क्षणक्षण, आनंदे जगुनी घ्यावे
अजाण,अनभिज्ञ क्षण जीवनी
अशाश्वत,असे भाकीत क्षणांचे
सदैव! सतर्क रहावे या जीवनी।।

भाळीच्या, विधीलिखीत घटना
जे घडणारे, ते सारे घडुनी जाते
विवेकी मानवतेचा तर्क असावा
वास्तवतेला, समजुनी घेता येते।।

भिरभिरे, कालचक्र जन्ममृत्युचे
झाले, गेले, सारे विसरुनी जाते
अलगदी काळ, सावरे दुःखाला
संयमे, सहज जीवन जगता येते।।

निर्मळी! सहवासाच्या सदिछ्या
जीवास, सावरती क्षणाक्षणाला
गतजन्मांचेच,सारे आपुले सुकृत
स्मरावे! सातत्याने अनामिकाला।।

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३०.

१ - २ - २०२२.

मला ओळ्खल्याचा दावा
तिनेही नाही केला
जिच्या मी प्रेमात पडलो...

माझे डोळे तिलाही
नाही वाचता आले
जिच्या प्रेमात मी रडलो...

माझ्या हृदयातील धकधक
मी कधीच नाही
तिला ऐकवत हसलो...

जगासाठी जगता जगता
मी केव्हातरी तिच्यासाठी
स्वार्थाने जगायला शिकलो...

दुरूनच तिचा आंनद
पाहून आंनदी होत
आनंदाने जगत राहिलो...

एकाकी काल्पनिक त्या
क्षितिजावर तिची वाट पाहात
प्रेमवेड्यासारखा मी बसलो...

ज्ञान प्राप्त होताच
अलौकिक या विश्वाचे
तिच्यासह स्वतः ला भूललो...

कोण तू ? आता मी
ती समोरी येता प्रेमाने
तिलाच विचारू लागलो

© कवी -निलेश बामणे

तप्त लोखंडात, लपली ती आग
दिसे लाल लाल, जाळी सर्व भाग...१,

सुंदर फूलात, सुंगध तो छान
अवती भवती काटे, ते कठीण...२,

विजेची ती तार, प्रकाशी दिव्याला,
झटका तो देई, स्पर्श होता तिला..३,

सुखाच्या पाठीशीं, असे दुःख छाया
न दिसे ती आम्हा, असे मोह माया...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

खडखडे लाडू नि, मालवणी खाजा;

जेवणाक म्हावरा व्हया, फडफडीत ताजा

रोज आमच्या चुलीर, म्हावराच शिजो

झक मारत जावंदे तो, बर्गर नी पिझ्झो

जिताडा, सरंगो, रावस नि तारली;

डेंग्यांका मोडून आमी, खाताव ती कुर्ली

पापलेट , सुरमय , बांगडो का मिळो;

वासावर सांगतलाव, ताजो की शिळो

नीट करून झालो, सुंगठ्याचो वाटो;

की वाटपाक वल्या व्हयो, वरवंटो-पाटो

धणे-मिरी, लसूण नी, लागतलो कांदो;

बेडगी मिरची नसात तर, होतलो वांदो

चाटशाल बोटा असा, मोरीचा तिकला;

चवदार आमटीतला, एक एक शिपला

मांदेली, पेडव्याचा, असा खमंग सार ता;

खाशाल तर मटनाच्याव, तोंडात मारता

तांदळाच्यो भाकर्‍यो नी भाताची रास;

वांगडा आमकां लागताच, म्हावऱ्याचो वास

कुळदाची पीटी, नी सोलाची कढी;

म्हावरा जर मोठा तर, मेजवानी बडी

वला जर नसात तर, सुका तरी लागता;

करदी, जवल्याच्या, वासातंव भागता

खल्लास जर नाय तुम्ही, कुस्करला सुकट

सांगतंय मी तुमचो, जलमच फुकट

मालवणी मसालोच, असो असा खास;

