आयुष्य पुढे धावत असते,
वय सारखे वाढत असते,
पण......
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते ,,,,,

उच्छृंखल आणि समंजसपणा,
यामधली मर्यादा कळते,
अल्लडपणावर हलकीशी, प्रगल्भतेची झालर चढते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

जगण्याची परिभाषा,
थोडी थोडी बदलू लागते,
काय हवे अन् काय नको,
हे नेमकेपणे कळू लागते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,,

मन जोडीदाराचं,
न बोलताच कळू लागते,
गोडी संसारातली,
एक पायरी वर चढते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,,

जगणे समजुन घेण्याचे,
हेच खरे वय असते,
याच वयात आपण स्वत:साठी, जगायचे असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

आयुष्याच्या चित्रपटातील,
हेच मध्यंतर असते,
इथूनच पुढे,
शेवटच्या क्लायमेक्स कडे
जायचे असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

म्हातारे होण्याआधीचे,
हे शेवटचे तरूणपण असते,
ते, आपण मनापासून उपभोगायचे असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,,

चाळीशीनंतरही पावसात
भिजावेसे वाटणे,
हे मन अजुन हिरवे असल्याचे
लक्षण असते,
खरी मजा जगण्याची,
चाळीशीनंतर सुरू होते,,,,,

चाळीशीपुढच्या मित्र मैत्रिणींनो, एकदा तरी अवश्य वाचाच....

खरंतर हेच वय आहेन आयुष्याला चॅलेंज करायचे.

त्याने शिकवलेले अनुभव वापरून, इच्छा असल्यास चाकोरी मोडून आपल्याला आनंद मिळेल ते सुरु करण्याचे.

आयुष्याच्या विमानाचा डिसेंड सुरु व्हायला अजुन अवकाश आहे. आत्ता तर कुठे "सिट बेल्ट ऑफ" ची साईन आली आहे.

ही वेळ आणि वय आहे "क्रूझ" करायचं, नवी क्षितिज गाठायचं, नवी आव्हान स्वीकारायचं, आयुष्याकडून शिकायचं, जे शिकलो ते इतरांना द्यायचं..!

कारण चाळीशी / पन्नाशी म्हणजे नृसिंह अवस्था.!

ना तरुण ना म्हातारा,
ना नवशिका,
ना पूर्ण अनुभव संपन्न,
ना खूप आसक्ति
ना पूर्ण विरक्ति,
ना पूर्ण सौष्ठव,
ना गलित गात्र,

आयुष्याच्या एका फेज मधून दुसऱ्या फेज मधे जायचा उंबरठा....

अरे जमवा मित्र दर महिन्याला,
घेऊन जा घरच्यांना फॉरेन ट्रिपला,
नसेल परवडत तर शक्य असेल तिथे करा एखादी "हनीमून स्पेशल" टूर वर्षातून एक दोनदा....

जमतील तसे आणि तेथे आपले अनुभव शेयर करा.

आपण आयुष्यात अनुभवलेले खड्डे चुकवायला इतरांना मदत करा,
पोरांचे मित्र व्हा,
त्यांच्या मित्र मैत्रिणींचे Buddy व्हा,
सामाजिक कार्यात सक्रीय भाग घ्या,
सभ्यतेच्या परिघात राहून बिनधास्त फ्लर्ट करा,
गॉसिप करा,
शाळेची गेट टुगेदर आयोजित करा,
ट्रेकला जा,
रिक्षा किंवा टॅक्सीवाल्यावर दादागिरी करून "आवाज कुणाचा" चे ऐन जवानीतले जोशाचे दिवस कधीतरी परत अनुभवा.

बर्फी वहिनी किंवा पेढा शेजारी दिसला तर हळूच कटाक्ष टाका.

औषधे किंवा गोळ्या ज्यांच्या नाशिबी लागल्या असतील त्यांनी त्या नेमाने घ्या, पण एखाद्या पार्टीत मित्रांबरोबर कॉलेजातल्या पहिल्या क्रशची आठवण जागवताना क्वचित एखादा पेग जास्त झाला तर त्याची झिंग पण एन्जॉय करा.

पावसात भिजा,
जॉगिंग करा,
सूर्यनमस्कार घाला,
लाँग ड्राइव्हला जा,
सिनेमे पहा,
काका / काकू म्हणतील त्यांचे काका / काकू व्हा,
दादा म्हणून जवळ येतील त्यांचे थोरले बंधू व्हा,
अनुभवाचं ओझं इतरांना वाटून थोड हलक करा.

