कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

एक चांदणी रोज बघे मी, क्षितीजावरती

चमचम चमके, मिश्कील हासे, लक्ष्य खेचून घेई

वाट बघे मी रोज रात्रीची, बघण्या तिजला

दिवसभराचा विरह तिचा, नाही सहन झाला

जवळी येउनी माझ्यासंगे, खेळ तू अंगणी

होकार दिला चटकन तिने, किंचित हास्य करुनी

नंतर मजला रोजच्या जागी, पुन्हा न ती दिसली

सहवासातील वियोगाचा, चटका लाऊन गेली

नजर पडता नातीवरी, चकित झालो एकाक्षणी

अंतरयामी जणीव झाली, हीच ती माझी चांदणी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चमचम चमकते नाणें दूरी वरुनी दिसले ।
चांदीचे समजूनी मन तयावर झेपावले ।।

निराशा आली पदरीं जाणतां तुकडा पत्र्याचा ।
खोटी चमक बाळगुनी फसविणे गुणधर्म तयाचा ।।

भास ही चेतना ती तर्क वाढीवी कसा ।
दिसून येई सदैव मनावर जो उमटे ठसा ।।

ठसे उमटती संस्कारांनीं बघतां भोवती सारे ।
मनावर बिंबून जाते आणि भासते तेच खरे ।।

दिसून येतो ऊर्जा वापर देह, बुद्धी वा मनीं ।
संस्काराचे बीज अंकुरते परिस्थिती बघूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

रिक्त झालीस तू , लुटवूनी प्रेमाचा घट //

भावंडाचे संगोपन

रमवूनी त्यांचे मन

आईच्या कामी मदत देऊन

आनंदिले बालपणी, गीत गावूनी नीट //१//

रिक्त झालीस तू , लुटवूनी प्रेमाचा घट

लक्ष्य संसारी

प्रेम पतीवरी

मुलांची जोपासना करी

संसार सुखाचे प्याले, भरी काठोकांठ //२//

रिक्त झालीस तू , लुटवूनी प्रेमाचा घट

होता मुले मोठी

संसार त्यांचा थाटी

राहुनी त्यांचे पाठी

सुखासाठी त्यांच्या, करी देहकष्ट //३//

रिक्त झालीस तू , लुटवूनी प्रेमाचा घट

ईच्छा उरली नसे मनी

लक्ष्य सारे प्रभू चरणी

सर्वस्वी त्यासी अर्पुनी

विनवी ईश्वारासी, डोळे आता मिट //४//

रिक्त झालीस तू , लुटवूनी प्रेमाचा घट

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५० bknagapurkar@gmail.com

३१-१६१२८३

अगणित तारे जीव जीवाणूं ।

अथांग विश्व अणू रेणू ।।

रंगरूप हे नेत्री दिसती ।

भिन्न भिन्न राहूनी जगती ।।

रस गंध दरवळे चोहीकडे ।

जगण्याचा तो मार्ग सापडे ।।

हे जर आहे रूप ईश्वरी ।

बघती त्याला आमुच्या नजरी ।।

सुख दु:ख ही त्याची निर्मिती ।

फिरे सदा आमचे भोवती ।।

निराकार निर्गुण, म्हणती त्याला ।

म्हणूनच तो साऱ्यात सामावला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

निसर्गाचा अप्रतिम ठेवा, नदीकाठच्या पर्वत शिखरीं ।
बाह्य जगाचे वातावरण, धुंदी आणिते मनास भारी ।।

त्याच वनी एकटे असतां, परि न लाभे एकांत तुम्हांला ।
चित्तामध्यें वादळ उठतां, महत्त्व नव्हते बाह्यांगाला ।।

खडखडाट सारा होता, दैनंदिनीच्या नित्य जीवनी ।
समाधानी जर तुम्हीं असतां, शांतता दिसते त्याच मनीं ।।

एकांततेची खरी कल्पना, मनावरती अवलंबूनी ।
अंतर्मन शांत असतां, बाह्य एकांत बघेना कुणी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

नदिकाठच्या कपारीमध्ये, बेडूक बसला दबा धरूनी

उडणाऱ्या त्या माशी वरते, लक्ष सारे केंद्रीत करूनी...१,

नजीक येवूनी त्या माशीचे, भक्ष त्याने करूनी टाकले

परि दुर्दैव त्याचे बघा कसे, सर्पानेही त्यास पकडले...२,

बेडूक गिळूनी सर्प चालला, हलके हलके वनामधूनी

झेप मारूनी आकाशी नेले, घारीने त्याला चोचित धरूनी...३,

'भक्ष्य बनने' दुजा करिता, मृत्यूची ही चालते श्रृखंला

जनक असता तोच सर्वांचा, गमंत येई त्या खेळाला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

