कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

खोटंच का विकलं जातं, हातोहात?
अन खऱ्यालाच का गुंडाळलं जातं बासनात?

किती द्याव्यात परीक्षा खऱ्याने
खऱ्यापणाच्या?
आणि किती उडवाव्यात चिंध्या
असत्याने सत्यपणाच्या?

खोटंच का विराजमान होतंय
आत्मसन्मानाची गळचेपी करून
फाटक्या तुटक्या सिंहासनावर?
खऱ्यालाच का सोसावे लागतात
हाल दारोदार?

बाजार खोट्याचाच बहरलेला दिसतोय विक्षिप्तपणे सर्वत्र
अन खऱ्यालाच घरघर लागलेली
दिसतेय गळलित गलीतगात्र.

खोट्याची सत्ता लौकिक
तर खऱ्याची सत्ता आहे अलौकिक.

सर्व शक्यतांचे सिद्धांत मोडीत काढून
उसळी मारून वर येते ते सत्य असते

आणि काळाच्या जजमेंटल ओघात
मोडीत निघते ते असत्य असते.

खोट्याला तर जगात अनेक मालक पालक असतात
खऱ्याचा मालकच काळ असतो

खोट्याचे मालक पालक काळाच्या ओघात अस्तित्वहीन
होत जातात,संपून जातात,मिटतात,उन्मळून पडतात, तहस नहस होतात

खऱ्याला पाठबळच काळाचे असते
खरं काळासोबत चालते, किंवा काळाच्याही पुढे धावते
ते काळाच्या अनंत प्रवाहासोबत चकाकते, उजाडते,दिशा देते,चांगले काही पेरते

Copyright:- कवी सुभाष पवार

मराठीसृष्टीच्या फेसबुक पेजवरुन

हे शारदे ! रूसलीस कां तू, माझ्या वरती ।
लोप पावली कोठे माझी, काव्याची स्फूर्ती ।।

दिनरात्रीं तव सेवा केली, मनोभावें ।
कळले नाहीं आज शब्द ओठचे, कोठे जावे ।।

दिसत होते भाव मजला, साऱ्या वस्तूमध्यें ।
उचंबळूनी जाई मन तेव्हां, नाचत आनंदे ।।

तेच चांदणे तारे गगनी, आणिक लता वेली ।
पकड येईना टिपण्या सौंदर्य, परि या वेळी ।।

जागृत केली मम हृदयांतील, सुप्त जी शक्ति ।
अखंडित वाहूं दे शब्द प्रवाह, हे श्री सरस्वति ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चो रु न बघणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच

काही न जमणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

संधी येती पुन्हा पुन्हा कितीतरी अनेकदा

धिटाई न करणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

किती काळ जाई आणि किती भवताल हासे

काही न करणे माझे तसेच अन तुझेच तसेच /

खुणावी बट तुझी गालावर येऊन जरा

काही न घडणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

पदर साडीचा वळवळतो उगाच का ?

काही न कळणे माझे तसेच अन तुझेही तसेच /

# कौशल

काय पूण्य ते काय पाप ते, मनाचा हा खेळ जाहला

ज्यास तुम्ही पापी समजता, कसा काय तो तरूनी गेला....१,

कित्येक जणाचे बळी घेवूनी, वाल्या ठरला होता पापी

मनास वाटत होते आमच्या, उद्धरून न जाई कदापी....२,

मूल्यमापन कृतिचे तुमच्या, जेव्हा दुसरा करित असे,

सभोवतालच्या परिस्थितीशी, तुलना त्याची भासत असे.....३

तेच असते पाप वा पुण्य, आमच्या अंत:करणी वाटे

आतूनी आवाज सत्य येई, तोच तुमच्या मनास पटे....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

लाभला जीवा निखळ मैत्र
सुखावलो सदासर्वकाळ
सुखही होते , दुःखही होते
भोगभोगले प्रारब्धाचे खेळ.....
भाळी पान्हाच मातृत्वाचा
निर्भयी आधार पितृत्वाचा
नव्हती कशाची खंतवेदना
स्पर्श निर्मली सात्विकतेचा....
अंगणीचा सडा संस्कारांचा
मीत्वास , दूर सारित राहिला
नुरली अपपर भावनां अंतरी
बीजांकुर मानवतेचा रुजला....
लागला जन्म सारा सार्थकी
जाणवला साक्षात्कार ईश्वरी
ब्रह्मातची ब्रह्मनाद ब्रह्मानंदी
गीतातुनी स्त्रवली मधुर पावरी....