मुख्य म्हणजे हसत रहा.
एकदा मनाशी पक्के बांधले की चाळीशीचा / पन्नाशीचा घाटमाथा म्हणजे, पालिकडल्या उताराची सुरुवात न वाटता अलिकडचा चढ चढून शिखर सर केल्याचा आनंद देऊ शकतो. पन्नाशी टेंशन न रहाता सेलिब्रेशन बनते.

आणि मग चाळीशी / पन्नाशी हा फक्त एक आकडा रहातो...
जस्ट अनदर ब्लडी नंबर...

म्हणूनच म्हणतो .....
ENJOY YOUR
चाळीशी पुढे ......

सुख दुःखाच्या लाटेमध्ये,

तरणे वा बुडणे,

जगेल तो त्या क्षणी,

ज्याला माहित पोहणे ।।१।।

पोहणे जगणे कला असूनी,

अनुभव हा शिकवूनी जातो,

जागरुकतेने कसे जगता,

यशही त्याला तसेच देतो ।।२।।

जीवनाविषयी ज्ञान मिळवण्या,

कष्ट लागती महान,

परि केवळ एक अनुभवी प्रसंग,

सारे देतो मिळवून ।।३।।

अनुभवाचे ज्ञान श्रेष्ठ हे,

निसर्ग शिकवी क्षणोक्षणी,

सतर्कतेने वेचून घ्यावे,

दैनंदिनीच्या घटनामधूनी ।।४।।

बोल सारे अनुभवाचे,

त्या बोलीची भाषाच न्यारी

सुख दुःखाच्या गुंत्यामधला,

अर्थ सांगतो कुणीतरी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कसा, काय, कोण खेळला
बघत नाही कुणी
खेळातील यश अपयशाच्या
राहतात फक्त आठवणी

मरुन गेला नाटककार, तो
नांव ही गेले विसरुनी
जिवंत आहे आजही नाटक
रचिले होते त्यांनी

जगास हवे कर्म तुमचे
नको तुमचे जीवन
पशूसही जीवन असते
मरतो तो तसाच येऊन

वाल्यानें केले खून
लोक विसरुनी जाती
आजही वाचतां रामायण
कौतूक त्याचे करिती

वेशेघरी राहिलेला
गेला कालीदास विसरुनी
मेघदूत, शाकूंतल वाचतां
महाकवीच्या येती आठवणी

वेचीत असतो फुले
आम्हीसोडून सारे काटे
लोकही घेती उचलूनी
त्यांना जे चांगले वाटे

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail – bknagapurkar@gmail.com

कधी क्वचित मी खचून जाता
उंच भरारी घेते मी
टपकलेच जर अवचित अश्रू
नकळत त्यांना पुसते मी

थोपटते मी माझे मजला
गोंजारते मलाच मी
ऊर्मी माझ्या अंतरातल्या
नजाकतीने जपते मी

दुखता खुपता होता अगतिक
दु:ख झुगारुन देते मी
नव्या दमाने श्वास घेउनी
पुढे पुढे हो जाते मी

मीच असते तेव्हा माझी
भक्ति मी शक्तिही मी
माझ्या साठी माझी प्रेरणा
केवळ मी केवळ मी

कृष्णकमळ-

युगानू युगें उभा राही, एका विटेवरी
कष्ट भोगतो भक्तांसाठी पांडुरंग श्रीहरी ।।धृ।।

आई वडिलांची सेवा
पुंडलीक भक्तीचा ठेवा
भक्तित होई तल्लीन

जगास गेला विसरुन
उभा करुनी तुजला, गेला निघूनी चंद्रभागेतीरी ।।१।।

कष्ट भोगतो भक्तांसाठी पांडुरंग श्रीहरी

विषाचा तो पेला
मीरेनें प्राशन केला
भजनांत गेली दंग होऊनी
पचविलेस विष तूं घेऊनी
दुधामधले विष शोषूनी, दाह त्याचा सहन करी ।।२।।

कष्ट भोगतो भक्तांसाठी पांडुरंग श्रीहरी

भक्तीत गुंगली राधा
तुमचा होता ध्यास सदा
कष्ट पडता संसारी
विसरुन गेली ती सारी
झेललेस तूंच ते वार पडले तिच्या पाठीवरीं ।।३।।

कष्ट भोगतो भक्तांसाठी पांडुरंग श्रीहरी

राहीला नाथाघरीं
आनंदाने पाणी भरी
श्रीखंड्या समजे तुजला
कुणी न जाणी भक्तीला
सुगंधी चंदन घासूनी, सेवा नाथाची करी ।।४।।

