कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

रावण नव्हता कुणी राजा, ती होती व्यक्ति ।

व्यक्तीचा तो इतिहास नव्हता, ती होती प्रवृत्ति....१,

आजही दिसती कित्येक आम्हा, रावण या जीवनीं ।

कशी रंगेल जीवन कथा, रावणा वांचूनी...२,

विरोधात्मक बुद्धी तुमची, अडथळे आणते ।

क्रोध, लोभ, अहंकार गुणांनी, प्रवाहाला रोकते...३,

सद्‌गुणांचा पाया खोलवर, जेवढा तो गेलेला ।

रावण वृत्ति हार जाईल, त्याच मग वेळेला....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

घे थोडी विश्रांती आता
घे थोडी उसंत जराशी
आता बरसणे थांब जरा
अश्रू डोळ्यातून बरसती ।
ऊध्वस्त झालीत घरेदारे
ऊध्वस्त झालीत स्वप्ने
ना राहण्यास घर राहिले
ना खाण्यास अन्न ऊरले ।
होते जाणीव पदोपदी आता
नाही निसर्गाची अवकृपा
वृक्षतोडीचा अतीरेक झाला
यात निसर्गाची ना गलती ।
येऊ दे आतातरी जाग मानवा
थांबावा हस्तक्षेप अतीरेकी
सुधारणेच्या नावाखाली आता
ना उजाड व्हावी ही धरती ।

सुरेश काळे
सातारा.
मो. 9860307752
२५ ऑगस्ट २०१८

हे घनश्यामा श्रीकृष्णा

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना ।।धृ।।

बोटे फिरवूनी मुरलीवरी

सप्तसुरांची वर्षा करी

सर्वा नाचवी तालावरी

रंगून जाती हे श्रीहरी

बोटांमधली किमया तुझी, नाहीं कळली कुणा ।।१।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

बोटांत बोटे गुंतवी

राधेला तूं नाचवी

गोपींना तूं गुंगवी

गोपांना तू खेळवी

कशी लागते ओढ तुझी, कळले नाही सर्वाना ।।२।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

पर्वत उचलूनी बोटावरी

वष्टी पासूनी रक्षण करी

नाचूं लागूनी गोकूळपुरी

तुझ्या भोवती ताल धरी

वाहूनी नयनांतील झरे, व्यक्त होई प्रेम भावना ।।३।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

प्रसंग पडतां रणीं

सुदर्शन फिरे बोटातूनी

रक्षण करण्या सज्जनीं

आलास तूं धावूनी

शब्द भावना अपुरी पडतां, वाट फुटे अश्रुना ।।४।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

पंख फुटता उडूनी गेला, सात समुद्रा पलीकडे

आकाशातील तारका होत्या, लक्ष्य तयाच्या नजरेपुढे

निसर्गाने साथ देवूनी, दणकट दिले पंख तयाला

झेप घेत जा दाही दिशांनी, मनी ठसविले त्या पक्षाला

आत्मविश्वास तो जागृत होता, चिंता नव्हती स्थळ काळाची

कुठेही जाईन झेपावत तो, ओढ तयाला दिव्यत्वाची

निसर्ग रंगवी चित्र मनोहर, रंग एक तो कुंचल्यामधल्या

देईन अंगच्या छटा निराळ्या, चमक दाखवित ह्या जगताला

स्वच्छंदाची नशा मनस्वी, विसरूनी गेला सर्व जगाला

कुठे तो होता कोठूनी आला, आठवण येई मध्येच त्याला

सोडूनी दिले सारे ते त्याचे, आजभोवती विश्व निराळे

नाविन्याचा शोध शोधता, जुने विसरणे आता आले

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

दोन स्थरावर जगतो मानव, आंत बाहेरी आगळा ।
भिन्न भिन्न ते दर्शन घडते, यास्तव कांहीं वेळा ।।१।।

