गोरं गोरं पान फुला सारखं छान
घरी येणार आहे आता गोडूल सान

बाळाला आणायला बाबाची नवी गाडी
गाडीत बसणार आज्जी आजोबाची जोडी
गाडीची लकेर आणि सुंदर पाहून ती शान
घरी येणार आहे गोडूल सान

बाळाला घालायला रेशमी कुंची मी शिवणार
बारीक मोत्याची सुंदर सुबक झालर लावणार
कपाळावर येईलच मग सोन्याचे पिंपळपान
घरी येणार आहे गोडूल सान

बारश्याला दोन्ही घरचे गणगोत जमणार
पाळण्यात वाकून वाकून सगळेच पाहणार
बाळाला मांडीवर घेण्याचा माझाच असेल पहिला मान

पणजी होऊ इच्छिणारी पणजीचे मनोगत

-- सौ कुमुद ढवळेकर.

चष्मा लावूनी करीत होतां,
ज्ञानेश्वरीतील पारायण,
दृष्टीमधले दोष काढले,
चाळशीचा आधार घेवून ।।१।।

फुटूनी गेला एके दिवशीं,
चष्मा त्याच्या हातामधूनी,
पारायणे ती बंद पडली,
दृष्टीस त्याच्या बाध येऊनी ।।२।।

चालत असता सरळपणे,
दैनंदिनीचे कार्यक्रम,
खीळ पाडूनी बंद पाडी,
क्षुल्लक वस्तू क्षुल्लक दाम ।।३।।

वस्तूचे मूल्य ठरते,
तिच्या उपयोगिते वरती,
तोलण्यास धन न लागे,
मूल्य मापन जेंव्हां होती ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

वाहूनी कृष्णकमल तव शिरी,
अर्पितो भाव माझे श्रीहरी....।।धृ।।

तू आहेस ईश्वर,
करी सारे साकार
नशिब माझे थोर
मिळे तुझा आधार
सेवेसाठी कृपा होता मजवरी, शब्द गुंफूनी कविता करी....१,

अर्पितो भाव माझे श्री हरी....
विविधतेने नटलेले
कृष्णाचे जीवन गेले
लय लागूनी जगले,
कसे जगावे शिकवले
जीवन सारे असूनी रूप ईश्वरी, दाखवी स्वानूभवे तो हरी….२

अर्पितो भाव माझे श्री हरी,
रंगीबेरंगी कोमल
कृष्णकमळ फूल
पाकळ्या बघता निल
प्रसन्न चित्त होईल
दरवळू दे कृष्ण कमळा परि, सेवा भावाचे समाधान उरी.....३,

अर्पितो भाव माझे श्री हरी
राही न्यूनता काही
ही अज्ञानाची ग्वाही
मज क्षमा ती व्हावी
परि आशिर्वाद तू देई
उकलन तव जीवनाची करी, यशासाठी जावे त्याच वाटेवरी....४

अर्पितो भाव माझे श्री हरी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

किती खाल्ला मार, किती खाल्या शिव्या याची गणतीच नव्हती.
एकच गोष्ट सतत कानी पडत होती.
उनाड आहे, बावळट आहे, धडपड्या आहे, तडफड्या आहे, मूर्ख कुठचा.
भडीमार होत होता आईकडून शब्दांचा..
आम्ही होतो बालपणीच गांधीवादी.
एका गालांत कुणी मारली तर दुसरा गाल पुढे करणारे.
मुकाट्यानें मान वर न करता सारे शब्द पचविणारे.
खेळणें, कुदणें, उड्या मारणें,
त्यातच ढोपर, कोपर, हातपाय फुटून जाणें, भळभळा रक्त वाहायचे.
पण सांगा रडून कुणाला ?
कारण ते असायचे स्वतःच्याच प्रतापाचे...
निमुटपणें बाजूस बसून, सहन करायचे
आणि कुणास समजू नाहीं म्हणून माती टाकायचे.
भरत होत्या साऱ्या जखमा हलक हलके.
न भरून कसे चालायचे ?
मस्तीची रग, खेळातील धडपड आणि स्वत:च डॉक्टर बनून जखामाबद्दल वाटणारी मायेची कढ.
सारे तुटून पडायचे, घाव बरे करण्यासाठी.
... संध्याकाळची वेळ, सूर्य अस्ताला चाललेला.
किती घटका राहील्या होत्या त्याला डुबण्यासाठी !
विचार करितो मी. शांत बसून पंचाहत्तरीच्या काठी.
हातपाय खाजवितो, कुरवाळीतो सुरकुतलेल्या कातड्याकडे बघतो.
मध्येच नजर खिळून राहते ती जखमांच्या वणावर.
कितीतरी लहान मोठ्या आकाराची.
ज्यावर दिसत होती चित्रे आठवणीची.
प्रत्येक वणावर होता एक इतिहास, एक घटना, एक जबरदस्त प्रसंग.
कोडगे बनून केलेली मस्ती, आईचा मार, शिव्या आणि बाबांचा राग.
पण आज सारे काही मनाला आनंदीत करून टाकणारे.
शरिरावरले वण बनले होते एक जीवन आलबंम.
नेत होते भूतकाळांत.
जो होता निश्चित आणि उपभोगलेला.
त्यात भविष्यकाळाची अनिश्चितता नव्हती कि वर्तमान काळाची क्षणिकता.

