कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

आंधळी गोफन...!
घेऊन पोटी गारगोटी,
फिरे आंधळी गोफनं,
कोणा हेरे गारगोटी,
काय कोणालं मालुम...!

गारी गारीवर लिहलेलं,
तिच्या सावजाच नांव,
गर गर घुमे आसमंती,
घेया सावजाचा ठाव....!

फीरे आंधळी गोफन,
तिचा ठाव सायंऽ सायंऽ,
कोण कुठे ते पारध,
ना ही कुणा ठाव काय....!

ती तं आंधळी गोफन,
तिचा आंधळाच नेम,
येई जो ही सपाट्यात,
आंधळ्या आयुधाचा गेम.....!

© गोडाती बबनराव काळे,लातुर.
9405807079

दगडाच्या नागोबाला पूजणारा
जीवंत नागाला मारतो
सांगा बरं मानव
असे का करतो...||1||

हनुमान असतो देव
म्हणत बसतो मंत्र
माकडांना हाकलून देतो
कसलं हे तंत्र...||2||

उंदराला म्हणतो वाहन
करतो त्याची आरती
विष देऊन मारतो
माणूस असतो स्वार्थी...||3||

कुत्रा म्हणे खंडोबा
चित्रापुरता असतो फक्त
त्याला दगडाने ठेचताना
कुठे जातो भक्त...||4||

दगडाला नैवेद्य असतो
दगड खेळतो तुपाशी
जीवंत कोटी कोटी देव
झोपतात रोज उपाशी...||5||

दगडाला देव मानणारा
माणसात मानतो भेद
जन्मदात्रीचा विटाळ त्याला
वाटत नाही खेद....||6||

जीवंत माणसालाही माणूस
माणसालाच वाटतेय लाज
माणसा रे भोंदू माणसा
तू स्वतःशीच धोकेबाज...||7||

-- विक्रम पाटील

एकेकटे पाहून झाडं तोडता तुम्ही
दाटी असता वृक्षाची ......
अटकता ,लटकता ,
भटकता तुम्ही ....!

-- श्रीकांत पेटकर.
कौशल

अनामिक जे होते पूर्वी, साद प्रेमाची ऐकू आली ।

योग्य वेळ येतां क्षणी, हृदये त्यांची जूळूनी गेली ।।

शंका भीती आणि तगमग, असंख्य भाव उमटती मनी ।

विजयी झाले ऋणाणू बंध, बांधले होते हृदयानी ।।

उचंबळूनी दाटूनी आला, हृदयामधला ओलावा ।

स्नेह मिळता प्रेम मिळाले, जगण्यासाठी दुवा ठरावा ।।

मनी वसविल्या घर करूनी, क्षणीक सुखांच्या आठवणी ।

जगण्यासाठी उभारी देतील, शरीर मनाच्या दु:खी क्षणी ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

समजण आणि असणं
याच्यात तिनशे साठ
अंशाचा कोन होतो

त्यांच्या समीकरणातून
माणूस शून्यात जाऊन पोहचतो ||

कर्तबगारीच्या जमेतून
प्रौ़ढीची वजाबाकी करतो
त्यावेळी माणूस परत
शून्याकडेच वळतो ||

सत्कर्माच्या गुणाकराला
अनितीने भागतो त्यावेळी
माणूस परत शून्याकडे वळतो ||

हरिस्मरणाचे बीजगणीत
श्रध्देने सोडवत जातो त्यावेळीही
माणूस शून्याकडे जाऊन पोहचतो ||

-- चंदाराणी कोंडाळकर

तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,---
पोळलेल्या जिवांचे,
व्यथित अशा हृदयांचे,--!!!

तुझे माझे नाते,
एकाच अखंड बंधाचे,
अगदी जन्मोजन्मीच्या,
गोड ऋणानुबंधाचे,
विचरशी तू सहचरे,
पण वेगळेच हे धागे,
काळजाच्या विणींचे
समसुखाचे, समदु:खाचे,--!!!

ओघळलेल्या अश्रूंचे,
आत लपलेल्या समुद्राचे,
खोलवरच्या भोवऱ्याचे, उसळणाऱ्या लाटांचे,
तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,---!!!

कधी भरतीओहोटीचे,
दोघातल्या ओढीचे,
वाचणाऱ्याला बुडवणारे, बुडणार्‍याला वाचवणारे,
पाण्याशी जीवनाचे,
निष्ठूर या जगातले, ---!!!

