कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

किती रे खोड्या करिशी कृष्णा

यशोदा तर गेली थकूनी..।।धृ।।

झोपू दे रे तिजला आतां, ती तर गेली खूप दमूनी

दही दुधांनी भांडी भरली,

काही प्याली, काही वाटली,

काही तर ती उपडी झाली,

पिऊनी सांडूनीच सगळे, नासलेस दही दूध लोणी...१,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी

गणरायाचे पूजन करितां

मग्न झाली यशोदा माता

लक्ष्य तुझे नैवेद्यीं पडतां

फस्त करशी कांहीं मोदक, ताटामधले तूंच खाऊनी....२,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,

गोपींच्या तूं फोडल्या घागरी,

पळवी त्यांची वस्त्रे सारी,

दुधा तुपाची केली चोरी,

मौज वाटते गोप-गोपींना, नटखटता तुझी बघूनी...४

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,

खोंड्या नच लीला बघूनी,

प्रेमभावना उचंबळूनी

जाई यशोदा ती बावरूनी

डोळ्यामधले लपवून आश्रू, लटका राग दिसे शब्दानी...५,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गर्भामधूनी बाहेर पडतां, स्वतंत्र जीवन मिळे ।

जीवन रस हा शोषित होती, आजवरी त्याची मुळे ।। १

निघून गेला पदर मायेचा, डोईवरूनी त्याचा ।

झेप घेयी तो आज एकला, पोकळीत नभाच्या ।। २

दु:ख क्लेशाचे वार झेलले, कुणीतरी त्याचेसाठीं ।

आज दुवा नसता सारे पडती पाठी ।। ३

तेच रक्त परि फिरत होते, शरीरी त्याच्या सारे ।

वंशाने जे मिळे त्याला, जीवन झगडा देणारे ।।४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

उचलून जेव्हा पापण्या माझ्याकडे तू पाहिले
चांदणे चंद्राविना मी सांडताना पाहिले
पौर्णिमा उतरुन आली की धरेचा स्वर्ग झाला
ऐश्वर्य साऱ्या नंदनाचे बहरताना पाहिले पाहिले
तू चुकवूनी सारे पहारे भोवतीचे
लाजले मी भासुनी तू लोचनांनी स्पर्शिले
पाहतां तू अंतरीचे शल्य माझ्या फूल झाले
लोचनांसाठीच या मी ताप सारे साहिले
मानिनी होते कधी मी या क्षणी झाले सती
वाहुनिया सारे तुला मी हे रितेपण ल्यायले.

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

जीवन होते गर्दी मधले, मुंबापुरीचे त्याचे,

खडतर असती मार्ग सारे, येथील जगण्याचे...१,

दिवस होता त्याचेसाठी, तारेवरची कसरत

धावपळ करीत असता, सावध ठेवी चित्त....२,

जाण होती एकची त्याला, मृत्यू आहे स्वस्त इथे

सज्ज राही सदैव मनी, स्वागत करण्या त्याते....३,

ठेवीत होता धन थोडेसे, स्वत:चे जवळी,

उपयोगी ते पडेल केंव्हां, येत्या संकटकाळी....४,

लिहून ठेवीले पत्र एक ते, त्याने खिशामाजी

“ऋणमुक्त जीवन व्हावे, अंतीम इच्छा माझी”......५,

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गोपबालक :
लई वांड पोर ह्यो
दही-लोनी-चोर ह्यो
आईबापाच्या जिवा
लावतो घोर ह्यो ;
हा खेळगडी
गोपाळसौंगडी ,
लई आवडतो समद्यांना.
माहाऽ किसनाऽ, माहाऽ कान्हाऽ ।। १

पोट्ट्याची हौसच मोपऽ
डोईवरी पिसांचा टोपऽ ,
सावळा जरी
तोंडीं तरतरी
धोतर भरजरी,
ऐटीत चालतो गडीऽ
खांद्यावरती घोंगडीऽ ,
लटके काठीला जाडऽ ,
दशमीचं जड गाठुडं
लोट्यात दूध थ्वाडं
बगा बगा आईचं लाडऽ ;
करुन न्याहरी
येइ रोज हरी
आमच्या संगं राना.
माहाऽ किसनाऽ, माहाऽ कान्हाऽ ।। २

लईऽ खेळाची हौसऽ
घालतो लई धुडगूसऽ
सोडतो चराया ढोरंऽ
भरभरा जमवतो पोरंऽ
सूरपारंब्या, आट्यापाट्या
लगोर्‍या, शर्यती, नि गोट्या ,
कधि लपाछपी कधि विटीदांडू
कधि शिवाशिवी कधि तण-चेंडू ,
संध्याकाळपत्तूर बाळ हा
खेळ खेळतो नाना .
माहाऽ किसनाऽ, माहाऽ कान्हाऽ ।। ३

कधि झाडावर येंगतो
कधि फांद्यांना लोंबतो
कधि पाखरांना पांगतो ,
कधि झटुन खेळतो झोंबी
कधि फकस्त बोंबाबोंबी
भन्नाट कधी धावतो
कधि कच्ची फळं चावतो ,
आमची दशमी-चटनी खातो
आमच्यासंगं गानी गातो
आमच्या मागं येतो-जातो,
करतो खोड्या मोठ्या
खातो थपडा खोट्या ,
पोरगं जरि लई द्वाडऽ
वाजवी बासरी ग्वाडऽ
ह्यो खट्याळ बहुगुनी बाळ-कन्हैया
याड लावतो मना .
माहाऽ किसनाऽ, माहाऽ कान्हाऽ ।। ४
- - -
माहा : माझा मोप : खूप

