कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली //धृ//

हिरवी साडी अंगावरी खडी रंगीत किनारी

ठिपके चमकती पांढरे त्या साडीवरती पसरे

आकर्षक साडी नेसली //१//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

शरीर तुझे बांकदार रुप तुझे मनोहर

चपळाईने तूं वाढते दूर जाण्या झेपावते

वाकड्या चालीत शोभली //२//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

मिष्किलपणें तूं हासते विनम्रतेने वाकून जाते

पसरवूनी तुझा सुगंध करी सर्वाना तूं धुंद

राणी ठरतेस बागेमधली //३//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

बघूनी नभीचे तारे भेटण्या तुझे मन हावरे

परि खंत वाटे तुजला आधार हवा चढण्याला

नको उंचावू इच्छा आपुली //४//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मनासारखे सारे आयुष्य जगावे..
हे स्वप्न अधुरे , मी नित्य पाहतो..
अंबरी घनमेघनांचे अवीट सोहळे..
लोचनी मी अलगद बांधून ठेवितो..

हृदयांतरी बिलोरी प्रतिबिंब तयांचे..
भावशब्दातुनी मीच गुंफीत जातो..
तूच हृदयस्थ ! विराजमान प्रांजला..
स्वप्नातुनी तुला गं मी नित्य पाहतो..

ओढ तुझी गं , ती अव्यक्त अनावर..
क्षणा क्षणाशी रोज तडजोड करतो..
भाग्यरेषा ! साऱ्याच मम भाळीच्या..
नित्य मनांतराला मीच समजावितो..

तूच रुपसुंदरा.. ! ईश्वरीय अमृतगंधी..
स्वप्नातुनी , आकंठ अविरत प्राशितो..
मागणे एकच आता स्वप्न सत्य व्हावे..
दान ! मी दयाघनाला सदैव प्रार्थीतो..

©️वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.५३/ ६-४-२०२१.

धक्के देऊन आली धरणीकंप करुन
भावना मनीं चमकली बनेल ही महान ।।१।।

बालपणाची मुर्ति गोंडस तुझें भाव
तेज चेहऱ्यावरती घेती मनाचे ठाव ।।२।।

शाळेतील जीवन दाखवी मार्ग विजयाचे
सर्वामध्यें चमकून प्रमाण मिळे यशाचे ।।३।।

एकाग्रचित्त करुनी मिळवलेस तूं यश
प्रतिष्ठा टिकवूनी असेच जा सावकाश ।।४।।

विजे सारखी चमकूनी झेप घे नभांत
प्रकाशमान होऊनी यशस्वी हो जीवनांत ।।५।।

एका गोष्टीची जाण असावी तुझ्या मनीं
मिळण्यास हा मान पाठीराखे आहेत इतर कुणी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

लक्षच लागेना कृतीत, करतोहे म्हणुन चुका !
मनस्थिती जाणा, ‘कामातुन गेला’ म्हणूं नका ।।

खिन्नपणा असुनही स्मिताचा यत्न स्तुत्य नच कां ?
राखा रे सन्मान ज़रा, ‘रडवेला’ म्हणूं नका ।।

नयनांचा ओलसर असे पडदा, तो नुरे सुका
तरि या विरहार्ता, ‘डोळे भरलेला’ म्हणूं नका ।।

अश्रूंचा पाझर हलकासा, दिसत नसे इतुका
पण, हळव्याला, ‘धीर मनी धरलेला’ म्हणूं नका ।।

संध्येच्या समयीं बुडली माझी कुटुंब-नौका
‘त्या’ वेळेला कोणी ‘पावन-वेला’ म्हणूं नका ।।

सखि गेल्यावर, टापटिपीच्या घर मुकलेंच सुखा
तरिही घर तें घर !, त्याला ‘तबेला’ म्हणूं नका ।।

मधुर घोट लावतात मजला विसराया दु:खा
अमृतास या, कुणि ‘मदिरेचा पेला’ म्हणूं नका ।।

ती गेली म्हणुनी आला मज वेडाचा झटका
तिची चूक ना, ‘दोषी’ प्राणप्रियेला म्हणू नका ।।

कॅन्सरग्रस्त सखी मम; तुम्हां यमाचाच पुळका !!
त्यानें तिजवर ‘उपाय योग्यच केला’ म्हणूं नका ।।

‘मृत्युस जाणें सामोरें’, मम सखीकडून शिका
मान्य, भले कुणि स्वत:ला ‘तिचा चेला’ म्हणूं नका ।।

नाहीं ठेवायचा मला कोणांवरही ठपका
उंच दोन-वच बोलल्यास, ‘चिडलेला’ म्हणूं नका ।।

हल्ली मज प्रत्येकच माणुस वाटे जरि परका,
मला ‘जगापासुनी पूर्ण तुटलेला’ म्हणूं नका ।।

‘जायचेंच मज आतां इथुनी’, विचार मनिं पक्का
परी, त्यामुळे, कुणिहि मला ‘हरलेला’ म्हणूं नका ।।

‘जीवित-प्रेत’च झालो मी, बसतां असह्य धक्का
तरिही जोवर श्वास, मढ्या या, ‘मेला’ म्हणुं नका ।।

शब्द उमटती, म्हणून, ‘कवि मी’ ही उठली भुमका
हृदयातिल रक्ता, ‘शब्दांचा झेला’ म्हणूं नका ।।

( दिवंगत पत्नी डॉ. स्नेहलता हिच्या आठवणीत )

मम : माझा / माझी / माझें / माझ्या
वच : बोल
भुमका : आवई , अफवा

- सुभाष स. नाईक .
M- 9869002126.

