ढ्यांग ढ्यांग इलेक्शन-मृदंग गुंजला

मीबी मंग तिकिटाचा चंग बांधला

वाटप-रांगेत धरी जोर चांगला

लांगुलचालन करून जोड सांधला

संप्रदाय ‘थोरां’चा नमुन वंदला

पवित्र ‘मंदिरीं’ कृपाप्रसाद लाभला

अखेरीस कँडिडेट-टिळा लागला

धुंदीला नच पारावार राहिला

प्रचंड फंड ज्यासाठी आजवर दिला

पक्षानें आज खरा पांग फेडला. १

‘सीट’ नको-तीच, तरी ती सुमंगला

‘यंदा यशवंत तूं’, संदेश पोंचला

खांद्यावर झेंडा पक्षीय बांधला

उच्चनाद करत युद्ध-शंख फुंकला

दक्ष पूर्ण, लक्ष ‘मंद’ आजुबाजुला

‘भांग’ चढे , ‘खचित जय असेल आपला’

वृद्धिंगत करिन पक्ष-यशद-शृंखला.

पण फडात ‘दंगली’त नविन मामला

षंढ विरोधकगण, नव-डाव मांडला

माझ्याविरुद्ध ‘फ्रंट्’ एकत्र बांधला

उमेदवार फक्त-एक उभा ठाकला

दंड थोपटुन लढावयास पातला.

कुत्र्यांचा घोळका कितीक भुंकला

माशी-थवा जरी कितीक शिंकला

कितिक जरी अरिनें धरबंध सोडला

द्वंद्वाचा निश्चय मी ठाम ठेवला

प्रतिद्वंद्व्या, बघच रंगढंग आगळा

जंगजंग पछाडले , मी नसे बुळा

रंक न मी, खूप money, गाडी-बंगला

चीत कराया पुंडां , सज्ज मम व्हिला. २

लढतीचा मी गुलाल उंच उधळला

संत न मी, पंथ स्वीकरी बुराभला

गुंडझुंड-संगतीत खेळ मांडला

संच-मंच-वृंद एकसंध जुंपला

तंत्रबद्ध जंत्री-आधार घेतला

मंत्रघोष यंत्रवत् ‘जय-जय’ निनादला

शिणती गात्रें, तरि विश्राम लांबला

गुंग रात्रिही , नसे प्रचार थांबला

धनसंचय उधळाया संगं आणला

बांध फोडला, न हात तंग ठेवला

साम-दाम-दंड-भेद योग्य मानला

डाव बघुन, जन-तांडा दंग जाहला. ३

क्लांत जरि, न शांतता, संघर्ष वाढला

मोजणीत जय नि पराजय हिंदोळला

आस-निराशेचा थांबे न जरि झुला

मुगुट मनीं धरलेला, मी न सोडला.

रिझल्ट अखेरिस, तो भूकंप थोरला !

हाय हाय ! जय खूपच लांब राहिला !

दंतओष्ठ खात गड बुलंद लढवला

झुंज शर्थिची, परि बलदंड जिंकला

मंथर मतदार, दिली वंचना मला

संपलेंच स्वप्न , पंथ बंद , खुंटला

गंतव्याचा प्रवास विफल, थांबला

भरण्यांआधीच सुयश-कुंभ सांडला. ४

‘कमिशन’नें उंच जधिं निकाल टांगला,

ब्रह्मांडच आठवलें तत्क्षणीं मला !

तोंच, चंगळींत जो आकंठ डुंबला

चाटुकार-संघ, सांगतां न, पांगला

गजबज-संबंध नुरे, ओस चौफुला

‘हॉल’ हा सबंध खायला-उठे ‘दिला’

एकांतच फक्त हा सन्मित्र राहिला

शब्दहीन होतसे आक्रंद मोकळा

रुदन जरि न, नेत्रानें थेंब सिंचला

हुंदका फुटे न, मी तुरन्त दाबला. ५

सुन्न करी ऐसा रिझल्ट जन्मला

अनंत-उदासी-कुठार-घाव घातला

‘सोंग’ कोणतें पुढें , महत्व ना मला

सिंह कसा कोल्ह्यांशी ‘जंग’ हारला ?

