कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

आमची *राजहंसी जोडी,
फिरते मस्त या तलावी,
डौलदार माझा राजा,
लोक आम्हा पाहत राहती,--!!

सौंदर्य आमुचे राजसबाळे,
मुखडे तर किती देखणे,
आम्हा पाहण्या होड चाले,
नेहमीच या तलावाकाठी,--!!!

डुबुक डुबुक पाण्यामध्ये,
आम्ही विहरतो शानदार,
रंग शुभ्र लोभसवाणे
आकर्षित लोक इथे फार,--!!!

पर' फैलावीत, सूर मारत,
सुळकन् पाण्यात जातो दिमाखदार जोड पाहुनी,
कुणी प्रवासी थक्क होतो,--!!!

लाटांच्या सिंहासनीकसे
झोकदार,आम्ही बसतो, वरखाली हालती त्या,
किती ऐटदार बघा दिसतो,--!!!

आम्हां न लागते रंगरंगोटी,
तुम्हा नकली माणसांगत,
नैसर्गिक सौंदर्य आमचे,
कित्येक वाखाणती अव्याहत,--!!!

अप्राप्यही लौकीकाला, स्वर्गीय आमची जात,
राजबिंडे लावण्य का,
कधी येते सामान्यात,--!!!

तेजस्वी आमची काया,
पाहण्यास खूप तरसती,
कुणास ठाऊक किती आम्हा,
कसे केव्हा पाण्यात पाहती,-!?

पाण्यातील प्रतिमा आम्हा,
उगाच पहा खुणावतसे,
वाटून खालील दोघांचा हेवा,
मन आंत डचमळतसे*,---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

सुख हे मृगजळ, फसविते सर्वांला

खेळ चालतो त्याचा, चकविणे मनाला ...१,

बाह्य वस्तूंचे सुख, क्षणिक असते,

मोहून जाता सर्व, लक्ष्य तेच वेधते...२,

खरे सुख अंतरी, परि शोधी बाहेरी,

चुकीचा हा हिशोब, निराशा करी...३,

अंतरातील सुख, नितांत असते

एकाच अनुभवाने, जग विसरविते...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अवेळी पाऊस पडला
लक्षण काही चांगला नाही |
पाऊस म्हणाला माझं की
तुमचं ते मला कळत नाही || १ ||

प्रदूषणाच्या मार्‍याने मी
वैतागलोय पुरता
निसर्गाला आव्हान देवून
माणूस ठाकला उभा |
निसर्ग म्हणतो थांब बेट्या
ठेवणार नाही एकही जागा || २ ||

विज्ञनाच्या उंटावरचा
तू अति शहाणा |
मडके फोडायच्याऐवजी
म्हणशील मानच कापा || ३ ||

तुझ्या लंब्याचौड्या गप्पांचा
तुला आलाय माज |
एका क्षणात उतरवेन मी
सारा तुझा साज || ४ ||

-- चंदाराणी कोंडाळकर

कांपू नकोस धरणीमाते ही नांदी प्रभूच्या आगमनाची वाटते ।। धृ ।।

जागो जागी अत्याचार …..

उपास तापास करुनी,शिणवित होतो देहाला
भजन पूजन करुनी,पूजीत होतो देवाला

कथा किर्तनें ऐकूनी,पुराण मी जाणिले
माळ जप जपूनी,प्रभू नामस्मरण केले

वेचूनी सुमनें सुंदर,वाही प्रभूचे चरणीं
फुलांचे गुंफूनी हार,अर्पण केले कंठमणीं

जाऊनी तीर्थ यात्रेत,दर्शन घेतले तीर्थांचे
प्रसिद्ध देवालयांत,चरण स्पर्षिले मूर्तीचे

मनामध्यें ठेऊन शांती,मूल्यमापन केले जीवनाचे
कांहीं न मिळाले हातीं,व्यर्थ दवडिले क्षण वेळेचे

संसारातील प्रेम व राग,ह्यातच मन गुरफटले
कर्तव्यातील एक भाग,प्रभू भक्तीसी संबोधले

परमार्थ आणि संसार,भिन्न नाहींत दोन
प्रभूचाच आहे संसार,मनी तूं हे जाण

कर्म फळ आशा,बाळगूं नको मनीं
तेंव्हा न येईल निराशा,कर्म करिता क्षणीं

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

नवागता, बाळा, तुज बघुनी

आनंदानें भरली कावड

मरुस्थला भिजवी श्रावणझड .

-

नवागता, नवकिरण भास्कराचा

शुभंकरा, तूं कळस मंदिराचा

आशीष तिथें देई प्रशांत-उदधी

देइ इकडुनी आशीर्वच हिमनिधी .