रचना क्र.
१३१/१/१०/२०२३
-वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
( 9766544908 )

खिशांत माझ्या पडली होती, सुटी नाणी काही

वस्तूंची ती खरेदी करण्या, सर्व बाजार पाही....१,

सराफ्याच्या दुकानी दिसला, एक हिऱ्याचा हार

डोळे माझे चमकूनी गेले, फिरती गरगर...२,

दाम विक्रीचे जाणूनी घेता, हताश मी झालो

हातातील धनाचे मोजमाप, करू मी न शकलो...३

दोन वेळची पूजा करूनी, जप माळ जपती

खूप साचले पुण्य आपले, हे कांहीं समजती....४,

कसा मिळेल ईश्वर त्यांना, तपोबलाच्या अभावी

जन्मोजन्मीचे पुण्य साचता, दर्शन मिळे प्रभावी....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

-- स्वाती ठोंबरे.

नमन असे हे माझे तुला
आभार असो या विश्वाला
तू असे गुणांची खाण
तुला वर्णाया शब्दांची वाण
तुझे कर्म जणू कर्तव्य
तू जणू विश्वाची ठेव
तू मायेचा आधार
तू जणू भविष्याचे द्वार
हरविलेल्या तुझ्यातल्या 'मी' साठी
केला हा एक उपहास
आनंद, उत्साह, सोहळा
तुला तुझेपण जगाया
व्यास क्रिएशन्स्ने
केला हा मंच खास

- अस्मिता निंबर्गी

व्यास क्रिएशन्सच्या कस्तुरी - महिला विशेषांकातून साभार

धावपळीचे जीवन सारे,

मिळे न कुणा थोडी उसंत

विश्रांतीच्या मागे जाता,

दिसून येतो त्यातील अंत ।।१।।

चैतन्यमयी जीवन असूनी,

चक्रापरी ते गतीत राही

चक्र थांबता क्षणभर देखील,

मृत्यूची ते चाहूल पाही ।।२।।

थांबत नसते कधीही जीवन,

अंत ना होई केंव्हां त्याचा

निद्रा असो वा चीर निद्रा,

विश्रांती ही भास मनीचा ।।३।।

थकून जाई शरिर जेंव्हां,

प्रयत्न करि ते विश्रांतीचा

चैत्यन्य आत्मा देह सोडूनी,

घेई आसरा पुन्हा दुजाचा ।।४।।

आत्मा देखील थकून जाता,

परमात्म्याशी विलीन इच्छितो

चैतन्यातूनी विश्रांतीचा

‘मुक्ती’ मार्ग अखेरचा तो ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

शान्त समईत जशी वात,तशी समाजात स्त्री जात,
जळून जळून प्रकाश देत,
क्षणिक फक्त मोठ्या होत,--!!!

पणतीची ज्योत तशी,
आमुची ही असे जात,--
जगच छोटे भोवतालचे,-- स्वयंप्रकाशी मोठे करत,

लामणदिव्यात उर्जास्त्रोत, रात्रंदिनी सारखे *अविरत,
मंद असूनही सतत, कार्यरत, भोवताली प्रकाश पसरवत,--!!!

नंदादीपातील जशी ज्योत,
स्त्री तशी तिच्या संसारात,
हळूहळू अगदी तेवत,--!!!
दुसऱ्याला प्रकाशमान करत,--!

निरांजनातील छोटीवात, संसारासाठी उभी राहत,
सारखे सारखे पहा जळत,
स्वतःला ओवाळून टाकत,--!!!

निमूट उभे राहणे,
खंबीर अचल होणे,
स्वतः चटके सोसत,
भोवताल उजळून टाकणे,--!!!

अंधारावर मात करत करत,
काळ्या तमास नष्ट करणे,
आपले स्त्रीत्व साकारत,
प्रकाश-कारणे झिजणे,--!!!

असे झिजत झिजत,
पुढे वाटचाल करणे,--
वाऱ्यावादळांतही पुरत्या,
जिद्दीने पुन्हा फडफडणे--!!!

जो येई तो हात लावी,
धक्के सहत राहणे,
वेदनांनी तडफडत,
आपुले तेज सांभाळणे,--!!!

कुणी धरू पाहे ज्योत"",
त्यास धीराने सामोरे जाणे,
वेळीअवेळी चमकत, चमकत
आपली अस्मिता जपत राहणे,-!

कणाकणाने पळापळाने,
जिवांत जीव आहे तोवर, उभे-आडवे, जळत राहणे,
मग तेजाचावसा,दान देणे,--!!!

ज्योतीने ज्योत पेटवीत,
मगच संपत संपत जाणे,!--
उजेडाच्या वाटेअंती, *ज्योतिर्मय श्वास सोडणे,!

हिमगौरी कर्वे.©