टांग मारतां नशीब, जीव आंबला

मात्र अंक प्रथम, नाट्यपूर्ण संपला.

खंक जाहलो पुरा, न खंत ही मला

मानभंग होइ म्हणुन प्राण खंगला

यत्न व्यर्थ सर्वसर्व , गर्व भंगला

हन्त हन्त ! अंत मी असा न कल्पला. ६

*

द्यूत-आरंभाआधीच काढ अर्गला

ऐक, श्रेष्ठ-गुरु अनुभव सांगतो सला

पंडित प्रकांड नको हें कथायला -

राजकारणाचा कर बंद चोचला.

दु:खांमधिं जीव जे सांडत सुखातला

‘पढतमूर्ख’, बोंबलुन ‘किताब’ त्यांजला

मतमतांत संचरि तव गल्बला-खुळा

जाण परी, पॉलिटिक्स ही बुरी बला

अंग बद्ध, पंख बंद, पंक-नद खुला

लांघण्यास लागतो ‘महंत’ ‘पोचला’

सज्जन तूं, उंचसखल-वक्र कां वळा ?

परवडेल कधि नच धंदा असा तुला

फुकट आत्महत्या ही, धुंड नच हिला

बंधु, शांत संथ पथ नि:शंक तुज भला. ७

चुकलो मी, चुनावीय घाट घातला

तूंतरि हरव न आनंद अंतरातला . ८

- - -

मंग : मग

फड : कुस्त्यांच फड

दंगल : कुस्यांची ‘दंगल’ (स्पर्धा)

जधिं : जेंव्हां

जंग : लढाई

दिला : दिलाला, मनाला, हृदयाला

सला : सलाह्, सल्ला

पंक : चिखल

किताब : ख़िताब, पदवी

चुनाव : इलेक्शन, निवडणूक

संगं : संगें, साथीनें, सोबतीनें

आस : आशा

कमिशन : इलेक्शन कमिशन

बुरी बला : वाईट, त्रासदायक अशी गोष्ट / बाब.

अर्गला : कडी

-- सुभाष स. नाईक

व्यास क्रिएशनच्या प्रतिभा दिवाळी २०२० च्या अंकामध्ये प्रकाशित झालेली नितीन प्रवीण शिंदे यांची हि कविता

थांग पाणावून गेला सागराचा
तीर जेथे, दूर तेथे जावयाचे.
चांदण्यांचे पंख लाभो, वा न लाभो
काजव्यांना सोबतीला घ्यावयाचे.

तूच नाही एकला मार्गस्थ येथे
जात आहे जन्म ओलांडीत जो तो.
पैल जायाचे कुठे ? ठाऊक नाही
गात आहे आसवे सांडीत जो तो.

राख आहे ही पहा येथे कुणाची ?
हे असे आयुष्य आहे नामधारी.
शून्य मागे, शून्य पुढती लागलेले
फेडणे आहे इथे थकली उधारी.

युद्ध आहे हे स्वतःशी, सज्ज हो तू
घे उचल गांडीव हाती, पार्थ हो तू.
का कसे ? हे प्रश्नं सारे फेर धरतील
प्रश्नं नाही...कृष्ण की तो, अर्थ हो तू.

तीच बोटे, त्याच हातांच्या मुठी या
ओंजळींना शाप आहे मागण्याचे.
नीज झालेली पुरेशी, ऊठ वेड्या
पातले संदेश दारी जागण्याचे.

- नितीन प्रवीण शिंदे

कविता तीही लिहित असते
कविता मीही लिहित असतो
ती चंद्र- चांदण्यांची बात करते
मी स्वतः ला शोधत असतो

ती जर चंद्र - चांदण्यांतून हटली
मी जर स्वत:मधून निघालो
तर तिला मी दिसेल आणि मला ती

त्यानंतर दोघांच्याही भावना
उलगडत जातील एकमेकांना
जे कधीच आजपर्यंत दोघांकडूनही
बोललं गेलं नाही

जे तिच्याही मौनप्रेमातून हरवलं
जे माझ्याही निशब्दतेतून निसटलं
मग तिचंही प्रेम लख्ख उजळेल
माझाही प्रेमदीप प्रकाश देईल