-

प्रशांत-उदधी : Pacific Ocean

हिमनिधी – हिमालय

-

बाळा, ‘उद्या’ची आशा तूं

ही समजशील कां भाषा तूं ?

एकच भाषा येते तुज - ‘रुदन’

त्यानें प्रमुदित ‘काल’-‘उद्या’चे जन.

-

काल-उद्याचे जन : Yesterday’s Generation,

& Today’ Generation.

-

बाळा, तुझ्यासाठी -

भंवतीची सृष्टी

करी पुष्पवृष्टी ;

‘Near & Dear’ नारी-नर

करती अविरत टाळ्यांचा गजर.

-

तुला पाहुनी, तुझे चाहते

म्हणत जवळचे-जन समस्त -

‘बाळा, तू चीज़ बड़ी है मस्त मस्त !’ .

- - -

-- सुभाष स. नाईक

Subhash S. Naik

M- 9869002126

eMail : vistainfin@yahoo.co.in

सारे दुर्गुण अंगी असूनी, गुंड होता तो
इतर जनांना त्रास देत, तुच्छ लेखितो
शक्ति सामर्थ्य त्यांत असतां, फार मातला
आया बहिणीना अपमानुनी, त्रासू लागला
बळजबरीनें पैसे घेई, स्वार्था करिता
हतबल होऊनी देऊ लागली, निराश होता
केवळ त्याच्या अस्तित्वाने, सारे घाबरती
पिसाट संबोधूनी तयाला, दुर्लक्ष करिती
एके दिवशीं अवचित ती, दुर्घटना झाली
उंचावरनी त्याची स्कूटर, खाली कोसळली
त्याच्या देहा भोवती जमले, सारे गांवकरी
आज शब्द जे बाहेर पडती, स्तुती त्याची करी
निच वृत्तीची पकड होती, त्याच्या देहाला
देहाबरोबर दुष्टपणा तो, नाश पावला
सुटका झाली आत्म्याची, त्याच्या हीन देहातूनी
स्तुति सुमनें उधळली गेली, हेच जाणोनी
जेव्हां कुणाचा मृत्यु होई, गुण गातो त्याचे
रुप ईश्वरी उरते जातां, वेष्टन देहाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

किती पाहुणे उडून येती,
या देशातून त्या देशात,
स्थलांतर त्यांचे असे पाहुनी,
चकित होतो आपण मनात,--!!

हजारोंची संख्या त्यांची,
एकरंगी नि एकढंगी,
सारखेच सगळे दिसती,
सारख्याच त्यांच्या ढबी,--!!!

आभाळातून उडताना,
बहुतेकांना ना थकवा,
हे पाहुणे असती वेगळे,--
वेळेवरती-- आपुल्या गावा,--!!!

आगळेपण त्यांचे उठून दिसे,--!!!
किती पिढ्या गेल्या तरी,
हजारो वर्षे येती ते,
दरवर्षी परिपाठ असे,--
मार्ग त्यांना कसे सापडती,
कोण दिशादर्शक म्हणे,? --!!!

कोण त्यांना घड्याळ दाखवी,
नि कोण त्यांचे मार्गदर्शक,
ऋतू त्यांना कसे समजती,
कसे ठेवती दिवसांचा हिशोब,--?

सामान कुठले ना बरोबर,
ना कुठले साहित्य सवे, आत्मविश्वास केवळ घेऊन ,
प्रवास आपुला करती बरवे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

आमचं अन्न, आमची माती
आमचं धान्य, आमची शेती
कळेनाच कोणालासुद्धा
कुठून कोठे जाती !
-
आमच्या विहिरी, आमच्या सरिता,
आमचे निर्झर अन् सरोवरें
पडतिल कधि कोरडेठाक हे,
कोणां ना ठाऊकच रे !
-
वितळतील कां नद्या हिमाच्या
चढेल वरवर सागर-पाणी ?
बुडतिल कां काठाची शहरें ?
विचार हृदयीं कंपन आणी !
-
‘घडलें नाहीं असें आजवर
म्हणुनच, ना घडणार उद्याही’,
व्यर्थच आहे सें बोलणें
घटित उद्या कळणारच नाहीं !
-
ज़रा बघा रे होउन जागे,
भूमातेच्या नयनीं पाणी,
‘मला वाचवा’, भिक्षा मागे,
‘तऽरच टिकेल मनुष्यप्राणी’ !
*
आपली माणसं, आपली नाती
हलवुन उठवूया सर्वांना
पिढ्या-उद्याच्या ज़गण्यांसाठी
जिवंत ठेवूं पर्यावरणा .

- सुभाष स. नाईक