कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

प्रश्न अनुत्तरीत सदा या जीवनी..
लाभली कां ? जीवा सत्यप्रीती..
मनप्रीता अंतरीची ही निश्ब्दुली..
मी कधीच शब्दात मांडली नाही..।।..१

असलीस जरी तू , दूर कितीही..
तुज मी , कधीच विसरलो नाही..
पाळलीही सुचिता , संस्कारांची..
विरहाची वाच्यताही केली नाही..।।..२

नाते मनहृदयी , सोज्वळ प्रीतीचे..
न उच्छृंखली भोगवादी भावनांचे..
प्रीतीस ! मानुनीया दान संचिताचे..
सत्यता , मी कधी विसरलो नाही..।।..३

वाहती समांतर सरीतेचे किनारे..
असुनीया संगती , वंचित मिलना..
मधुनी वाहते , निरंतर प्रीतीगंगा..
सुख हे सात्विक , मना खंत नाही..।।..४

अंती मिलन , अथांग महासागरी..
हे अव्यक्त सत्य शुचिर्भूत जीवनी..
मानीता दान कृपाळू दयाघनाचे..
हृदयी आज याचना उरली नाही..।।..५

©️ वि.ग.सातपुते. (भावकवी)
766544908
रचना क्र. ५८ / २७ - ४ - २०२१

घरें निरनिराळी बांधली, घ्याहो निरखूनी ।।धृ।।

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

समोर ये तूं केंव्हा तरी

बघण्याची मज ओढ लागली

फुलूनी गेली बाग कशी ही

बीजे जयांची तूच पेरीली

कल्पकता ही अंगी असूनी

दुरद्दष्टीचा लाभ वसे

अंधारातील दुःखी जनांची

चाहूल तुज झाली असे

शीतल करुनी दुःख तयांचे

जगण्याचा तो मार्ग दाखविला

सोडूनी सारे वाटेवरी

आकस्मित तू निघूनी गेला

आस्तित्वाची चाहूल येते

आज इथे केंव्हातरी

तव आशिर्वादे जगतो सारे

हीच पावती त्याची खरी

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गोड शब्द बोबडे, लकब मनास आवडे ।
शब्दांची भासली जाण, नव्हते भाषेचे अजुनी ज्ञान ।।

भावनांचा उगम दिसला, मनी व्यक्त होई हालचालीतूनी ।
रागलोभ अहंकारादी गुण, दिसून येती जन्मापासून ।।

देश-वेष वा जात कुठली, सर्व गुणांची बिजे दिसली ।
हळूहळू बदले बाह्यांग जरी, उपजत गुण राही अंतरी ।।

प्रसंग घडता अवचित , बाह्य जगाते विसरत ।
उफाळून येती सुप्त भावना, मानवी त्या जन्मखुणा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मनाला भुरळ घालणारे,स्वच्छंदी बागडणारे .
स्वप्नमयी दुनियेत रमणारे.
पंख लावून नभांगणी विहरणारे.
मोरपंखी,रंगीबेरंगी,
कानात वारं भरल्यावर उनाड कोकरागत उंडारणारे.
मनाला मोहीनी घालणारे.
महाविद्यालयीन *क्षण मंतरलेले*.

तासिका बुडवून पारावर घालवलेले .
पुस्तकात पुस्तक ठेवून वेड्यागत वाचन केलेले.
गाण्यांचे बोल मुखोद्गत केलेले.
शेले-पागोटे चढवून स्नेहसंमेलानात हास्याचे कारंजे फुलवलेले
महाविद्यालयातले हे *क्षण मंतरलेले*

फिरून व्हावे का तरूण
महाविद्यालयिन जगणे जगावेच ना फिरून.
मोहमयी दुनियाच ना ती;क्षण नी क्षण होते
*मंतरलेले* *मंतरलेले*

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

प्रयत्न करितां जीव तोडून, जेव्हां यश तुम्हा न येई
सोडून देता त्याला तुम्हीं, नशिबास दोष देत राही..१

दोष नका देवू नशिबाला, मार्ग निवडले तुम्ही चुकीचे
का न मिळाले यश तुम्हां, मूल्यमापन करा प्रयत्नाचे...२

चूक दिशेने प्रयत्न होतां, वाहून जातो सदा आपण
यश जेव्हा मिळत नसते, निराश होवून जाते मन...३

पुनः पुन्हा प्रयत्न करूनी, यश न आले तुमचे हातीं
प्रयत्नाची दिशा बदलतां, जुळून सहजच सारे येती...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

त्या झऱ्यापाशी,
एकच झाड उभे होते,
निश्चल, निर्धास्त, अढळ,
वाऱ्यावर झुलत होते ,
वर्षे गेली दिन गेले,
रात्री आणि दिवस सरले,
अनेक बाके प्रसंग आले,
आले गेले नि परतले,
झाड मात्र तसेच राहिले,
झऱ्याकाठी लोक येती,
पाण्याने ताजेतवाने होती,
अनेक म्हातारे कोतारे ,
डोळ्यातून पाणी काढती,
त्यांच्या असती किती,
तारुण्यातील गोड स्मृती,
तिथेच येती तरुण-तरुणी,
हातात हात आपुले गुंफुनी,
विफल प्रेमाचे बसता चटके,
इथेच येऊन अश्रू ढाळती,
झाडाखाली तरुण जोडपी,
संसारातील गोष्टी करती,
वाद भांडणे प्रेम सारे,
झाडाला पहायला मिळती,
कुणी एकाकी जीव भटकती,
आपले दुःख प्रकट करती,
लहान मुलांगत सारखे रडती,
दु:ख वाटून झाड संन्यासी,
कुणी येई त्या डोंगरमाथी,
वैतागून जीवही देई ,
निष्काम ते कर्मयोगी,
झाड निमूट बघत राही,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

समर्थ नाहीं कुणी, जाणून घेण्या प्रभूला

थोटके पडतो सारे, घेण्यास त्याच्या दयेला

बरसत असे दया, प्रचंड त्या वेगाने

दुर्दैवी असूनी आम्हीं, झेलतो फाटक्या झोळीने

असीम होते कृपा, पात्र नसूनी कुणी

तो बरसत राही सतत, परि आहे सारे अज्ञानी

दयेच्या तो प्रवाह, वाहात राही नदीसारखा

डूबती कांहीं त्यांत, परि न दिसे अनेकां

नशीब लागते थोर, पेलण्यास दया ती

जलांत असूनी कांहीं तहानलेली राहून जाती

शिवून तुमची झोळी, प्रथम पात्र व्हा सारे

सदैव उघडी आहेत, कृपेची त्याची द्वारे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०