तू असा वाहता की,
खळाळते पाणी,
जसा सागर उचंबळे,
गात जीवनगाणी,--!!!

तू असा निश्चल की,
जसा असतो पहाड,
किती स्थितप्रज्ञ राही,
वाऱ्या वादळी अटल--.!!!

तू असा ढगांसारखा,
अविरत ना चंचल,
संजीवन बरसले तरी,
शांत गंभीर अटळ,--!!!

तू असा किनाऱ्यासम,
भाससी किती तटस्थ,
लाटा सुखदुःखांच्या उफाळती तरीही अतिशय अचल,--!!!

तू असा हिंडता की,
वाऱ्याशी तुझी जोडी,
अखंड वाहशी रातदिनी,
पाय ठहरेना जागी,--!!!

कुठे जाऊन तू पोहोचशी,
तू असा फुलांगत,
जिथे तिथे उमलशी,
वसा आनंदाचा घेऊन,
जागोजागी फैलावशी,--!!!

तू असा वृक्षासारखा,
संसारी अन् संन्यस्त,
इतुके बहरूनही सारखे,
स्वतः मात्र निर्मोही--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

पोस्ट...
काल मातृदिन झाला
पोस्टचा पाऊस पडला
बहुतेक फाँरवर्ड केलेल्या
काही कविता नव्याने लिहीलेल्या
काही जुन्याच नव्याने डकवलेल्या
पोस्टखाली इमोजीही तेच ते
अंगठे, नमस्कार, गुलदस्ते...

आज त्याने मोबाईल उघडला
तर पोस्ट आईचीच होती पण...
चार दिवस चालत
शहरातून गावात
थकून घरी आलेल्या
आपल्या एकुलत्याच मुलाला
कोरोनाच्या भयाने
घरात न घेणाऱ्या आईची...
पोस्टखाली थोडे इमोजी होते
काही आश्चर्याचे
काही दुःखाचे
बहुधा त्यांचे
काल आईची थोरवी सांगणाऱ्यांचे
त्याला आश्चर्य नव्हते
त्याने वाचली होती
गोष्ट बिरबलाची लहानपणीच
पाणी गळ्याशी येताच
पिलाला पायाखाली
घेणाऱ्या माकडीणीची

आणि त्याला ती पटलीही होती
तेव्हाच!

-- मी मानसी

रोज रोज तुला सकाळी पाहतो । तुला बघता क्षणी माझा दिवस मजेत जातो ।

रोज हसताना तुझ्या गालावर पडते फुलाची पाकळी । तिच तर आहे माझ्या खऱ्या प्रेमाची साखळी ।

कित्येक दिवस दिलीस मला तुझ्या नजरेची साथ । फक्त तुझ्याकडून प्रेमाचा होकार मागताना करू नकोस माझा घात।

जेव्हा तुला दिसतो,,, तेव्हा तुझ्या चेहऱ्यावर दिसतो राग । तोच तर आहे माझ्या प्रेमाचा खरा भाग....!!!!!!

कवी - सचिन जाधव

sachinrjadhav1992@gmail.com

Mob -8459493123

नियमित जाऊनी मंदिरी, श्रवण करी तो किर्तन
तन्मयतेनें ऐकत असतां, जाई सदैव तेथे झोपून...१,

एकाग्र करिता चित्त प्रभूसी, निद्रेच्या तो आहारी जाई
निघूनी जाती सर्व मंडळी, एकटाच तो तेथे राही....२,

पवित्रतेच्या वातावरणीं, प्रभू नामाच्या लहरी फिरती
झोपीं गेला कोपऱ्यांत तो, परिणाम त्या त्यावरी करती....३,

शांत असूनी निद्रीस्त इंद्रीये, शोषूनी घेती त्या लहरी
आनंदाचे वलय भोवती, समाधान ते त्यास करी....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

न पोंहचे झेप विचारांची, टिपण्या त्याचेच सौंदर्य

अप्रतीम सृष्टीचा तो कर्ता, शोधण्या तयासी मन जाय

थवेच्या थवे उडत जातां, पक्षी दिसती आकाशीं

विहंगम ते दृष्य भासे, आनंदूनी टाकती मनासी

बघतां संथ नदीकडे, लय लागूनी जात असे

प्रचंड बघूनी धबधबा, चकीत सारे होत असे

ऐटदार तो मयुर पक्षीं, आकर्षक ते नृत्य दाखवी

सप्तरंगाचे इंद्रधनुष्य, काळजाचा ठाव घेई

निसर्गातील प्रत्येक अंगी, भरलाआहे सौंदर्य ठेवा

आंस राहते लागून मनीं, कलाकार श्रेष्ठ तो जाणावा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

दिलास जन्म मानवी
देवा! काय याचू मी
कृपाळू, तूची दाता
तुलाच काय मागू मी...।।

दिलेस, तू सारे काही
तृप्त, तृप्त कृतार्थ मी
सर्वार्थी तुझ्यात रमता
सांगनां काय मागू मी...।।

अनंता! तूच कृपाळू
तव छायेत नित्य मी
नांदतोस मनहृदयी
देवा! काय मागू मी...।।

तव अदृश्य परिस्पर्शी
सुखावतो अंर्तआत्मा
अमृतयोग अमरत्वाचा
चिरंजीव हा जीवात्मा..।।

– वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २२२

१/९ /२०२२

रिमझिमत्या पावसात
माझ्या गर्द केसात मोगरा माळताना
तू दाखवलीस स्वप्नं...
रुणझुणत्या चुड्याची
भरजरी शालूच्या स्पर्शाची
पराक्रमी राजपुत्रानं
नजर करावं गुलबकावलीचं फूल
हळव्या राजकन्येला
तशी अवघ्या स्वप्नांची पूर्ती झाली
तुझी शपथ, तेव्हा वाटलं
पायतळी मंझिल आली !
आणि मग -
हातीच्या गुलाबाची
पाकळी पाकळी पडावी गळून..
तसे क्षण गेले निसटून
नि कसली अगम्य ओढ
मनात राहिली दाटून?
चालत्या पावलांना मी विचारते,
"तुम्हाला काय हवंय बाबांनो?'
कालचा मोगरीचा गंध
तस्सा ताजा --टवटवीत...
की पूर्ती झालेली सारी स्वप्ने.....
की त्याही पलिकडचं काही... अरुप.... अनाम..
जे काय तेही नक्की कळत नाही.....
साऱ्याच सुखाचा असा अर्थ शोधत राहिलास
तर हाय हृदया !
तुझ्या अतृप्तीला सीमा नाही।
तुझ्या अतृप्तीला. सीमा नाही !!

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

( एका चित्रकाराच्या सरस्वतीच्या नग्नाविष्कारावरील तीव्र प्रतिक्रियेवर त्याचे व्यक्तिस्वातंत्र्य भोक्ते सखे तुटून पडले . सरस्वती चितारताना अभिव्यक्तिस्वातंत्र्य असतं , मग सटॅनिक व्हर्सेसवर बंदी घालताना हे व्यक्तिस्वातंत्र्य कसं आड येत नाही ; आपल्या सामान्य बुद्धीला हे भेदभावाचं कोडं कधी सुटलंच नाही . )

तुमच्या नग्नतेला त्या संवेदना ; कुरवाळा सतत ' दुखणाऱ्या ' भावनांना रे
आमच्या वेदना , अब्रुचे धिंडवडे मग असे कसे स्वस्त का रे
आमच्या क्रूर निंदेचे वर्मी घाव , हे व्यक्तिस्वातंत्र्य तुम्हाला
तुमचे सत्य दोषदर्पणही अमान्य , होतो तो तुमच्या भावनांवर घाला

भावनांचा आमच्या , नियोजित बलात्कार न केवळ सहावा आम्ही
अपेक्षा तुमची ; ठेवूनी उघडे डोळे , हसराही चेहेरा ठेवावा आम्ही
चित्कारांचा उद्रेकही ना निसटावा चुकूनही,
वा अर्धवट शहाणे आक्रोशती होऊनी लाही लाही

सरस्वती भासते उघडी , अभिव्यक्तिस्वातंत्र्याचे पारदर्शी वस्त्र लेवूनी
त्या वस्त्राचा होतो बुरखा काळा , दडविण्या ' सटानिकाला ' जादू होऊनी
एवढी प्रबळ असावी उर्मी तुम्हा , निर्मितीची , नग्नसत्याच्या आसक्तीतुनी
का न व्हावा विवस्त्र मुल्ला , वा त्यावरला , सुरुवात करुनी आपल्याच अंगणी
(Charity begins at Home ! )

सर्वधर्मसमभावाचा इथे पिटतो डंका , पुरोगामित्वाचे टिळे लावूनी
करुनी रामाला परागंदा , त्याच्याच भूमीत , शिव्यांची लाखोली वाहूनी
सहावा मार बुक्क्यांचा तोंड दाबूनी Secular तेच्या शिक्क्यापायी
घ्यावी काळजी आम्हीच तुमची , पुनः पुनः ठायी ठायी
न फुटावे तुमचे काचमन आमच्या दगडमनाच्या टवक्यांनी काही

दोन समाजमनांना अशी दोन हाती भेदभावी वागणूक का
लटलटणाऱ्या बोचऱ्या मानांना ना याची खंत , चिंता वा आशंका
निर्लज्ज बुध्दीवेड्यांची मग ' बुध्दीनिष्ठा ' गहाण पडून
सतत सुटते दुर्गंधी त्या निष्ठेला , विष्ठेहूनही कुजून

तुमच्याच शब्दास नसतो शाश्वततेच्या घडूताचा आधार
विश्वासार्हता झिरझिरते जीर्ण वस्त्रानी उभी फाटून जर्जर
कसा वहावा सच्च्या काळजांनी सहिष्णु भावनांचा भार
किती बाळगावा संयम , एकतर्फी विचारी , बंधुत्वाचा पदर
तुम्ही करता सतत चिंता फोफावणाऱ्या मूळतत्ववादी ' विष पिकाची
कुठे होती मग अक्कल तुमची ,
जेव्हा होता पेरत बीजे या कर्तुत्वहीन भेदनितीची !

--यतीन सामंत

प्रदीप निफाडकरांची गझल

दिवाळीच्या पदार्थात आधी गोडात हात जाणारे साधारण तुल ,धनु राशीचे .

चकलीवाले मेष,वृश्चिक,सिंह

आधी चहाचा घोट घेणारे कर्क राशीचे

वृषभ प्रत्येकाची थोडी थोडी चव घेतील

मिथुन वाले चिवड्यातील काजू ,शेंगदाणे हळूच फस्त करतील .

कन्यावाले आधी थोडा क्यालरीचा विचार करतील .

मकरवाले चिवडा घेतील पण नेमका पहिलाच दाणा यांना कुजका मिळतो !

कुंभवाले लाडू हवा असताना अनवधानाने कडबोळ चावायला सुरवात करतील .

मीनवाले कायम गोंधळात, यांचा नक्की काय घ्यायचं हे ठरेपर्यंत मेषेच्या चार चकल्या फस्त झालेल्या असतात !