आमसुलान, तिरफळान घमघम तो वास

चुलीवर रटरट, उकाळता कालवण;

तेवा वाटता स्वर्ग म्हंजे, आपला ह्या मालवण

-कॅप्टन वैभव दळवी

(व्यास क्रिएशन्स च्या कोंकण प्रतिभा दिवाळी २०२२ ह्या विशेषांक मधून प्रकाशित)

मी आलो रे तुझ्या दारीं, मला म्हणतात श्रीहरी

झोपलो होतो सागरी, तंद्री मोडी कुणीतरी, ।।१।।

शांतीने पडू देईना, तुझी ती तपसाधना,

लक्ष माझे खेची कुणी, प्रश्न पडला मना ।।२।।

तूच दिसला पुंडलीका, आई-बापा मांडी देऊनी,

माझे लक्ष तुझकडे, परि तेच तूझ्या नयनी ।।३।।

आई – बापाच्या सेवेत, गुंगलास तूं सतत,

सेवा शक्ति मला छळे, तुला कांहीं न कळे, ।।३।।

थांबव पुंडलिका सेवा, सहन न होई तो ठेवा,

तुजकडे बघ आलो, मनी समाधानी झालो ।।४।।

उभा केलेस मजला तू टाकलेल्या विटेवरी,

मग्न आई-बाप सेवेत, निघूनी गेला दूरी ।।५।।

होऊनी गेली, अठ्ठावीस युगे,

आज देखील, मी वाट बघे ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

खंत वाटली मनास कळला नसे व्यवहार ।

शिकला सवरला परि न जाणला संसार ।।

पुढेच गेले सगे सोयरे आणिक सारी मित्रमंडळी ।

घरे बांघूनी धन कमविले श्रीमंत झाली सगळी ।।

वेड्यापरी बसून कोपरी रचित होता कविता ।

कुटुंबीय म्हणती त्याला कां फुका हा वेळ दवडीता ।।

सग्यांच्या उंच महाली बैठक जमली सर्व जणांची ।

श्रेष्ठ पदीचा मान देवूनी कौतूके झाली कवितांची ।।

व्यवहारी निर्धन जरी तो विराजमान मनीं दुजांचे ।

ईश्वरी चैत्यन्न स्फुरले जे जे गुंफूनी ठेविले हार तयांचे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कुणी असे कोणी तसे,
कित्येक काही ठरवतात,
मध्येच काय मग बिनसते,
सगळेच डाव मोडतात,--!!!

कोण येते आणिक आपुली,
जादू करुनी जाते,--
नाम तिचे असते नियती,
नियत ते परास्त करते,--!!!

ठरवून गोष्टी बिघडती,
आकस्मिक बसतात धक्के,
एकदम मग कोण कसे,
माणसास कळून चुके, --!!!

राजकारण,अनीतीअन्याय,
किती गोष्टींचे आपण बळी,
सत्तालोलूप मदांधांमुळे,
जनता चिरडली जाई खरी,--!!!

पैसा एक मुख्य कारण,
नाती सडती त्यामुळे,
प्रेमातही कठोर व्यवहार,
केला जातो त्या कारणे,--!!!

नियती गालात हसते,--
जेव्हा सुख एखादे पदरी,
थोडे थांब ती म्हणते, -
दाखवते तुज किमया सारी,-!!!

- व्यक्तिगत, सामाजिक,
आर्थिक अशी किती संकटे, मनुष्यमात्र तिच्यापुढे भोगी,
करत करत सारखी दुष्कर्मे,---!!!

अहंता, स्वार्थ, भांडणे,
किती तिचे सेवक असती, बघता-बघता ताबा घेऊन,
तुम्हाला लोळवून टाकती,--!!!