संध्यासमय येताच पक्षी, घरट्याकडे सारे निघाले,
किती दूर, किती योजने,
लांबवरी फार उडाले,--||१||

किलबिलाट करत पिल्ले,
असतील वाट पाहत,
सय येता त्यांची एकदम,
पंखात जसे बळ शिरत,--||२||

आपुले घरटे नजरेस पडतां,
जीव भांड्यात कसा पडे,
पिल्ले सुरक्षित पाहता,
आनंदओसंडे चहूकडे,--!!||३||

धोका किती कोवळ्या जिवांना, सोडून जायचे निराधार,
नाग साप मांजरांचा ,
डोळाच असता त्यांच्यावर,-!!||४||

नित्य कामास जाणे,
पक्षीगणांना असते अटळ,
आपल्यावाचून कोण भरवे,
घास मायेने पिल्लांना, निव्वळ,!!||५||
संगोपन त्यांचे करणे,
कर्तव्यच आहे आमुचे ,
आमची छोटी छोटी रुपे,
प्रेमाची इवली प्रतीके,--!!||६||

हळूहळू शिकवायाचे त्यांना, विशाल गगना तोंड देणे,
निर्भय होऊन उडायचे,
ऊन -- पावसात राहणे,--!!||७||

संकटे आली किती जरी,
शांत आणि स्थिरच राहणे, कर्तव्यपरायण राहून आपुले,
सारे जीवन व्यतीत करणे,--!!||८||

हिमगौरी कर्वे©

अंगणात उतरल्या चांदण्याच्या गावास आता मी परका
काळजात झिरपल्या डोहाच्याही थेंबास आता मी परका

बेसुमार साऱ्या स्वप्नांना शब्दात जखडती माझ्या राती
फुलणाऱ्या कळ्यांच्या काट्याच्या दिशानाही आता मी परका

श्वासातच माझ्या शोधीत फिरतो कुठल्या नक्षत्राचे गाणे
मनातले गाणे गाणाऱ्या शिवारातल्या वाऱ्यास आता मी परका

स्वप्नांना साऱ्या बांधून मी शब्दाची रचितो अवघी कवने
बोरुत गिरवल्या गुरुजींच्या वचनास आता मी परका

दोन श्वासामधल्या माझ्या अंतऱ्याचे मग उगाच सलणे
मातीच्या गावाकडल्या तुटल्या नाळेस आता मी परका

देव मला जरी कधी भेटला असेल माझे एकच मागणे
दे चिमणीच्या दातांना फिरुनी ज्यांना आता मी परका

-- रजनीकान्त

संघर्षाची बिजें जळतील, जाणतां तत्व पुनर्जन्माचे ।
आपसांमधील हेवे-दावे, मिटून जातील कायमचे ।।१।।

फिरत असते चक्र भोवती, स्वार्थीपणाचे भाव आणिते ।
त्यांनाच मिळावे सारे काही, जाणता स्वरक्ताचे नाते ।।२।।

उगम झाला जाती धर्माचा, स्वार्थीपणाच्या याच कल्पनी ।
वाटीत सुटतो प्रेम तयांना, केवळ सारे आपले समजूनी ।।३।।

कन्या जेव्हां सासरीं जाते, नाती-गोती नवीन बनती ।
वाटत होते परकीय जे, आज आपले होवून जाती ।।४।।

आपलेपणाच्या भावामध्ये, दडले असते प्रेम सारे ।
शत्रू देखील तुमचे होतील, समजूनी येता नाते खरे ।।५।।

भाऊ बहीण, मामा, चुलते, दूरवरची आप्त मंडळी ।
बंधन ते पडून प्रेमाचे, बांधली जाती एकत्र सगळी ।।६।।

कुणास कळले याचक्षणी, परका कुणीतरी दुरीचा ।
नात्यामध्ये नजीक असूनी, ऋणानूबंध तो पूर्वीचा ।।७।।

ओढला जाईल आत्मीयतेने, अज्ञानाचा पडदा उठता ।
पूर्वजन्मीचे ज्ञान शिकविल, आपापसातील मानवता ।।८।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चहुकडे अंधार पडलेले
दुरवर नजर जात नाही
आकाशी चंद्राला चांदण्या
काही केल्या सोडत नाही

-- शरद अर्जुन शहारे