नंतर काय सांगू मी आता
ती माझी होईल
अन् मी तिचा होईल

- ऋषिकेश तेलंगे
https://www.facebook.com/rushikesh.telange.9

सरोवरी पाहिले मी,
तुला अल्लद उतरताना,
राजहंसी होऊन डुंबताना,
देखणी जशी मासोळी,
पाण्यात विहरताना,
सुळकन् मारे उड्या,
वरखाली हालताना,
चपळ तुझ्या हालचाली ,
पाण्याचा वाटे हेवा,
ठिकठिकाणी स्पर्श त्याला,
रुबाब त्याचा पहावा,
तुझी कमनीय तनू ,
जशी असावी हरणी,
आनंदाने जणू हिंडते,
इकडून तिकडे वनी,
टपोरे मोठे डोळे,---
पाणीदार काळे काळे,
अगदी सरल नासिका,
केशसंभार मोठे,
नाजूक कोवळे,
ओठ तुझे,डाळिंबी,
दाण्यादाण्यांतून टिपावे,
अमृत, रसपानी,--!!!
लाल छोटीशी कोमल,
तुझी सुंदर जिवणी,
नुसती ती पाहून,
जीव काढून ठेवला मी,--!!!
धडधडते उरोज तुझे,
मदन कहर तारुण्याचा,
पुन्हा पुन्हा बघत रहावे,
सौंदर्या अशा खाशा,
गोरापान मुखडा तुझा,
हातात उमले केवडां,
वाट अडवून उभा राहतो,
मनातील दर्दी खडा,
प्रसन्न मुद्रा, ओघळे,
त्यावरून तेजस्विता,
विरघळून जाईल कठोर अगदी तुजला पाहता पाहता,--!!!
शिडशिडीत बांधा तुझा,
आभाळात उभी दामिनी,
कोसळू नकोस अशी,
माझी तुला विनवणी,
पाण्यात पोहताना,
प्रतिमा दिसते पारदर्शी,
कोण अधिक लावण्यवती,
कुणाची हो यात सरशी,
प्रतिमा आवडे अधिक,
पाणियाच्या उरांतली,
कदाचित हाती लागेल,
सहजी माझ्या मनातली,---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

प्रेम हे करत नसतात , ते होत असते
प्रेम हे मागत नसतात, ते मिळत असते
प्रेम हे दिसत नसते, ते जाणून घ्यावे लागते
प्रेम हे बंधन नसते, ते मुक्त करते
प्रेम परिसासारखे असते जे लोखंडाचे सोने करते
प्रेम अमृतासारखे असते जे मेलेल्याला जिवंत करते
प्रेम हे तिचे किंवा त्याचे नसते, ते दोघांचे असते

-- विवेक विजय रणदिवे

उघड पावसा ऊन पडू दे
उडू बागडू हसू खेळु दे ।

कळी उमलू दे, फुला फुलू दे
पाने वाऱ्यावरी डुलु दे
टप टप खाली थेंब पडु दे
तालावर त्या मला नाचू दे ॥१॥

पाय उठवू दे वाळूवरती
समुद्र झाला ! आली धरती,
आभाळ पडे खोल खालती
डोकावुनि ढग आत पाहु दे ॥२॥

उंच चालल्या घारी वरती
बगळे रांगा धरुनि उडती
ढगात भरभर रंग बदलती
पाठशिवणीचा खेळ बघू दे ।।३॥

चिमणी ओले पंख सुकविते
घरट्यामधुनी पिलू पहाते
मुंगी रांगेमधे धावते
साखर-खाऊ तिला घालु दे ।।४॥।

बसे फुलावर फूलपाखरु
मला सांगते मौज चल करु
थांब पावसा ऊन पडू दे
गाता गाता मला खेळु दे !

