वप्नात येऊनी मला छळीते
सांग रमणी हे सांग मला ग
तुझे नी माझे हे कसले नाते ।
जरी न दिसशी मला कधी तू
सैरभैर मन हे होऊनि जाते
तुला पाहिल्यावर मन हे माझे
सांग का ग आनंदीत होते ।
असशी जरी दूरवर तू तेथे
मम हृदयी तुझेच रुप येथे
आहे खरोखरी किती मधूर
तुझे नी माझे हे प्रेमळ नाते ।

-- सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा.
२१ आक्टोंबर २०१८

देवा तुझा मी सोनार
माझे काय बरे होणार
पैजण होऊ पाहे पायी
परंतु घुंगरु वाजलं नाही
मग कैसे रुनझुणणार
माझे काय बरें होणार?

मौतीक माळा होऊ पाही
परी मौतीक गुंफत नाही
कैसी मी रुळणार
माझे काय बरें होणार?

कमरपट्टा होऊ पाही
चाप बंधनी अडकत नाही
कैसी मी कसणार
देवा काय बरे होणार?

मुकूट मस्तकी होऊ पाही
मयूरपंख ना परी त्यावरती
कैसी मी ठसणार
देवा काय बरें होणार?

पायी जडावा होऊ पाही
शिवण गुंफूनी विणली जायी
चपकल मी बसणार
देवा पायी तुझ्या असणार

बनुनी जडावा रहीन पायी
घर्षण होऊनी फाटत जायी
पाय तुझे जपणार
देवा हेच बरें होणार
माझे हेच बरें होणार |

--चंदाराणी कोंडाळकर

देवा मोरया हो , राया मोरया हो

अमुच्या गेहीं जन्म-उत्सवीं प्रतिवर्षीं या हो ।।

हे गौरीसुत मंगलमूर्ती

दिगंत गाजे तुमची कीर्ती

रूप मनोहर, हे लंबोदर, दृष्टि नित्य पाहो ।।

मुख हें, गजमुख-स्तोत्रगायना

कर उधळोत तुम्हांवर सुमनां

तुमच्या पुण्यद पायांवर हा नित माथा राहो ।।

प्रदक्षिणा पद करो मंदिरा

कान ऐकुं दे तव शुभ-मंत्रा

उत्सवसमयीं तुमच्या मूर्तिस अमुचें शिर वाहो ।।

गेह आमुचें करता पावन

देह तुम्हां वंदण्यां समर्पण

सुखमय होण्यां जीवन, आशिर्वाद अम्हां द्या हो ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

जाळी जळमटे वाढूं लागली, घरा भोवती ।

किडे नि मुंग्या झुरळे, यांची रेलचेल होती ।।

चिवचिव करीत चिमण्या, येती तेथे ।

काड्या-कचरा आणूनी, घरटी बांधत होते ।।

झाडून घेई हळूवारपणे, तो कचरा ।

भिंती आणि माळ्यावरी ठेवी, तसाच पसारा ।।

स्वातंत्र्याची मुभा होती, झुडपांना तेथे ।

स्वच्छंदानें अंगणी वाढती, सर्व दिशांनी ते ।।

जगणे आणि जगू देणे, ब्रीद निसर्गाचे ।

पाळीत होता तत्व महान, जीवन जगण्याचे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आजही बऱ्याच अहिल्या पडल्या शिळा होऊनी
कांहीं पडल्या वाटेवरी कांही गेल्या उद्धरुनी

कित्येक होती अत्याचार अबला स्त्रीयांवरी
उध्वस्त करुनी जीवन शिळा त्यांची करी

काय करील ती अबला डाग पडता शिलावरी
दगड होऊनी भावनेचा फेकला जातो रस्त्यावरी

भेट होता तिची अवचित् कुण्या एखाद्या रामाची
शब्द मिळता सहाऱ्याचे अंकुरे फुटती आशांची

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

सहवासाचे सुख जेवढे, वियोगाचे दुःखही तेवढे ।

बांधल्या प्रेम बंधन गाठीं, तुटता विसरुन जाती ।।

लपुन बसती दुःख खुणा, समज न येई त्याची कुणा ।

उडून जातां शाल सुखाची, व्यक्त होई मग दुःखे जीवाची ।।

कशास करितो प्रेम असे ते, सहवासाने वाढत जाते ।

फुग्यापरी जातां फूटूनी, दुःख सारे जीवनीं आणिते ।।

दाखव प्रेम त्याच ठिकाणी, बघणार नाही वियोग कुणी ।

केवळ प्रभूचा सहवास, तेच असे वियोगरहीत ।।

प्रेम वाढते प्रभूसहवासे, निस्वार्थी भक्ती त्यांत वसे ।

समरस होता एक रुपानें, वियोग मिटतो क्षणाक्षणाणे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सरता दिवस, राहते उभी सामोरी सांज
जशी प्रसन्न प्राची, तशीच सांजही सुंदर

अंतरात भावनांची लोभस ती सोनसळी
जीवा सुखावणारी सांजाळ क्षितिजावर

सुखाचाच संसार, नाही कुणाशीही वैर
तृप्तले, सारे जीवन केले प्रेम सर्वावर

आता आठविती क्षण सारेच हरवलेले
होता आत्ममुख मन होई कातर कातर

आता न अंतरी सुखदुःखाचे मोजमापदंड
सारेच आपुले, हाच भाव जागो निरंतर

जगताजगता राखावित बहुतांची अंतरंगे
स्मरावी गीता, आणि रूप ते शामसुंदर
***********

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र.३११

२८/११/२०२२