एकच घटना परी विपरीत वागणे ।
दुटप्पेपणाचा शिक्का बसतो, याच कारणे ।।२।।

देहा लागते ऐहिक सुख, वस्तूमध्ये जे दडले ।
अंतर्मन परि सांगत असते, सोडून दे ते सगळे ।।३३।।

शोषण क्रियेत आनंद असतो, ही देहाची धारणा ।
त्यागमधला आनंद मग तो, कसा कळे आत्म्याविणा ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

गुलाब कशाला मी देवू , उद्याच ते सुकणारे
काव्य गुंफले मी गं, सदाच ते टिकणारे!

भाव चालतो येथे, असली का अपुली प्रिती?
बसले चौकाचौकावर, फुलास ते विकणारे !

चिमण्या आल्या दोन कोठूनी, बांधून गेल्या घरटे ।
खेळूनी नाचूनी, चिव चिव गाणे गात वाटे ।।

झाडावरती उंच बसूनी, रात्र घालवी हलके हलके ।
दाणा टिपणे पाणी पिणे, स्वछंदाचे घेवूनी झोके ।।

संसार चक्र भोवती पडता, गेल्या दोघी त्यातच गुंतूनी ।
नव पिल्लाच्या सेवेसाठी, घरटे केले काड्या आणूनी ।।

पिल्लांना त्या पंख फूटता, उडूनी गेल्या घरटे सोडूनी ।
अल्प काळाचे बंधन तोडीत, जगण्या पुनरपी स्वच्छंदानी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मिट्ट काळोख
इथे आसपास
दिसेना कुठे वाट
होतात नको ते भास

वाटते जणू
थांबले नकळत श्वास
ऐकू येतात आता
हृदयाचे ठोके खास

सोबतीला फक्त
किर्रर्र शांत अधिवास
स्थिर नाही चित्त
फक्त भीतीचा आभास

अशात येई हाक सख्या
घेई मन तुझा ध्यास
तिरीप आली उजेडाची
मज येई तुझा तोच सुवास

सोबत किती गरजेची
हे जाणवले, लागली आस
नकोते अंधारे एकलेपण
उजळुया चल मधुमास!!

--वर्षा कदम.

तुला मी मला तू
किती जपलं आजवर
मनात तेच रुजलंय
खूप खूप खोलवर !

त्याचा बहर
मनांत खुलतो
तुला नि मला
दोघांनाच कळतो !

-- ..... मी मानसी

विसरले जाणे येणे
विसरले गणगोता
माझिया सोनुल्याची
फक्त आजी आहे आता ।। माझिया.....

दिन उगवतो माझा
त्याच्याच आवाजाने
दिन मावळे रात्रीला
त्याची अंगाई गाता गाता ।। माझिया.....

आठ वाजले का बाई
झाली दूधाची गं वेळ
जीव होई कासावीस
वेळेवरी आटोपता ।। माझिया.....

दहा वाजले जाहली
आंघोळीची त्याची वेळ
आता वाजणार भोंगा
जरा साबण लावता ।। माझिया.....

बारा वाजता अचूक
जेवणाची त्याची वेळ
कधी चुकणार नाही
तुम्ही चुकाल घड्याळ
बाळकृष्णाचे दर्शन
दही भात भरविता ।। माझिया.....

भर दूपार टळली
आता पुरे झाला खेळ,
डोळे मिटू मिटू होती
मांडीवर थोपटता ।। माझिया.....

संध्याकाळ फुलपंखी
येई नटून थटून
टिका मिका करूनिया
बाळ खेळते अंगणी
त्याला पाहता पाहता
दिनमणी जाई अस्ता ।। माझिया.....

त्याच्या बाळ मुठीमध्ये
माझे बंदिस्त अस्तित्व
त्याच्या हासूत असूत
माझे सामावले विश्व
बोबडे बोल त्याचे
माझी गाथा माझी गीता ।। माझिया.....