कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

जीवनाच्या सांज समयीं ।
उसंत मिळतां थोडीशी ।।

हिशोब केला स्वकर्माचा ।
वर्षे गेली होती कशी ।।

दिवसामागून वर्षे गेली ।
नकळत अशा वेगानें ।।

सुख दुःखाच्या मिश्रणीं ।
जीवन गेले क्रमाक्रमानें ।।

आज वाटे खंत मनीं ।
आयुष्य वाया दवडिले ।।

ऐहिक सुखाच्या मागे जातां ।
हातीं न कांहीं राहीले ।।

'घेणे' सारे आपल्यासाठीं ।
करीत जीवन घालविले ।।

'देण्या' मधल्या आनंदाला ।
मन सदा वंचित राहिले ।।

सुधारुन घे आतां तरी ।
अनुभवाने चूक आपली ।।

उर्वरित वर्षे जाऊं दे ।
त्यागवृत्ति मध्यें सगळी ।।

भोगातले सुख कसे ते ।
क्षणांत येवून क्षणांत जाई ।।

त्यागातील समाधान परि ।
उशीरा लाभून सदैव राही ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

(माझी प्रियपत्नी डॉ. स्नेहलता हिचा हा ७१ वा जन्मदिन. तिच्या निधनानंतरच्या या प्रथम जन्मदिनीं, तिच्या स्मृतीला मी या अर्चनेनें अभिवादन करतो आहे.)
आरती प्राणप्रियेची

तिनें उधळली माझ्यासाठी अंजलि आयुष्याची ।।

अर्धांगी-मम, सुहास्यवदना

खुलवियलें नित अमुच्या सदना

तिच्यामुळे चिरहर्ष मिळे, ती साम्राज्ञी हृदयाची ।।

संगम बुद्धी आणि कलेचा

ठामपणा अन् चातुर्याचा,

स्मित-शिडकावा, मर्मिक-वच जिंकती मनें सर्वांची ।।

जरि असाद्य व्याधिनें ग्रासलें

तरि न तिचें मन मुळि डगमगलें

कसें साधलें संतुलन ? कशी भीती ना मरणाची ?

तप्त अश्रुधारा नित गळते

भग्न हृदय नित भरून येतें

देइ दिलासा, मूर्ति मनीं जी ज़पली मी सजणीची ।।

कशास पूजूं देवदेवता ,

मनमंदिरिं आराध्या असतां ?

एकच उरली आस अंतरी - नाम तिचें स्मरण्याची ।।

शिके तिजकडुन - ‘कसें ज़गावें

कसें यमा सामोरें जावें’ ,

उरलेले दिन क्षणक्षण राखिन आब उदाहरणाची ।।

- - -

आब : प्रतिष्ठा

- -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik.

सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.

Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126

eMail : vistainfin@yahoo.co.in

Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

रात्र येत राहते
दिवस येत राहतो
आपण गृहितच
त्यांना धरत राहतो

असेच महिने येत राहतात
असेच वर्ष जात राहतात
आपण गृहितच
त्याना धरत राहतो

केस पांढरे
अंगावर सुरकुत्या
पाठीत बाक
लटपटणं वगैरे
होत राहते
मग
आपल्याला गृहित
धरत राहतात ते

रात्र दिवस माहे साल
काळाचे घटक येत जात राहतात
......आपण कुठे कुठेच गृहित धरायला नसलो तरी

~ कौशल

-- श्रीकांत पेटकर

चित्र दिसते दर्पणी ,

जसे असेल तसे,

धूळ साचता त्यावरी,

अस्पष्ट ते होतसे ।।१।।

दर्पणा परि निर्मळ मन,

बागडते सदैव आनंदी,

दूषितपणा येई त्याला,

भावविचारांनी कधी कधी ।।२।।

निर्मळ ठेवा मन आपले,

झटकून द्या लोभ अहंकार,

मनाच्या त्या पवित्रपणाने,

जीवन होत असे साकार ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सतत नाम घेण्यासाठीं, बुद्धी दे रे मजला
आठवण तुझी ठेवण्याची, वृत्ती दे रे मनाला ......।।धृ।।

