कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
वास्तव आणि स्वप्न
स्वप्नातही बघताना ज्याची भीती वाटते
ते वास्तव असतेवास्तव आणि स्वप्न
एकाच नाण्याच्या दोन बाजू
एक चमकते दुसरे भासतेवास्तव आणि स्वप्न
दोन विरुद्ध गोष्टी
एक खरी दुसरं खोटीवास्तवात जगायला हिम्मत लागते
स्वप्नातही वास्तव नकोसे वाटतेस्वप्नात मन स्वैर होते
वास्तवात मन बंदिवान होते
स्वप्नात कल्पनांचे डोंगर रचले जातात
वास्तवात ते सर्व कोसळतात
वास्तव हे वास्तव आहे पटल्यावर
स्वप्न हे स्वप्न आहे मानल्यावरस्वप्नही कधीकधी वास्तवाशी लढायला बळ देते
वास्तवही कधीकधी स्वप्न वाटायला लागतेवास्तवातील स्वप्न आणि स्वप्नातील वास्तव
संसारातील बेरजा, वजाबाक्या, भागाकार आणि
गुणाकार करताना दोघांचे भान ठेवते !-- जगदीश पटवर्धन
-
(लाडक्या) झुरळास
वा झुरळा,
खबरदार जर पंख फुलवोनी जाशील पुढे,
मुडदा पाडीन तुझा गधड्याहा मी मर्द मराठ्याचा वंशज असे
म्यान न करातले का तुला हे दिसे
दचकलो पाहून तुला मी न कीटका
मारुनच तुला मी टाकीन उसासे ॥क्षुद्रा जरी चावला होतास मला,
तरी शूर वीर मी न तुला चावलो
धर्मयुद्ध खेळीन शर्थीचे मी
हा पहा तलवार आणण्या चाललो ॥असेल रंग तुझ्यासारखा तिचा
पण गंजली म्हणून म्हणू नको
भ्यायलो तुला मी, समजून
विकट असा हासू नको ॥-यतीन सामंत
-
लाज नाही वाटत…माझ्या निर्लज्जपणाची !
एका अज्ञात कवीची ही रचना आपल्याला नक्की विचार करायला लावेल..
-
एऽ येश्वदे
एऽ येश्वदे, एऽ ममद्या, बाप्ये जमवा समदे
बाया बी गोळा करा समद्यामारा समद्यांनला जोरात हाका,
आन् ती समदी मेंढरं हाका.चला आपन बहिनी-भाऊ
मतदानासाठी जाऊ.देऊ त्याला भलामोट्टा आपल्या मतांचा गठ्ठा.
तो, जो गावीं आल्ता पठ्ठा ज्यानं आपल्या समद्यांनला वाटला हाय पैका.- सुभाष स. नाईक
-
आता आस उरली नाही
दिसे किनारा, निवता वारा
तेवती संध्यादीप काही
आता, आस उरली नाही ॥पूर्वायुष्य या पुसत्या रेषा
नव्या धुक्यात अशा विराव्या
ना भविष्य, नसे वर्तमान, उगा दुःख काही
आता आस उरली नाही ॥ १ ॥न जगताच जे जगले
जीवन, त्यातच मन उबले
थरथर मनीची शरीरी उतरुन राही
आता आस उरली नाही ॥ ३ ॥भयाणतेच्या सीमेवरी
वास्तवता वास्तव्य करी
जीवन झाले चोथा, रस उरला नाही
आता आस उरली नाही.-- यतीन सामंत
-
पूर्णेच्या परिसरांत !
जेंव्हा ठरले गावी जाणे
हूर हूर होती मनी
बराच काळ गेला होता
आयुष्यातील निघुनीकाय तेथे असेल आता
सारे गेले बदलूनी
काळाच्या प्रवाहामध्ये
राहिलं कसे टिकूनीचकित झालो बघुनी
सारे जेथल्या तेथे
उणीवता न जाणली
क्षणभर देखील मानतेबालपणातील सवंगडी
जमली अवती भवती
गतकाळातील आनंदी क्षण
पुनरपि उजळतीआंबे चिंचा पाडीत होतो
झाडावरती चढुनी
आज मिळाला तोच आनंद
झाडा खालती बसूनीमळ्यामधली मजा लुटली
नाचूनी गाऊनी
विहिरीमधल्या पाण्यात
मनसोक्त ते डुबूनीऐकल्या होत्या कथा परींच्या
तन्मयतेने बसूनी
आज सांगे त्याच कथा मी
काका मुलांचे बनुनीवाडा सांगे इतिहास सारा
पूर्वज जगले कसे
भव्य खिंडारी उमटले होते
कर्तृत्वाचे ठसेबापू, आबा, मामा, काका,
मामी वाहिनी जमती
कमी न पडली तसूभरही
प्रेमामधली नातीमीही बदललो, गांवहीं बदलले
काळाच्या ओघांत
आनंद मात्र तो तसाच होता
पूर्णेच्या परिसरांतडॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
चंदन
तू कधी चंदनाचं झाड पाहिलंस का रे?