वर्षानुवर्षे आम्ही संघर्षच करतोय
पुढाऱ्याच्या शब्दावर विश्वास ठेवतोय ----

उद्योग धंद्यावर मंदीचे सावट
आहे त्याच रोजगारात घट
हाताला काम नाही
बेकारांचा आकडा फुगतोय
वास्तवाचं भान हरवलेला तरुण
आजही उद्याच्या आश्वासनांना भूलतोय
दोन कोटी रोजगाराचा शब्द
मेघा भरतीवर टळतोय --------

दुनियेचा पोशिंदा
मुठीने पेरून रास उभारतो
विस्कटता पुन्हा सावरतो
भाव मिळेल औन्दा
सोन्याचं पीक कवडीमोल विकतोय
आजही उद्याच्या आश्वासनांना भूलतोय
हमीभावाचा शब्द
कर्जमाफीवर टळतोय -------

जातीधर्माचा नामानिराळा
सारेच एकीने वसती
इतिहास आहे साक्षी
सारेच इमान मातीशी राखती
सर्व धर्म समभावाचा मानस
आजही उद्याच्या आश्वासनांना भूलतोय
साऱ्यांच्या विकासाचा शब्द
आरक्षणावर टळतोय -------

लिंक रोड समृद्धी महामार्ग
मेट्रोचा गवगवा
डोईवर घागर घशाला कोरड
भर पावसाळ्यातही तहानलेला
थेंबा थेंबा साठी आरड
टँकरची वाट पाहणारा
आजही उद्याच्या आश्वासनांना भूलतोय
जलयुक्त शिवाराचा शब्द
दुष्काळावर टळतोय --------

कर्ज बुडव्यांना पळवाट
जगाच्या पाठीवर कुठेही वहिवाट
गरिबास आट
नुसत्या जाहिरातीचा घाट
भांडवलासाठी कौशल्य झिजवतोय
आजही उद्याच्या आश्वासनांना भूलतोय
पंधरा लाखाचा शब्द
चुनावी जुमला म्हणून टळतोय ------

वासनांध भर दिवसा
देहाची लक्तरे ओरबाडतो
फाशीची शिक्षा होणाराही
दिरंगाईमुळे सुटतो
न्याया पुढे नथमस्तक देह
आजही उद्याच्या आश्वासनांना भूलतोय
सुरक्षतेचा शब्द
चौकीदारावर टळतोय --------

सळसळत्या रक्ताला
शिवरायांचे वरदान
जन्म महाराष्ट्राच्या मातीतला
जगण्याचा अभिमान
सागरी तटही आसलावूनी
आजही उद्याच्या आश्वासनांना भूलतोय
शिव स्मारकाचा शब्द
आराखड्यावर टळतोय ---------

-- असलम अंबर शेख

हवे तेच बोलता मी
जमाया लागले लोक
सत्य सांगू लागताचि
उठू लागे एक एक।

...मी मानसी

चालत असता संथ गतीने, एका वाटेवरती
संगे माझ्या, माझी छाया, मागून येत होती
वेगामधली बघुनी तीव्रता, ती ही वाढावी वेग
खंड न पडता साथ देणे, हेच तिचे अंग
तळपत असता रवि आकाशी, जवळ ती आली
समरस होण्या माझ्यामध्ये, पायी घुटमळली
ढळू लागला सूर्य हळू हळू, पश्चिम दिशेला
प्रकाशातील तीव्रपणा तो कमी होऊ लागला
पडू लागले पावूल माझे मंद मंद आता
श्रमलो दमलो बसलो खाली, अंधार तो होता
दूर दूर ती जावू लागली, छाया मजला सोडूनी
काळोखाच्या गर्भामघ्ये, गेली ती विरुनी
एकटाच मी होतो तेथे, अंधाऱ्या रात्री
प्रकाश्यातली साथ लाभली, ती छाया नव्हती
सुखामधली सोबत सुटते, दु:खाच्या वेळी
सगेसोयरे साथ सोडती, पडत्या संकट काळी
पहाट होता बघू लागलो, पुनरपि छायेला
सोडून गेली रात्री, त्याचा निषेध नोदविला

छाया म्हणते:
रविकिरणांच्या संगे गेली, मीही त्यांच्या मागे
आठव देण्या रवि उदयाची, त्याला मी सांगे
तुझे नि माझे अतूट नाते, त्याच्या अस्तित्वाने
पुनरपि आले तव सहवासे, त्याचाच साक्षीने

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०