कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
मद, मोह, क्रोध, वासना
मद, मोह, क्रोध, वासना शरीरांतर्गत किती भावना,माणूस नावाची जादू भारते,
नेहमीच मज हे दयाघना,--!!!लोभ मत्सर इर्ष्या नीचता, माणसातही आढळते क्रूरता,
संपून माणुसकी, वृत्ती दानवी, दाखवतो आपली बा हीनता,--!!तरीही माणूसपण असते,
एखाद्या सज्जन हृदयात,
माणुसकीचे महत्व जाणे,
कितीही असेल संकटात,--!!
असा सज्जन प्रेम मानतो जगातील मोठी शक्ती,
हेच प्रेम असे त्याचे,
जगण्याची विशाल उक्ती,--!!!मुके प्राणी वृक्षलता,
सारेच त्यापुढे झुकतात,
प्रेमळ बाळकडू मिळतां,
अधिक जीवन जगतात,--!!!याच माणसात आढळते,
परमेश्वरावर अढळ भक्ती,
तीच तारक बनते,
जीवन सुसह्य सरतेशेवटी,---!!!करुणा भाके तो भक्त,
लीन दीन ईश्वरापुढे,
जगाच्या कल्याणाकरिता,
ज्ञानेश्वरही घालती साकडे,--!!!!हिमगौरी कर्वे
© -
मुक्तछंदात्मक
महिला दिनानिमित्त,
स्त्रीत्वाच्या साऱ्या आभाळाला,
पेलणे सोपे नाही,
नाजूक साजूक धाग्यांना,
कणखर बनवणे सोपे नाही,
कुठे कुठे पोहोचत,
उंची गाठत, आपले हात, फैलावत, ध्येय गाठणे सोपे नाही,
कर्तव्यकर्मांचे विळखे सांभाळत,
सांभाळत जगणे सोपे नाही,
आपले ध्येय गाठताना,
खंबीर भूमिका निभावणे,
याच अंतिम हेतूने जगणे,
सोपे नाही,
संवेदना भावना यातना वेदना,
सोसत निमूट श्वास घेत राहणे, सोपे नाही,
कुठल्या क्षेत्रात मागे नाही,
राधा मीरा वहिदा,
किती रुपे निभावते,
पुरुषाला यश आनंद समाधान,
नव्हे मातृत्वच बहाल करते,
हळूहळू ,---!!!!!!
न देण्याला सीमा न करण्याला,
विचार बुद्धी भावना क्षमता कर्तृत्व,----!!!!! ,
कसोशी ,खरीच धनीण ती,
काय नसते तिच्यात,
तीच अन्नपूर्णा, गृहिणी, दामिनी, कामिनी,
शेवट माता असेच ना सगळे रेशमी बंध ,--!!!!!
स्वतः मात्र विमुक्त,---!!!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
वरवर आनंद ती दाखवत होती
वरवर आनंद ती दाखवत होतीअंतरी दुःख अबोध खूप होतीतडजोड संसारात सदा मगदेहाची आहुती तिचीच होतं होतीन कळल्या वेदना तिच्या कुणालान कळली दुःख कुठलीच काहीरोज ती रडणारी व्याकुळ हरिणीमायेत हरवुन अबोध दुःखद होतीन प्रेम,न माया कौतुक कसले नाहीरुक्ष संसारात गुरफटून मन मारुन होतीमन नव्हते जुळतं न भाव जुळले कधीपरी संसारात तडजोड सहनशील ती होतीसंस्कार मनावर परंपरा रुढीकर्तव्य तिला सारे समजावत होतीतरुणपण गेले तप्त विखरुन सारेकुठवर दग्ध ती जळणार होतीन स्पर्श मायेचा न ओलावा कधी मनीसंसारात ती अबोल हरवुन मिटून होतीकित्येकजणी अशा निःशब्द असतात जन्मोजन्मीस्त्री जन्म हीच शोकांतिका त्यांची असते खरी-- स्वाती ठोंबरे. -
एक झाड
एक झाड
सारखं माझ्या स्वप्नांत येत राहतं
अक्षरांनी लगडलेलं
मी वेचतो,मी तोडतो
मी जमवतो खुप अक्षरे
आणि
बनवतो निरनिराळे शब्द त्यांचेपासून
माळेसारखी ओवून
वाचकासाठी ठेवतो
काही माझ्यासाठीही.....कुणी म्हणतात
याला कविता
कुणी गझल
आणि
कुणी काहीही!-- श्रीकांत पेटकर
-
गोदावरी
अश्रद्धेकडून श्रद्धेकडचा प्रवास’… चित्रपटाचं उपशीर्षक एक प्रकारची हमी, सकारात्मकता देऊन जातं …आमच्यासारख्या सर्व सामान्य प्रेक्षकांना ‘and they lived happily ever after’ ची इतकी सवय आहे कि सिनेमा म्हटलं कि पहिल्यांदाच ‘शेवट गोड होतोय ना ‘ या कडे लक्ष लागून राहतं. ..आणि ते , ‘गोदावरी’ हा चित्रपट पूर्ण करतो..