मीही नाही रे पाहिलंआपल्या वाट्याला येतात ते छोटे इवलूशे तुकडे
त्यातूनच त्याचा सुगंध हुंगून तृप्त व्हायचेकधीतरी भेटतो तो एखाद्या जवळून गेलेल्या अत्तराप्रमाणे
अर्धोन्मीलित अवस्थेत श्वासात सामावून घेतो आपणक्षणभरच.बघू वळून पाहू पण चुटपुट लागते
हरवतो तो न जाणो किती दिवस.अगदी अगदी दडून बसतो
अवचित मग कधी कुठेतरी पुन्हा गवसतो कुठे बरंगाभाऱ्यात मंद मंद समईसोबत दरवळत असतो
जीवाची शिवाशी भेट ठरवत असतोकधीतरी कणकण होऊन ओंजळीतही उतरतो
पण निर्माता मात्र अजून देखिलाच नाहीचंदन एक अलौकिक परिमळ
नित्य नव्या जाणीवांसह पुन्हा पुन्हा भेटत राहतोस्पर्शाविना तुझा सुगंध आसमंत भरून उरतो
चंदना एकदा तरी चांदण्यात तू मला कडकडून भेट
रंध्रातून श्वासात उतरून मीच होऊदे चंदनाचे बेट!!-- वर्षा कदम.
-
संगीत सुर्य
गदीमा आणी बाबुजींनंतर
रामायणातील गीत संपले
भावमधुर त्या भावगीतातील
भावनांचे अस्तित्व संपले ।बाबुजीं नंतर पुन्हा एकदा
भावगीत ते स्तब्ध जाहले
देण्या संगीत स्वर्गलोकी
संगीतसुर्य यशवंत निघाले ।संवादिनी ती तानपुऱ्यासह
आज अश्रु ढाळीत आहे
ताल हरवलाय आज तबल्याचा
विणा सरस्वतीची अबोल आहे ।भाव मराठी भावगीतातील
आज गेले आहेत हरवूनी
गायकांच्या मधूर गळ्यातील
सूरही आज बसले रुसूनी ।वाटते त्या संगीत सुर्यांनी
जन्म घ्यावा येथे फिरुनी
पुन्हा एकदा सजवावी मैफील
गंधर्व लोकीच्या त्या सप्तस्वरांनी ।-- सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा.
३० आक्टोंबर २०१८ -
प्रेमाचा उगम
दाखवू नकोस प्रेम तुझे उपरेपणाच्या भावनेने ।
तसेच मिळेल परत तुला केवळ वाणीच्या शब्दाने ।।
कंठामधूनी भाष्य निघाले आदळे कर्णपटावरी ।
प्रेमाचा बघूनी ओलावा परिणाम होई मनावरी ।।
शब्द निघता हृदयामधूनी झेप घेई हृदयस्थरावरी ।
आत्म्याची तळमळ भिडते आत्म्याच्या गाभ्यावरी ।।
खोलवर आणिक जाता ईश्वर बिंदूत विलीन होतो ।
सत्याचा शोध लागूनी आनंदाचा पाऊस पडतो ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
अनामिक
सर्वांतरी, तो एक अनामिक
चराचर सारे रूप भगवंताचेप्रेमवात्सल्ये जगतो जीवात्मा
आत्म्यात रूप त्या भगवंताचेकळणार कधी, तुला मानवा
हा जन्मची रे दान दयाघनाचेतोची वसतो जीवाजीवातुनी
जाण रे, सत्यरूप भगवंताचेकोण म्हणूनी? कां रे संभ्रम
ब्रह्मांडाचे, रूपही दयाघनाचेत्याच्या ठायी नतमस्तक व्हावे
रांजण, भरित रहावे सुकृताचेवि.ग.सातपुते.( भावकवी)
(9766544908)
रचना क्र.२७१
२५/१०/२०२२
जगदीश अनंत पटवर्धनCopyright © 2025 | Marathisrushti