प्रेम, माया, जिव्हाळा, आपुलकी ज्यांना कधीच कळत नाही,
नियती तिथे फासे टाकी,
कोपर्‍यात बसून गंमतपाही--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

एक होती शाळा
शाळेत होता फळा
फळ्यासमोर मुले बसत
असेच रोज वर्ग भरत

शाळेचे एक होते मैदान
चाले तिथे रोज घमासान
खेळांचे मग डाव भरत
दिवसा मागून दिवस सरत

बुद्धी आणि व्यायाम यांची होती गट्टी
रविवारी मात्र , त्यांना असे सुट्टी

आता कसली शाळा
आणि कसले मैदान
कोरोना च्या धाका पाई
मुले झालीत हैराण

हात धु , मास्क घाल, हेच रोज ऐकू येतं
अन मोबाईल हाती घेऊन, युद्ध त्यांचे सुरू होतं.

-- भैय्यानंद वसंत बागुल.

हत्तीच्या सोंडेवर पेरीला मगर

मगरच्या राजाने शाळा मस्त केली

शाळेच्या राजाचे चंदनाचे गोटे

एवढ्या रातरी धून कोण धुते

धून धुय ग बाई चंदन गोटयावरी

वाळू घाल ग बाई रंगीत खुंटी वरी

आला चेंडू गेला चेंडू लाल चेंडू गुलाबी

आपण सारे हत्ती घोडे हत्ती घोडे रवे रवे

रव्याचे भाऊ वाणीला गेले

एक गेला खारीला एक गेला खोबरीला

खारी खोबऱ्याच आल जीऱ्या मिऱ्याच काही नाही आल

आपडमं तापडमं चंद्राची मागे पडली बेलाची

बाळ लेकरू राजाच सीताबाई रामाची

पार्वती शंकराची पाळणा हाले झुईझुई

तामण बाई तामण अस कस तामण

भूलोजीला लेक झाला नाव ठेवा वामन

अडकित जाऊ खिडकीत जाऊ खिडकीत होता बत्ता

भूलोजीला लेक झाला नाव ठेवा दत्ता

……………………………………………………

अडकित जाऊ खिडकीत जाऊ खिडकीतून पाय घसरला

भूलोजीला लेक झाली नाव ठेवा सरला

आणा आणा पारीस उगळा उगळा काथ

आज आमच्या भुलाबाईचा शेवटचा दिवस

शेवट च्या दिवशी बाळाला टोपी मोत्यांनी गुंफली झोझो रे

बाणा बाई बाणा सुरेख बाणा

गाणे संपले खिरापत आणा

आणा आणा लवकर खाऊ द्या पट्कन

कृपया चुका दुरुस्त करा, लहानपणी शब्दांचा अर्थ न कळता आणि जे जसे ऐकले ते लिहिले

(गझलनुमा गीत)

रंग तुझा सावळाच, नांव पांडुरंग कसें ?

लक्ष भक्त पाहतात लक्ष तुझे रंग कसे ?

हात कटीवर ठेवुन विटेवरी स्तब्ध उभा

रूप तुझें ठायिं ठायिं तरि भक्तांसंग कसें ?

रौद्र ऊन थंडी वा मुसळी पाऊस असो

दुर्लक्षुन ऋतु, नामीं वारकरी दंग कसे ?

नाचतात वैष्णवजन, देहभान विस्मरुनी

वेड असें लावतोस भक्तांना, सांग, कसें ?

फक्त स्वानुभवानेंच आकळतें हें मनुजा –

‘पांडुरंग’ नाम मना आणतसे झिंग कसे ।।

दामाजीचा ‘महार’, नाथांचा श्रीखंड्या

विठुराया, नित्यनवें वठवतोस सोंग कसें ?

पंढरिच्या भेटीनें भीमा बनते ‘गंगा’

नवल नसे - अमृत बनती तिचे तरंग कसे ।।

बह्मांडाहुन विशाल तूं, धूलिकणच मी

तरि वसशी मम हृदयीं, फेडूं तव पांग कसे ?

शीश तुझ्या चरण नत, पुरव हेंच मागणें –

शिकव - ‘जन्ममृत्युचक्र करायचें भंग कसे’ ।।

-- सुभाष स. नाईक

पंढरीचा राणा