कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

जर मी तुझ्या
प्रेमात पडलो नसतो
तर कोठे असलो असतो ?
जगातील कोणत्यातरी पैशाच्या उकिरड्यावर गाढवासारखा
लोळत असतो...
एखाद्या बैलासारखा जगात कोणाच्यातरी सुखासाठी
राबत असतो...
मदमस्त हत्तीसारखा माझ्याच
खोटया अहंकारात
फिरत असतो...
जगातील निरर्थक सुखे
मिळविण्यासाठी निरर्थक
भटकत असतो...
भविष्याच्या उदरात मी
इतक्या सहज
शिरलो नसतो...
माझ्या जन्माचं रहस्य
मी जाणूच
शकलो नसतो...
जगातील सारी दुःखें
मी समजू
शकलो नसतो...
ज्ञानाच्या गुहेत वेड्यागत
मी कधीच
शिरलो नसतो...
माझ्या ज्ञानाची पणती
जगासाठी लावू
शकलो नसतो...
माझ्या कविते मी
जगात या
प्रेमवेडा असतो...

©निलेश बामणे

देशासाठी वीरमरण ते,
भाग्यवान" किती तुम्ही,
कितीदा मागावे मरण असे, मिळत नाही "जन्मोजन्मी," --!!!

भारत मातेची सेवा" करता,
देह तुम्ही हो ठेवला, --
देशसेवा करता करता,
पाईकांनी कसा बळी दिला,--!!!

अगदी पुण्यकर्म हे ठरे,
असा मृत्यू तुमच्या नशिबी,
नेताना तुम्हाला तोही घाबरे,
पडलात ना देशाकारणी,--!!!

ज्या मातीत खेळलो,वाढलो,
तिचे केले रक्षण तुम्ही,--
आईला पूजताना शेवट,
कुडी झाली निव्वळ माती,--!!!

घरदार-- आईबाप,
पडतील उघड्यावरी,
विचाराने नाही छळले,--
इतकी तुमची होती तयारी,--!!!

शूरवीर देशाचे सैनिक,
खरेच तुम्ही धाडसी, --!!!
निधड्या छातीने सिंहागत,
शत्रूला झेलता अंगावरी,--!!!

हिमगौरी कर्वे

अंहकाराचा पेटून वणवा,
थैमान घातिले त्या मेघांनी ।
तांडव नृत्यापरि भासली,
पाऊले त्यांची दाही दिशांनी ।।१।।

अक्राळ विक्राळ घन दाट,
नी रंग काळाभोर दिसला ।
सूर्यालाही लपवित असता,
गर्वाचा भाव चमकला ।।२।।

पृथ्वीवरती छाया पसरवूनी,
चाहूल देई आगमनाची ।
तोफेसम गडगडाट करूनी,
चमक दाखवी दिव्यत्वाची ।।३।।

मानवप्राणी तसेच जीवाणे,
टक लावती नभाकडे ।
रूप भयानक बघून सारे,
कंपीत त्यांची मने धडधडे ।।४।।

त्याच वेळी वादळ सुटूनी,
देह घनाचा टाकी विखरूनी ।
गर्व हरण होऊन जाता,
अश्रू पडती नयनामधूनी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सासू : अगं अगं सूनबाई
सून : काय म्हणता सासूबाई?
सासू : माझा गाऊन तू, काय गं केला ?
सून : भांडीवाल्या बाईच्या मुलीला दिला.
सासू : अगं अगं सून बाई
सून : काय म्हणता सासूबाई?
सासू : माझं घड्याळ तू, पाहिलेस का गं ?
सून : चुन्याची डबी रोज जातं मागं.
सासू : अगं अगं सूनबाई
सून : काय म्हणता सासूबाई?
सासू : माझा विग तू, काय गं केला ?
सून : क्लबच्या नाटकात हिरॉईनला दिला.

पाऊस चिंब चिंबलेला

वाऱ्यावरती हलती तरुलता,पाने,फळे त्यातून बहरती,
निसर्गाची किमया सारी,
मानवा तू शिकणार कधी,-!!!

सारी संपत्ती निसर्गाची,
तुझा देह ही केवळ माती,
का एवढी अहंता बाळगी,
मातीमोल सारे,मिळता गती,-!!

मी, माझे, माझे करत राहशी,
वृत्ती का नसावी समाधानी,--?
धरातली नच तुझे काही, ---
तुज याची जाणीव नाही,--!!!

त्याग शिकवतो निसर्ग केवळ,
दातृत्व त्याचे मोठे किती,
कळले ज्याला तो कधीही,
स्वतःची न गाणार महती,--!

काय देशी तू झाडांना,
कचरा म्हणुनी खतपाणी,
झाड काय देते तुज,
विचार कर ध्यानीमनी,--!!!

ओरबाडशी तू त्यांना,
सरळ सरळ घाव घालीशी,
जे हवे ते तोडून नेशी,
निर्घृणता ही कायमची,--!!!

तरीही देती थंड सावली,
तक्रार त्यांची कुठलीच नाही,
अत्याचार त्यांच्यावर करशी,
बळी जाशी ना तूच शेवटी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

समोर ये तूं केंव्हा तरी

बघण्याची मज ओढ लागली

फुलूनी गेली बाग कशी ही

बीजे जयांची तूच पेरीली

कल्पकता ही अंगी असूनी

दुरद्दष्टीचा लाभ वसे

अंधारातील दुःखी जनांची

चाहूल तुज झाली असे

शीतल करुनी दुःख तयांचे

जगण्याचा तो मार्ग दाखविला

सोडूनी सारे वाटेवरी

आकस्मित तू निघूनी गेला

आस्तित्वाची चाहूल येते

आज इथे केंव्हातरी

तव आशिर्वादे जगतो सारे

हीच पावती त्याची खरी

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

उगवलेला दिवस
सावलीसह सरकतो
जगंलात गेली गुरढोर
रस्ता घराचा धुंडतो

ओढ लागुन पिल्याची
चिमणी ही परतते
काटा रूतयो पायी तरी
अलगद असा काढते

गाय हंबरते मनात
दुधाचा ओवा पान्हावते
थांब रे बाला थोडं
लवकरच मी पोहोचते

पावले झपाझप पडती
घराच्या लागल्या ओढीन
दिस गेला दुराव्याचा
हाक दिली लेकरानं

-- शरद शहारे

ना शरदा चे चांदणे
ना सोनियाचा दिस
घड्याळाचे ओझे हाताला
म्हणून आय्‌ कासावीस!

कमळाच्या पाकळ्यांची
यादवी छ्ळते मनाला
धनुष्य आलयं मोडकळीस
पण जाणीव नाही बाणाला!

विळा, हातोडा आणि कंदीलाला
आजच्या युगात स्थान नाही
डब्यांना ओढण्याइतकी
इंजिनात जान नाही!

मन आहे मुलायम
पण माया कुठेच दिसत नाही
हत्तीवरून फिरणारा
सायकलवर बसत नाही!

कितीही उघडी ठेवा कवाडे
प्रकाश आत जाणार नाही
विसरलेले आठवले तरीही
गवई गीत गाणार नाही!

बंडखोर पक्षांचा थवा
पार्टीसाठी आतूर
कुंपणच खातय शेताला
आणि बुजगावणंही फितूर!