तण-चेंडू : गवताचा चेंडू येंगतो : चढतो

झोंबी : कुस्ती याड : वेड
-

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

उडत उडत एक मक्षिका, देव घरांत ती शिरली,

पुजा साहित्य आणि मूर्तिवरी स्वच्छंदानें नाचूं लागली...१,

धुंदीमध्ये बागडत होती, मूर्तीच्या ती बसे शिरावरी

धूप, गंध आणि सुमनावरूनी, जाई मध्येच प्रभू चरणावरी...२,

पंख चिमुकले हलवीत ती, मूर्तीपुढें गांवू लागली

प्रसाद दिसतां पंचामृताचा, प्रभू अर्पिण्यासी झेपावली...३,

नैवेद्याच्या क्षीर सागरीं, आत्मसमर्पण तिने केले

प्रभू सेवेत तल्लीन होवूनी, जन्माचे ते सार्थक केले...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तूच माझा चंद्र,
अन् तूच चांदण्यांची संगत, तुझ्याशिवाय प्रीतीला रे,
येईल का पुन्हा रंगत,
रात्र आहे चमचमती,
हवेत सुटला गारवा ,---
तुझ्यावाचून फुलत नाही,
येथील रातराणीचा ताटवा,
रात्र असे देखणी,--
हर एक चांदणी भाळते,
निकट जाण्या चंद्राच्या,
त्यांच्यातच होड लागते,
इथे धरेवर मी,
तुझ्यासाठी तरसते,
तुझ्या नावाचा चंद्र ,
माझ्या भाळी रेखिते,
विरहार्त समुद्री,अशा
सदैव माझे बुडणे,
नेहमीचेच आहे तुझे,
किनारी शांत उभे ठाकणे,
तूंच आता वाचवणारा,
देशील का मज हात,
तेव्हाच थांबू शकेल,
नयनातील अखंड बरसात,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

नदिकाठच्या कपारीमध्ये, बेडूक बसला दबा धरूनी

उडणाऱ्या त्या माशी वरते, लक्ष सारे केंद्रीत करूनी...१,

नजीक येवूनी त्या माशीचे, भक्ष त्याने करूनी टाकले

परि दुर्दैव त्याचे बघा कसे, सर्पानेही त्यास पकडले...२,

बेडूक गिळूनी सर्प चालला, हलके हलके वनामधूनी

झेप मारूनी आकाशी नेले, घारीने त्याला चोचित धरूनी...३,

'भक्ष्य बनने' दुजा करिता, मृत्यूची ही चालते श्रृखंला

जनक असता तोच सर्वांचा, गमंत येई त्या खेळाला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जगी भेटली माणसे
अनभिज्ञ ती सारी...

जोडली नाती
निराशाच पदरी...

नव्हता जिव्हाळा
भावशून्य सारी...

नाही कुणी कुणाचे
छळे सत्य जिव्हारी...

जखमांचे झिरपणे
नि:शब्द वाहते अंतरी...

असले कसले जगणे
प्रीत उदास हृदयांतरी...

हा कल्लोळ असह्य
भावनांचे रुदन भीतरी...

रचना क्र ७०

१०/७/२०२३

वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

तारकांचे पुंज माळून, वाटते तुझ्या कवेत यावे,
दुःखांच्या आभाळीही,
मुक्त बघ जरा हिंडावे,--!!!

घायाळ जीव तो आंत आंत,
तो कोणा कसा कळावा,-? आत्म्यानेच आत्म्याला,
दिलासा कसा कुशीत द्यावा,--!!

ओढ नसावी शरीरातून,
असावी प्रीत मनामनांची,
धागे एकमेकांत गुंफत,
वीण गुंतावी काळजांची,--!!!

तुझे दुःख माझ्या उरात सले,
माझे व्हावे ना रे तुझे,
अश्रू माझे गाली सांडताना,
राजा,अंतर मात्र तुझे उले,--!!!

बंबाळलेली दोन्ही हृदये,
हाक परस्परांना देती,
प्रेमावाचून संकेतांची,
ताकदवान भाषा कोणती,--!!!

दुनिया केवढी निष्ठूर असे, निरपराधास शासन मिळे,
जो करतो काम प्रामाणिक,
त्याची कदर ठेवत नसे,--!!!

हुंदके दाबून ठेवलेले,
तुझ्या मिठीतच सांडावे, सामर्थ्यशाली बाहू तुझे,
वाटते मला भोवती असावे,-

जग तूच केवळ माझे,
तुझ्या सुखी जर आंच येते,
टेकडीसमान खंबीर मी, कोसळल्यागत पाहत राहते,--!!!

मिलन व्हावे दोन जिवांचे, एकरूपता अशी यावी,
तुझ्या मिठीत मरण सुखे एकमेव आंस माझ्या हृदयी,--!!!

शृंगाराची पूजा निव्वळ,
वासनेचा लवलेश नसे,
मुक्त त्या प्रणयक्रिडांत,
प्रेम ओतप्रोत असे,--!!!

तुझे भरले डोळे पुसुनी,
त्यावर ओठ टेकत आपुले,
दुःखच सारे घेईन पिऊनी,
खुशाल जगास मग झिडकारले,--!!

© हिमगौरी कर्वे