तुझे माझे नाते,
दुःखाचे दुःखाचे,
अंतरात्म्यांतील आवाजांचे
आत्मिक एकरुपतेचे, ऐहिकापल्याड अलौकिकाचे, लौकिकातील असामान्यतेचे,-!!!

तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,
हवेशी गारव्याचे,
पावसाशी पाण्याचे,
झाडांशी टवटवीचे,
दवांशी थेंबांचे,
देठाशी फुलांचे,
सुगंधाशी कळीचे,
तुझे माझे नाते ,----
सुखाचे सुखाचे,--!!!

बालपणीच्या दोस्ताचे,
सहवासातील मित्रांचे,
सवंगड्यांशी हृदयाचे,
जिवाशी सगळ्या मनांचे,
तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,--!!!

आरपार जाणारे,---
जन्म मृत्यू पलीकडले,
आत्म्याशी आत्म्याचे, परमात्म्याशी आत्म्याचे,
चैतन्याशी परमात्म्याचे,
तुझे माझे नाते,
सुखाचे सुखाचे,---
सुखाचे हे सुखाचे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.
©

तारूण्याच्या उंबरठ्यावरी, ज्योत प्रेमाची पेटून जाते

बाह्यांगाचे आकर्षण परि, वयांत त्या भूरळ घालते...१,

प्रेमामधली काव्य कल्पना, शरिर सुखाच्या नजीक ती

किंचित होतां देह दुर्बल त्याच प्रेमाची घृणा वाटती...२,

प्रेम हवे तर प्रेम कर तूं, मूळे असावी अंतर्यामी

मना मधली ओढ खरी ती, येईल अखेर तीच कामीं...३,

अंतर्मनातील प्रेम बंधन, नाते त्याचे अतूट असते

देहामध्यें बदल घडूनही, प्रेम मनींचे फुलत राहते....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

चोखपणे तू हिशोब राहू दे, आपल्या जीवन कर्माचा

कुण्याही क्षणी पाढा वाचणे, भाग बनेल तो नशीबाचा...१

घीरट्या घालीत फिरत राही, आवतीभवती काळ

क्षणात टिपून उचलून घेतो, साधूनी घेता अवचित वेळ..२

सदैव तुमच्या देहाभवती, त्या देहाचे कर्मही फिरते

आत्मा जाता शरीरही जाई, कर्मवलय परि येथेच घुमते....३

पडसाद उमटती त्या कर्माचे, सभोवतालच्या वातावरणी

वेचूनी त्यातील भलेबुरे , मागे राहतील विविध आठवणी....४

हाच हिशोब जीवनाचा, दुजा वाचतो इथेच पाढा

इतरांसाठी जगता जेव्हां, सार्थकी होतो आयुष्य लढा...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अध्यात्म ही भारतीयांची शक्ती, मानसिक स्वास्थ्य व आत्मिक बळ प्राप्त करून देणारं माध्यम ! जगात वैज्ञानिक क्रांती झाली, तरी भारतीयांनी आपली अध्यात्माची परंपरा सोडलेली नाही. कॅनडात आलेल्या बहूसंख़्य लोकांमध्ये पदवीधर त्यातही तांत्रिक शिक्षण घेतलेल्यांची संख्या अधिक…. नोकरीच्या निमित्तांने त्यांनी देश सोडला; परंतु आपली आध्यात्माची परंपरा कायम जतन केली.

हास्यमुखाने निरोप दे ग, प्रेमाने भरला

विसरावी मी ओढ येथली, जाता सासरला.... ।। धृ ।।

खूप दिले तू प्रेम आजवरी, सदैव ठेवीत पदर शिरी,

पंखांना परि शक्ती देवूनी, सांग मला ग घेण्या भरारी

सैल कर तू पाश आपला...१,

हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,

संसारातील धडे देवूनी, केलीस तयार कष्ट घेवूनी

कुठे लोपला आज विश्वास तो, जागृत होता सदैव मनी

नकोस देऊ वाव शंकेला...२,

हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,

ते तर केवळ घर निराळे, मायेने परि आहे भरले,

जसे मिळवले प्रेम माहेरी, वाटीत जाईन सासरी सगळे

आठवण करीता येईन भेटीला...३,

हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०