काळ्या लक्ष्मीची आराधना करणारे हे राक्षसी उपासक आपल्या घरातील लक्ष्मी चोरतात व बाहेरची ड्रग व आतंकवाद रुपी पीडा घरात आणतात. काळ्या लक्ष्मीच्या बळावर रात्रीच्या अंधारात कृष्णकृत्य करून कधी- कधी सत्ता ही प्राप्त करतात.

सर्वत्र पसरलेला गर्द काळोख, भूख, आत्महत्या, भ्रष्टाचार, महागाई इत्यादी आसुरी शक्ती प्रबळ झालेल्या आहे तरीही एक पणती …..

दिल्लीत आज वाहणाऱ्या यमुनेत ९०% टक्के पाणी नाल्यांचेच आहे. भारी-मनाने घरी परतलो. कालियनागाची कथा आठवली. यमुनेच्या डोहात कालियनागचे वास्तव्य होते. गाई-म्हशी पाणी पिऊन मरू लागल्या होत्या. एकदा खेळता-खेळता बालगोपाळांचा चेंडू नदीत पडला. चेंडू आणायला कृष्णाने यमुनेत उडी टाकली व कालियनागाला पराजित करून यमुनेपासून दूर केले. त्या वेळी कृष्ण होता पण आज यमुनेचे रक्षण कोण करणार?

उपवास आणि उपवासात फरक हा नेहमीच असतो.सामान्य माणसाचे उपवासाकडे कुणाचेही लक्ष जात नाही. खरे म्हणाल तर आपल्या देशात पन्नास टक्के लोकअर्धपोटी राहतात. ते रोजच उपवास करतात. ……..

बिजापुरचा सरदार अफजलखान शिवाजीवर चालून आला. शिवाजीने घाबरण्याचे सोंग घेतले. अफजलखानास खूष करण्यासाठी सोने-चांदी, हिरे- जवाहराताने भरलेले नजराण्यांचे ताटे अफजलखानास पेश केले. अफजलखानास वाटले शिवाजी घाबरला. त्याला शत्रूचे मनोगत कळले नाही. तो शिवाजीस भेटण्यास प्रतापगड्याच्या पायथ्याशी येऊन पोहचला. पुढे काय झाले हे सांगण्याची गरज नाही. असाच काहीसा प्रकार त्या योगीपुरुषा बरोबर दिल्लीत घडला. आधी आदर-सत्कार नंतर …

अमेरिकेमध्ये न्यूयॉर्क मध्ये एक अगदी वेगळे स्टोर निघाले आहे. हे स्टोर फक्त स्त्रियांसाठी आहे. पुरुषांना येथे येण्याला बंदी आहे. तसेच एखादी स्त्री या स्टोरला आयुष्यात फक्त एकदाच भेट देऊ शकते. हे स्टोर सहा माजली उंच आणि भव्य आहे.

या स्टोर मध्ये नवरे मिळतात!

लिली नावाची २७ वर्षे वयाची, विवाहीत्सुक पण अति चिकित्सक तरुणी घाई घाईने त्या स्टोर मध्ये शिरते. कारण तिला लग्नासाठी नवरा हवा असतो. ती पहिल्या मजल्यावर येते. तेथे पाटी असते "सर्व साधारण नवरे ". त्यातील बरेच जण हे घटस्पोट झालेले किंवा विधुर असतात. तसेच वयाने वाढलेले, टक्कल असलेले, फारसे शिक्षण नसलेले व अगदीच बेताचे उत्पन्न असलेले असतात.

ती वरील मजल्यावर जाते. तेथे पाटी असते "प्रथम वर " तेथे पण बरेच जण वाढलेल्या वयाचे, टक्कल असलेले, बेताचे शिक्षण आणि पगार असलेले, आई वडिलांची किंवा घरची जबाबदारी असलेले असतात.

ती अजून वरच्या मजल्यावर जाते. तिथे पाटी असते "तरुण आणि देखणे प्रथम वर". तिथे असलेली मुले देखणी आणि तरुण असतात. पण काहींची प्रेम प्रकरणे असतात तर बर्याच जणांना मैत्रिणी असतात. तसेच व्यसने पण असतात. काही जणांवर घरच्या जबाबदाऱ्या असतात तर काही जणांना संसाराची आवड नसते. तसेच बहुतेकांचे उत्पन्न बेताचे असते.