चिंव चिंव करुं नकोस चिमणे, बाळ माझे झोपले
काय हवे तुज सांग मला ग, देईन मी सगळे

कपाट सारे उघडून ठेवले, समोर ओट्यावरी
मेवा समजून लुटून न्यावे, डाळ दाणे पोटभरी

घरटी बांध तूं माळ्यावरती, काडी गवत आणूनी
कचरा म्हणूनी काढणार नाही, ही घे माझी वाणी

नाचून बागडून खेळ येथे, निर्भय आनंदानें
परि शांत न बसलीस तूं तर, जागेल बाळ तान्हें

चिंव चिंव करणे गीत आहे कां ? अंगाई तुमची
गावूनी आपल्या पिल्ला करीतां रमवी मने त्यांची

असे असेल तर चालू ठेव तूं चिंव चिंव ते गाणें
शाहणा माझा बाळ तो ठावे त्याला सोसणे

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मोठ-मोठ्याने आरडत ओरडत, स्वत:शीच बोलत होता

विचार जरी गतिमान होते, विषय तोच तो घोळत होता.....१,

तऱ्हेवाईक बघूनी वागणे, खुळा त्याला समजत होते

वेडेपणाचा प्रकार समजूनी, दुर्लक्ष्य त्याजकडे करीत होते...२,

वृक्षाखाली बसूनी एकटा, डोळे मिटूनी शांत दिसला

त्याच विषयाचा विचार मनी, चक्र गतीने घोळू लागला...३,

बाह्यांगाची बघूनी शांतता, ज्ञानी त्यास समजू लागले

मतप्रदर्शनी तर्क आधार, चुकीचे घेणारे ते ठरले...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ठसका लागून प्राण जातो,
घशांत अडकून काही तरी ।
क्षणांत सारा खेळ आटपतो,
धडपड केली किती जरी ।।

हृदय जेव्हा बंद पडते,
उसंत न मिळे एक क्षणाची ।
केवळ तुम्हीं चालत असतां,
यात्रा संपते जीवनाची ।।

कांचेचे भांडे निसटता,
तुकडे त्याचे होऊन जाती ।
देहाचा काय भरवसा,
जेव्हां सांपडे अपघाती ।।

वाढ करण्या शरीराची,
पडत असती बहूत कष्ट ।
क्षणभंगूर देह असूनी,
केव्हांही होऊन जाईल नष्ट ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

‘आम्ही क्षमस्व आहो’ , मोबाइल बडबडताहे
‘तुम्ही क्षमस्व आहां , मग मीही क्षमस्व आहे’.
‘क्षमस्व’ म्हणजे काय , कुणां हें नक्की ठाउक नाहीं
करतां वापर हास्यास्पद , तिरकस प्रतिसादा मीही !

‘चूकच नाहीं’, अन् ‘सोऽ व्हॉऽट्’हि, भलता चढला पारा
क्षमस्व ; खून करुन भाषेचा, खुशाल माथीं मारा.
-
क्षमस्व : (संस्कृत) : क्षमा कर ( अशी विनंती).

- - -

- सुभाष स. नाईक

चादर कायेवर लपेटून,धुक्याची,
पायवाटेची सैर करावी,
थेंब स्पर्शती पायांना अनवाणी,
जाणीवही ती सुखावह किती,--!!
निळे-गहिरे स्वैर तरंग,
हृदयाला जेव्हा छेदती,
असेच आपुले गुपित एखादे,
ते कसे उलगडती,--!
केसांच्या बटांना स्पर्शून,
झुळूक जाते एखादी,
आपल्या प्रेमाची जाणीव,
देऊन जाते ना कधी,--!!!
दूरवर उभ्या झाडांवर,
पक्षी कूजन करिती,
हृदयाला ताजेतवाने,
करुन सोडती अगदी,
शिवाय मोसम हा असा,
थंडी त्यात गुलाबी,
यात काळीज हरवून,
प्रेमपूजा करतो तसा,--!!!!
( गुलजार)

हिमगौरी कर्वे©

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई ।।धृ।।

संसाराचा खेळ मांडला

खेळविसी तूं मजला

थकूनी मी जाई ।।१।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

रात्रंदिनीं ध्यास लागला

जीव माझा तगमगला

झोप तर येतच नाही ।।२।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

आळवितो मी तुजला

विसरुनी देहभानाला

नयनी तव रुप पाही ।।३।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

देह झिजविला

दुर सारुनी सुखाला

कां तप फळा न येई ।।४।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

साद दे हांकेला

पेटलो आहे हट्टाला

नसता परत जन्म घेई ।।५।।

पावन हो तू आई तव चरण शरण येई

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०