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

अवघड, अज्ञात रस्त्यावरी

येतात तुझे आठव,
डोळ्यांत काळे ढग,
उरांत फक्त पाझर,
शिवाय नुसते रौरव ,--!!!

येतात तुझे आठव ,
होते सरींची बरसात,
चित्तात उठे तूफान",
मनात चालते तांडव,--!!!

येतात तुझे आठव,
प्रीतीचे हे संजीवन ,
स्मृतींचे मोठे आवर्तन,
त्यांचे लागती न थांग,---!!!

येतात तुझे आठव,
सरींची त्या उधळण,
शब्दांचे पोकळ वाद,
कल्पनांचे नुसतेच डाव,--!!!

येतात तुझे आठव,
अश्रू असूनही शुष्क,
मन मात्र पाणथळ,
कसानुसा होई जीव,--!!!

येतात तुझे आठव,
भोवती दुःखाची पाचर,
सहवासाचे अमृतथेंब
, कधी बनती विष:कण,--!!!

येतात तुझे आठव,
प्रेमाचे निव्वळ भास,
आत्म्यात फक्त उलघाल,
काट्यांची बनते शेज,--!!!

येतात तुझे आठव,
कधी येईल राघववेळ,
कुशीत तुझ्या शिरून,
संपवेन दुर्भाग्याचा खेळ,--!!!!

©️ हिमगौरी कर्वे.

दिव्याची ज्योत पेटली, वात दिसे जळताना

जळेना परि वात ती, दिव्यांत तेल असताना,

जळत असते तेल, देवूनी प्रकाश सारा

आत्मबलीदानाचा दिसे, शोभून तेथे पसारा

बागडे मूल आनंदी, तिळा तिळाने वाढते

आई-बापाच्या मायेनी, झाड कसे बहरते

कष्ट त्याग हे जळती, सुगंध आणिती जीवनी

गर्भामधली ही चेतना, जाणतील का कुणी ?

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आयुष्य संपत जाते, पण प्रेम संपत नाही
किती करा परमार्थ, पण क्रोध आटपत नाही

आधी कष्टे स्वतःसाठी, मग कुटुंबासाठी
भरुन भांड ओसंडे, तरी लोभ सुटत नाही

पैसा-अडका, जमीन-जुमला, घराण्याचा गर्व
जववर असे दैव अनुकुल, मद हा हटत नाही

सकाळ, दुपार, संध्याकाळ - देई शिव्या अपार
एक दिवशीही मत्सर, केल्याविना दिसत नाही

कुणावरही विश्र्वास न करी, सर्व स्वतःच करी
वेळेस नातं तोडी, पण संशय सोडत नाही

श्री सुनील देसाई
१८/०७/२०२२

रंगले माझे मन मुरारी
नाम येई मुखीं श्रीहरी //धृ//

काळा सावळा रंग
कोमल भासे अंग
हास्य खेळते वदनीं
तेज चमके नयनीं
ओढ लागतां शरिरीं //१//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी
कंठी माळा चमकती
मोर पिसे टोपावरती
पायीं नुपुरे घालूनी
नाचतो ताल धरुनी
हातांत त्याच्या बासरी //२//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी
मुरली वाजे मधूर
नृत्य ते बहरदार
खेळातील तुझ्या लीला
छबी राही मनावरी //३//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com