सुक्ष्म बिजाचे रोपण करतां, वृक्ष होई साकार
कोण देई हा आकार ?

तूं तर दिसत नाही कुणाला, घडते मग कसे ?
कोण हे घडवित असे ?

प्रचंड शक्ती देऊनी बीजाते, प्रचंड करितो वृक्ष
कोण देई ह्यांत लक्ष ?

त्याच वृक्ष जातीचे गुणही येती, रुजलेल्या त्या बीजांत
ही किमया असे कुणांत ?

तोच वृक्ष वाढूनी फळे देतो, फळांत असते बीज
फिरवी कोण चक्र सहज ?

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जगती जन्म हा
हिशेब गतजन्मांचा
प्रारब्धभोग
पुर्वसंचिताचे.....
कधी सुखदा,
कधी दुःख वेदनां
हेच खेळ सारे
मूक साहण्याचे....
पराधीनता जगती
सकल जीवाजीवांची
अनामिका हाती
दोर कठपुतळीचे.....
दैवी प्रीतभावनां
भाग्य ते भाळीचे
वात्सल्य अमृती
कृपासिंधु मातेचे....
तोच कृपाळू एक
सत्य ! शाश्वताचे
त्याला नित्य स्मरावे
हे सार्थक जीवनाचे....

--वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र.१९०

६/८/२०२२

कधी सामोरे येते ऐसे जंगलातले रूप

निराशाग्रस्त माणूस बसला होता
त्याला मी ओळखत नव्हतो,
त्याच्या निराशेला ओळखत होतो,

त्यामुळे मी त्याच्या जवळ गेलो
मी त्याला हात दिला
माझा हात पकडून तो उभा राहिला,

तो मला ओळखत नव्हता
मी पुढे केलेल्या हाताला
तो ओळखत होता

आम्ही दोघे एकसाथ चालू लागलो
आम्ही एकमेकाला ओळखत नव्हतो
दोघे एकसाथ चालण्याला ओळखत होतो

++++

मूळ हिंदी कविता - विनोद कुमार शुक्ल
अनुवाद - विजय नगरकर

जपून धरायला हव्या होत्या
ओंजळीतल्या कळ्या..
सुगंध हरपून गेला तर
मग काय उरते?
प्रेमाचही असंच आहे
प्रेम भावना मिटवून
टाकता येतं नाही मनात..
सांजवेळी त्याचीही
भरती येते..
अडीच अक्षरांचा डाव
आणि जन्मभराचा घावं...
अडकून जातो चक्रव्यूहात
प्रेम भावना जपणारा...
रमून जातो भावनांशी
कोणी खेळ खेळणारा..
मनाला प्रेमाचे व्यसन
लावायचे नाही..
पण जीव मात्र लावला
जावा आपापल्या परीने..
कारण जगायचं तर असते
प्रेमाच्या ताकदीने..
अपेक्षांचे ओझे आपणच उतरायचे..
प्रेम सर्वप्रथम आपणच आपल्याशी करायचे.
जगण्याचे सुंदर कारण स्वतःच बनून जायचे..

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

जाळी जळमटे वाढूं लागली, घरा भोवती ।

किडे नि मुंग्या झुरळे, यांची रेलचेल होती ।।

चिवचिव करीत चिमण्या, येती तेथे ।

काड्या-कचरा आणूनी, घरटी बांधत होते ।।

झाडून घेई हळूवारपणे, तो कचरा ।

भिंती आणि माळ्यावरी ठेवी, तसाच पसारा ।।

स्वातंत्र्याची मुभा होती, झुडपांना तेथे ।

स्वच्छंदानें अंगणी वाढती, सर्व दिशांनी ते ।।

जगणे आणि जगू देणे, ब्रीद निसर्गाचे ।

पाळीत होता तत्व महान, जीवन जगण्याचे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सर्वांतरी, तो एक अनामिक
चराचर सारे रूप भगवंताचे

प्रेमवात्सल्ये जगतो जीवात्मा
आत्म्यात रूप त्या भगवंताचे

कळणार कधी, तुला मानवा
हा जन्मची रे दान दयाघनाचे

तोची वसतो जीवाजीवातुनी
जाण रे, सत्यरूप भगवंताचे

कोण म्हणूनी? कां रे संभ्रम
ब्रह्मांडाचे, रूपही दयाघनाचे

त्याच्या ठायी नतमस्तक व्हावे
रांजण, भरित रहावे सुकृताचे

वि.ग.सातपुते.( भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र.२७१

२५/१०/२०२२

माणसाचे तेज डोके
कसे पिकू लागले?
निसर्गात मिळे फुकट
तेच विकू लागले!

हवा होती मुक्तवावर
बंदिस्त होऊ लागली
रस्त्यावर , दुकानात
पैसा कमवू लागली!

पाणी होते प्रवाही
बाटलीबंद झाले
जारबंद संस्कृतीला
पैसे मोजू लागले!

माती तर अमापच
बघा जिथे तिथे मिळे
विटा पाडून भट्टीवर
बंगले बांधू लागले!

हवा, पाणी, मातीची
अशी चालू लूट आहे
कुरतडे उंदीर तशी
विनाशाची वाट आहे!

-- विठ्ठल जाधव
शिरूरकासार, जि.बीड
सं.९४२१४४२९९५

ती आणि तो
खरे चर्चेचा विषय असतात
अर्थात दुसऱ्याच्या दृष्टीने
त्यांना विचारा..
ते सहजतेने म्हणजे ईझींली घेतात
पण.....हा पण महत्वाचा असतो
जेव्हा ब्रेंक अप होतो तेव्हा मात्र
चर्चा सुरु होतात..
त्या दोघांच्या मनात देखील
ब्रेंक अप हा शब्द इतका रूढ होतो
त्यातला तो किवा ती
कधीकधी
ह्या शब्दापार असतात....
काहीच वाटत नाही
आणि मग दोघांच्या बाबतीत शेवटी कधीतरी
फक्त व्यवहार उरतो
जो लग्न नावाच्या
मांडवाखाली उरकला जातो........

-- सतीश चाफेकर.

घे कुठार ! कर उगार
घाव आता घाली । धृ. ।।

धरणीने पोशियले
रविकिरणे वाढविले
राहियला सतत मरुत
आजवरी वाली ।।१ ।।

किती विहगा खांद्यावरी
खेळविले बाळांपरि
शांत गुरे छायेमधि
आजवरी झाली ।॥२॥।

प्रेमामृत तरुण तरुणि
गेल्या ओतून इथुनि
संकेतस्थळ होणे
आजवरी भाळी ।।३।।

काळाचा कठिण घात
वस्तूचा होत पात
आनंदे पाहत मी
प्रकृतीच्या चाली ।।४॥।

होऊ देत देह छिन्न
शकलांवर शिजवी अन्न
मन निवेल ऐकुनिया
तृप्ती तुला आली ! ।॥५॥