होळी खेळ हा दुजाभाव विसरुन प्रेमत्वाची प्राप्ती करण्यासाठी केलेला असून याचं वर्णन करणारी ही चारोळी आहे.

केला सुखाचा शोध धनसंपत्ती ठायीं

उशीरा झाला बोध ऐष आरामांत ते नाहीं

एका गोष्टीची उकलन कळली विचारापोटीं

आयुष्य हवे होते वाढवून देह सुखासाठीं

परि लागता ध्यान प्रभूचे चरणावरी

नको मजसी जीवन हीच भावना उरीं

सर्वस्व अर्पा प्रभुला हाच मार्ग सुखाचा

तेव्हांच मिळेल सर्वाला आनंद जीवनाचा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सागर किनाऱ्याच्या नात्यामध्ये ,
एकदा झाला मोठा वाद,
सागराचे रौद्र रूप पाहूनी,
किनाऱ्याने दिलीच नाही साद…

फेसाळलेल्या लहरी मधुन,
तो ओकत होता आग,
सूर्य गेला समजवण्यास ,
पण तोही झाला बाद…

खवळलेल्या लाटांनी मग,
मस्तक आपटले किनाऱ्यावर,
हळूच वरती पाहुनी,
शिंपडले पाणी सूर्यावर…

शेवटी चमचमत्या चांदण्यांचं,
आकाश आले भेटीला,
सुंदर शांत संध्या,
होती त्यांच्या जोडीला…

आक्रोश करून सागराने ,
शेवटी स्मित हास्य केलेच,
दूर दृष्टीस गाभाऱ्यातील,
प्रीत मंदिर दिसले,
प्रीत मंदिर दिसले…

– श्र्वेता संकपाळ

भक्ति करुन प्रभूसी मिळवी, दिसले आम्हा ह्या जगती ।
परि त्याचाच विरोध करुनी, कांही पावन होऊन जाती ।।१।।

लंकाधिपती रावण याने, रोष घेतला श्रीरामाचा ।
जानकीस पळवून नेई, विरोध करण्यास प्रभुचा ।।२।।

झाली इसतां आकाशवाणी, कंसास सांगून मृत्यु त्याचा ।
तुटून पडता देवकीवरी, नाश करण्या त्याच प्रभुचा ।।३।।

प्रभी अवताराचे ज्ञान होते, परि विरोध करीत राही ।
होऊन गेले तेच प्रभूमय, सतत त्याचाच ध्यास घेई ।।

रोम रोम तो शोधत होता, कोठे लपला आहे ईश्वर ।
भक्ति असो वा विरोध असो, तन्मयताच करी साकार ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क – ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चोविस तासहि विठ्ठलमंदिर राहिल हें उघडें
ना भक्तांना दर्शन घेण्यां आतां कष्ट पडे ।। १

जेव्हां जेव्हां विठ्ठल झोपे
मूर्ती दारामागुती लपे
भलीथोरली वारकर्‍यांची दारीं रांग अडे ।। २

पांडुरंग अन् भक्तांमधलें
हवें कशाला अंतर असलें ?
दार उघडुनी बडवे करती पुण्यकार्य तगडें ।। ३

आतां विठुला निद्रा नाहीं
अष्टप्रहर तो दर्शन देई
आतां त्याला भेटायाला होतिल ना झगडे ।। ४

वारकर्‍यांनो, भक्तांनो, या
वैकुंठाचा लाभ लुटाया
दिठी मारतां विठुस मिठी, मनिं चिदानंद लगडे ।। ५

- - -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz(W), Mumbai.
Ph-Res-(91)-(22)-26105365. M – (91)-9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

आला ! आला रे पाऊस !

धरणीला मीलनाची आंस //धृ//

गेली होती तापूनी रखरखली सारी,

अंग जाता वाळूनी भेगा पडती शरीरी ।।

थकली ती सोसूनी उकाड्याचे चार मास

आला ! आला रे पाऊस !

धरणीला असे मीलनाची आंस ।।१।।

पाणी गेले आटूनी नदी नाले कोरडे,

पहाटेच्या दवातूनी झाडे जगती थोडे ।।

गेली हरळी जळूनी बीजे टाकूनी आसपास

आला ! आला रे पाऊस !

धरणीला मीलनाची आंस ।।२।।

आता येईल वनीं चैतन्य लपलेले,

तरुवेली जाती फुलूनी पडणाऱ्या जलामुळे ।।

जाती सारे आनंदुनी दरवळत मातीचा सुवास,

आला ! आला रे पाऊस !

धरणीला असे मीलनाची आंस ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तेवत होती ज्योत दिव्याची, प्रकाश देवूनी सर्व जनां
आनंदी करण्या आनंद वाटे, तगमग दिसे तिच्या मना,

शांत जळते केंव्हां तरी, भडकून उठते कधी कधी
फडफड करित मंदावते, इच्छा दाखवी घेण्या समाधी

जगदंबेच्या प्रतिमेवरती, प्रकाश टाकूनी हास्य टिपते
हास्य बघूनी त्या देवीचे, चरण स्पर्शण्या झेपावते

अजाणपणाच्या खेळामधली, स्वप्न तरंगे दिसूनी येती
दिव्यामधले तेल संपता, काजळी धरल्या दिसे वाती

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

कां व्हावे निवृत्त मी ?
कुणी सांगतो म्हणूनी
निसर्गालाच सांगू द्या
वय झाले समजूनी

कार्यक्षमता माझ्या मधली
मोजमाप हे कुणी करावे ?
विकलांग होईल केंव्हा शरीर
निसर्गालाच हे ठरवूं द्यावे

सहजची जगतो ऐंशी वर्षे
संसार सागरी पोहता पोहता
स्थिरावले मन विचार करुनीं
निवृत्तीची जाणीव येता

सर्वासंगे जगता जगता
शेवटचा तो श्वास ठरु दे
हासत खेळत आनंदाने
ह्या जगाचा निरोप घेऊं दे

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझ्या अश्रुंच्या चांदण्यांना आवर....
माझ्या ओंजळीतल्या उन्हात पाघळतील...
तुझ्या अवखळ बटांना सावर...
माझा हलकेच घात करतील...
करू नकोस विषयांच्या शरांचा भडीमार...
सावरता येणार नाही स्वतःला...
मोहोर यौवनाचा सांभाळ
भ्रमिष्ट व्हायचं नाहीये मला....
स्ञीत्वाचा अंगार जपून ठेव थोडासा...
आहुती होण्याचं भान राहील मला....
मंञमुग्धतेची मशाल थोडीशीच पाजळ...
भोवतालचा तुझ्याच नुसता
आसमंत व्हायचं नाहीये मला...
बेगडी सौंदर्या च्या
सीमा पार कर जरा....
आश्वस्त, आधाराचा हात देईन तुला...

© लीना राजीव.

-- सौ. लीना राजीव देशपांडे

पाहूनी आरशात रुप स्वताचे
उगीचच स्वतःशी हसलीस तू
चेहऱ्यावरील तुझ्या.हास्यामागे
वेदना लपविल्या होत्यास तू ।
पाहणारास दिसत होते सदैव
तेच हास्य तुझीया चेहऱ्यावरी
नाही कुणाला दिसली कधीच
त्या हास्यामागील वेदना तुझी ।
हासत असता अचानक तुझ्या
अश्रू दोन ओघळले गालावरी
नाही कुणाला त्या अश्रूत दिसल्या
वेदना किती जपल्या होत्या ऊरी ।

सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा
७ सप्टेंबर २०१८