श्वासात प्राण म्हणूनी, अस्तित्व तुझेच जाणी
श्वास घेण्याची शक्ती, तुझ्याचमुळे असती

जीवनातील चैतन्य, तुजमुळेच मिळते सर्वांना.....१
सतत नाम घेण्यासाठी बुद्धी दे रे मजला

अन्नामधले जीवन सत्व, तूच ते महान तत्व
सुंदर अशी सृष्टी, बघण्या ते दिली दृष्टी

आस्वाद घेण्या जगताचा, जागृत ठेवी भावनेला...२
सतत नाम घेण्यासाठी, बुद्धी दे रे मजला

निनादाच्या लहरी, तन्मयतेने श्रवण करी
आभार मान्यता मति, परि शब्दही कमी पडती

जगणेच कठीण वाटते, क्षणभर तुजविण कुणाला...३
सतत नाम घेण्यासाठी बुद्धी दे रे मजला

जाणून तव उपकार, मानावे सदैव आभार
ही भावना येते मनी, जावे तुझ्यात समावूनी

रोम रोमातूनी माझ्या, नामाच्या दे गतिला....४
सतत नाम घेण्यासाठी बुद्धी दे रे मजला

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आता जगणे अंगवळणी पडले
जगी मी डोळे झाकुनी चालतो
टाळुनीयाच वेडीवाकडी वळणे
सन्मार्गावरी, सावरूनी चालतो

शब्दाशब्दांचे अर्थ सहज जाणतो
जर दिला शब्द कुणा तो पाळतो
ऋतुऋतूंचा, जरी असे बेभरोसा
कालचक्र भाळीचे, निमूट झेलतो

जरी उध्वस्त स्वप्ने सारी अंतरीची
गुच्छ आशांचे मी हळुवार गुंफीतो
हृदयांतरी सुगंधाच्याच अत्तरकुपी
माझ्याच भावगीतातुनी मी हुंगतो

लोचनी सांजळलेली तिन्हीसांजा
त्या सोज्वळ निरांजनी मी नाहतो
अंतरात नित्य प्रतीक्षा आकांक्षांची
बाहू पसरूनी मुक्तीची वाट पाहतो

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १३५

१५ - १० - २०२१.

गर्दी गर्दी गर्दी,
सर्वत्र त्रस्त करून टाकणारी गर्दी.
गर्दीला पांगविण्याची, कला मला सापडली
वही घेवून संग्रहातील कविता मी वाचली

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

बदलीत गेलो घरे मी माझी, आज पावतो कितीक तरी ।

पोटासाठीं नोकरी करतां, भटकत होतो आजवरी ।।

बालपण हे असेंच गेले, फिरता फिरता गावोगावी ।

वडिलांची नोकरी होती, धंदा करणे माहीत नाही ।।

पाऊलवाट तीच निवडली, मुलाने देखील जगण्यासाठी ।

तीन पिढ्या ह्या चालत राही, एका मागून एकापाठी ।।

गेले नाहीं आयुष्य सारे, स्थिर राहूनी एके जागी ।

देश वेळ आणि घरे निराळी, जगलो होतो विविध अंगी ।।

शरीर देखील असेच आहे, आत्म्याचे ते छोटे घरकुल ।

मिळवित असतां सत्व तेज ते, देह सोडूनी दूजात जाईल ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जीवन असावे गुलाबा सारखे

सहवासे ज्याच्या मिळताती सुखे....१,

सुगंध तयाचा दरवळत राही

मनास आमच्या समाधान होई....२,

नाजूक पाकळ्या कोमल वाटती

सर्वस्व अर्पूनी गुलकंद देती...३,

विसरूं नका ते काटे गुलाबाचे

बसती लपूनी खालती फूलाचे....४ ,

सुखाचे भोवती सावट दु:खाचे

जीवन वाटते झाड गुलाबाचे....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून…..