-
रूप असे देखणे
रूप असे देखणेकाळजां भिडले भारी,
डोळे असती लकाकते,
पाणीदार जसे मोती,
काया कशी तुकतुकीत,
नजर फिरता हाले,
सुंदर तांबूस वर्ण,
त्यावर पांढरे ठिपके,
शिंगांची नक्षी डोई,
दिसते वर शोभुनी,
हिंडते बागडते रानी,
कुणी बालिका की हरणी, --??
चपल चंचल वृत्ती,
अचूक आविर्भाव मुखी,
क्षणोक्षणी मान वेळावी,
भय दाटले नयनी,--!!!
पाय मजेदार हलती,
नाजुकसे ते हडकुळे,
पण त्यात ताकद किती,
खुट्ट वाजता वाऱ्यावरती,--!!!
चरत चरत कुरणी,
हिरव्या गवतावर निवांत,
सारखी ही हले डुले ही,
गोजिरवाणी बघा हरिणी,--!!!
भोवती बाळे करिती घोळका त्यांच्याकडेच ना ध्यान,
हलवून इवली शेपूट,
शिकवे जगण्याचे ज्ञान, --!!!
जागरूक राहून सारखी,
भोवती नजर भिरभिरत राहे,
सभोवती हरणें सगळी,
पाहून मग जीव शांतावे,---!!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
निसर्गावर अवलंबून
कितीही सारी धडपड करशी,
लाचार ठरतो अखेरी,
जाण माणसा मर्यादा तव,
आपल्या जीवनी परी ।।१।।क्षणाक्षणाला अवलंबूनी,
जीवन असे तुझे सारे,
पतंगा परि उडत राहते,
जसे सुटत असे वारे ।।२।।निसर्गाच्याच दये वरती,
जागत राहतो सदैव,
कृतघ्न असूनी मनाचा तूं,
विसरून जातो ती ठेव ।।३।।निसर्गाच्या मदती वाचूनी,
जगणे शक्य नसे तुजला,
जीवन कर्में करीत असतां,
आठवित जा प्रभूला ।।४।।डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
कृपावंत
डांबले उरी, मी दुःखवेदनांना
आज विकल अव्यक्त भावनांसंवेदनांचे सारे स्पर्श वेगवेगळे
दाह अंतरी सोसू कसा सांगनाविधिलिखित! जरी हे ललाटी
भोगूनी संपणार कां? सांगनासत्कर्मी! चालतोही मी विवेके
तरी अस्वस्थ मन हे कां सांगनाक्षण! तू तर सारेसारे जाणतेस
तरीही तू कां? अबोल सांगनामीच शोधितो, स्वतःला अंतरी
जीवन! कधी उमगणार सांगनाजीव! हा व्याकुळ आज सारा
कृपावंत! कधी भेटणार सांगना-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)
9766544908
रचना क्र. ५४
२१ - २ - २०२२.
-
पुण्य संचय करा
ज्या ज्या वेळी येई संकट, धांव घेत असे प्रभूकडे ।
संकट निवारण करण्यासाठीं, घालीत होता सांकडे ।। १
चिंतन पूजन करूनी, करीत होता प्रभू सेवा ।
लाभत होती त्याची दया, त्याला थोडी केव्हां केव्हां ।। २
संकटी येता करी पूजन, उपयोग होईना त्याचा ।
कामी येईल पुण्य , विचार करीतां भविष्याचा ।। ३
संचित पुण्य आजवरचे, कार्य सिद्धीला लागते ।
सुख दु:खाच्या हर समयीं, ठेवा मुखीं प्रभू नामाते ।। ४
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
कुणी कुणाचं नसत
कुणी कुणाचं नसत,फक्त मन आपलं असतं.सुखाचे सोबती खूप असतात!दुःखात वाटेकरी कुणी नसतात.प्रत्येक टप्पा इतरांसाठी असतो,मग आपलं जगणं कुणासाठी असतं?इच्छा,मोह पण आपले नसतातमनाच्या ताब्यात ते दडलेले असतात!काही अस स्वतःच माणसाचंआयुष्यात शाश्वत असं नसतं.तरीही आयुष्यभर माझं,माझंम्हणुन माणूस त्यात गुरफटतो!जीव देणारा,नेणारा सूत्रधारदिसत नाही कधी,पण अस्तित्व माझं मानहीच इच्छा असते त्याची!!किती ही केलं तरीलोभ काही सुटत नाही,आणि माणसाचे जगण्याचेभोग काही संपत नाही.-- स्वाती ठोंबरे.
हिमगौरी कर्वेCopyright © 2025 | Marathisrushti