कष्ट भोगतो भक्तांसाठी पांडुरंग श्रीहरी

सखूसाठीं धावला
देह तो झिझविला
निवडणे केले, कांडणे केले
राशीभर धान्य दळले
उभा राहूनी पाठीं, सखूचे कामी मदत करी ।।५।।

कष्ट भोगतो भक्तांसाठी पांडुरंग श्रीहरी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail - bknagapurkar@gmail.com

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

हे गणराया, गौरीतनया, आनंदाचें धाम

हे लंबोदर, करुणाकर, माझा स्वीकरी प्रणाम ।।

संपते न वाट, होई न पहाट ; मज जाणें पैलथडी

आलोक तूंच, तम रोख तूंच, मम ज्ञानचक्षु उघडी

मिळतात सुखें, मिटती दु:खें, घेतांच तुझें शुभनाम ।।

आदि ना अंत तुज, एकदंत, तूं विश्वाची शक्ती

नाशतोस खल, तूं सुजनां देतोस सकल, मुक्ती

स्वानंऽद हे, आनंऽद दे, चरणीं करुं दे मुक्काम ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक

मी
कैनेरी चिमणीचा
पुनर्जन्म आहे,
जिला उतरवले जाते
खोल कोळशाच्या खाणीत
ऑक्सीजनचा अंदाज
घेण्या साठी.

मी आज सुद्धा
खोल अंधारात
नात्याच्या खाणीत
ऑक्सीजनचा शोध घेते.....

न जाणे कधी तरी
मी होते पळस
जो भर उन्हात
बहरून येतो
जो सर्वांना जीवन रस
देण्यासाठी खोल
ओल शोधीत जातो,

अस्थिर वादळात सुद्धा
मी स्थिर आहे
शाश्वत आहे माझे स्मित
दाहक लाल रंगात
मी हसू शकते,
सर्व रुक्ष वातावरणात,

कधी एखाद्या जन्मात
मी असते चकमक दगड
जो हृदयात ठेवते अग्नी
आज सुद्धा अग्नी
माझ्यात जिवंत आहे
दुसऱ्या चकमक बरोबर
स्पर्श झाला की
ठिणग्या उडतात
माझ्या जीवनात,

कधी मी असते सदाबहार बकुळ फुल
सदैव सुगंधित असते अल्पकाळ
या क्षणी सुद्धा
मला क्षणभंगुरता
विचलित करीत नाही,

हे उमजून पदर ओढते
छोट्या छोट्या आनंदाने
अल्पजीवी क्षणा साठी,

कधी कधी मी
निवडुंग असते काटेरी
सचेत करते सर्वांना दुरून
या जन्मी सुद्धा मला
अभिमान आहे
माझ्या काटेरी रूपाचा,
खूप दिवसांनी
मी फुलारून येते अचानक
ते माझे रूप असते सुंदर व दुर्लभ,

(ब)

मी कधी असते खार
माझ्या अंगावरील
पट्ट्याची कथा
मला माहित आहे,
मी माझ्या छोट्या वाटेची
आहुती यज्ञात समर्पित करते
अगदी निःसंकोचपणे

कधी मी घनदाट सावलीचा
वटवृक्ष होते
ज्यावर निवारा घेतात
पक्षी व अतृप्त आत्मा

या वेळी पक्षी दिवसा
आनंदाने चिवचिवाट करतात
आणि
रात्री अतृप्त आत्मे
अतृप्त आठवणी जागवतात,

मूळ हिंदी कविता - सुनीता मेहन, जयपूर
मराठी अनुवाद - विजय नगरकर

कुठून आलो, कुठे निघालो,--
कळिकाळाचे पांथस्थ,--
मार्ग दिसो न उमजो,
राहावे लागे तटस्थ,--!!!

जन्मप्रसंगी बाळाच्या,
आईला होती प्रसववेदना,
कोणास ठाऊक म्हणे त्या,
कोणाच्यातरी मरणयातना,---!!! सुखाच्या लागता मागे,
मोहमयी खेळ चाले,
ठरती बघतां बघतां ते,
मायेचे किमयागार सारे,---!!!

आभास दिसती सुखाचे,
जो तो त्यासाठी तडफडे,
हव्यास ठेवून असे,
पदरात शेवटी काय पडे,---!!!

सौंदर्य पाहुनी वरवरचे,
जो तो त्यास भुले,--!!!
अंतराचे नाते कसले,
हे तर आकर्षण देहाचे,---!!!

सत्ता पैसा प्रतिष्ठेमागे,
प्रत्येक जण कसा धावे,
असे धावून धावून सारखे,
देहालाही ठेवायचे मागे,---!!!

हिमगौरी कर्वे.©