ती अजून वरच्या मजल्यावर जाते. तिथे पाटी असते" तरुण, देखणे, उत्तम पगार असणारे, घरची जबाबदारी नसणारे, संसाराची आवड असणारे प्रथम वर" पण येथे सुध्धा काही जणांची जुनी प्रेम प्रकरणे असतात, काहींना मात्रिणी असतात, तर काहींना कमावणारी- नोकरी करणारी बायको हवी असते

म्हणून ती शेवटच्या म्हणजे सहाव्या मजल्यावर येते. तिथे पाटी असते " शेवटच्या या सहाव्या मजल्यावर आपण आल्याबद्दल धन्यवाद! आपण येथे येणाऱ्या ४३२५२ व्या महिला आहात. येथे नवरे मिळत नाहीत. कारण आपली नवऱ्या विषयीची अपेक्षा जगातील कोणताच पुरुष पूर्ण करू शकणार नाही. कृपया शेजारील जिन्याने खाली उतरावे. उतरताना काळजी घ्यावी."

उपवर तरुणींनो आपली लिली होणार नाही याची काळजी घ्या.

-- उल्हास हरी जोशी

शेतात दिवस भर राब राब राबतो
जिवाचे रान करतो शरिराचे हाल करतो
तुमचे पोट भरन्या साठी धान्य पिकवतो……

उन असो वा पाउस शेतात काम करीत असतो
२ पैसे कमविन्या साठी ४ पैसे उसने घेतो
घेतलेले कर्ज फेड्न्या साठी प्रयत्न करीत असतो….

अचानक पड्नारा पाउस ,
कधी दडी मारनारा पाउस,
पिकाचे नुकसान करतो
आणि माझे जगने

हराम करतो…

सरकार शेत्कर्यांचे कर्ज माफ़ करेन बोलते
शेतात पिक येन्या साठी मदत करेन म्हणते
विजेचा भार नियम कमी करेन बोलते ….

सरकार मदत करते बी बियाने देते …..ती पण नीट नाहीत
जनावरे देते ती पण धड़ धाकट नाहीत
पान्याला मोटार देते पण विज देत नाही
सरकारने ७५० कोटी मंजूर केले…..कुठे गेले माहित नाही

आधीच कर्जचा डोंगर जिव घेत असतो
शेतात पिक नाही म्हणुन हाताची घडी करून घरी बसतो
मुलाना शाळेत पाठविन्याची ऐपत नाही …
घरची चूल पेट्न्या साठी खिशात पैसे नाही..

धान्य उधर मगिताले तर वाणी बोलतो माफ़ कर बाबा आधीचे फेड
कर्ज मागायला गेलो तर ………………….बैंक बोलते आधीचे फेड
सरकारी मदत मागितली तर ……….परत कशी करणार कर्ज फेड

तुम्हीच सांगा मला
जिव देन्या पलीकडे आहे का काही पर्याय ???

-- अंबादास

सदोबा जाहिरातीला भुलून नेहमीच खरेदी करतो. पण जाहिरातीत दिलेला इशारा त्याला समजत नाही “डाग चांगले असतात” असं चक्क जाहिरातीत म्हंटले असतानाही सदोबाने ते साबण खरेदी केले. मग काय जाहले असेल:

मांजरीच्या गळ्यात घंटी बांधण्याचा प्रयत्न पुन्हा एकदा अयशस्वी झाला होता. सहज लक्ष गेल त्या घंटीवर ‘लोकपाल’ असे शब्द कोरलेले होते. एक अयशस्वी प्रयत्न

काल माझ्या भाचीचा फोन आला, मामाजी आप दादा बन गये हो, भैया को लाडकी हुई है. इस ख़ुशी में एक कविता हो जाये. खंर म्हणाल तर मी कवी नाही. मराठी भाषेचे शिक्षण ही नाही. छंद, अलंकार कशाशी खातात हे ही माहित नाही. पण हृदयातील भावना शब्दांत उतरविण्याचा प्रयत्न करतो. त्या चिमुकल्या चिमणीच्या जन्माच्या वेळी आजी आणि पणजी सुद्धा तिच्या जवळ होते. त्यांना काय वाटत असेल, त्यांच्या मनातील मला जाणवलेल्या भावना शब्दांत उतरविण्याचा प्रयत्न केला आहे: