कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

जगी काय मिळविले काय हरविले
अंती एकच प्रश्न अनुत्तरीत असतो

हव्यासापोटी किती, काय हरविले
सत्यभास हा जीवा अविरत छळतो

सारीपाट ! उलगडता जन्मभराचा
अंती सारा सत्याचा हिशोब स्मरतो

झाले गेले, सारे जरी विसरुनी जावे
तरी गतकाळ नित्य आठवीत असतो

अंती पश्चातापाचे दग्ध दुःख अंतरी
जीव ! क्षणक्षण निश:ब्दीच जगतो

जगण्याविना, न दूजा मार्गच कुठला
प्रारब्धभोग जन्मभरी भोगावा लागतो

चित्रगुप्ता जवळी, चोख हिशोब सारा
बिनचूक खरा इथेच चुकवावा लागतो

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १३३

११ - १० - २०२१.

व्यास क्रिएशनच्या प्रतिभा दिवाळी २०२० च्या अंकामध्ये प्रकाशित झालेली वैभव दळवी यांची हि कविता

मिळता मजला बाह्य एकांत, छळते गर्दी विचारांची
मन गुंतविण्या कुणी नसता, चलबिचल होते भावनांची...१,

शब्द वर्णांचा घेवून आधार, भावना काढी मार्ग आपला
आविष्कार घडविण्यासाठी, विचार करितो मदत तिला...२,

शब्दांना नटवी थटवी, ध्वनी लहरी नि सूर गेयता
अलंकार मिळता अंगी, रचली जाते एक कविता...३

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००५०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

रंगला अभंगी, संतसखा पांडुरंग
वाळवंटी वैकुंठीचा राणा पांडुरंग ।।धृ।।

आले ज्ञानोबा, आले हो तुकोबा
घेऊनी दिंडीसंगे सकल संतजना
नाचतो आसमंती , विठ्ठल पांडुरंग ।।१।।

बोलती टाळ मृदंग अन दिंड्यापताका
वैष्णवांच्या पाऊली, नाचे विठू सावळा
मुक्तीच्या सागरी, ब्रह्मरूप पांडुरंग ।।२।।

उरले न आता इथे कुठे, द्वैत, अद्वैत
एका जनार्दनी, जाहले सारे एकरूप
श्वास नि:श्वासाचा धनी, एक पांडुरंग ।।३।।

वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ७६.

१५ - ६ - २०२१.

भंग पावले पाहीजे स्वप्न माझे रातचे
तोडणे स्वप्न श्रृंखला नसे मानवी हातचे ।।

शिथिल गात्र बनती जाता निद्रेच्या आधीन
उघडले जाते मग विचारांचे दालन ।।

किती काळ भरारी घेई निश्चीत नसे कांही
विचार चक्र थांबता स्वप्न दोष तो जाई ।।

रात किड्यानो जागवा स्वप्नावस्थे मधूनी
कुकुट कोकीळा येई मदतीसाठी धावूनी ।।

वाऱ्याची थंड झुळुक पुलकीत देहा करी
उषा राणीचे प्रयत्न यशस्वी सदैव ठरी ।।

प्रयत्न करितो निसर्ग निद्रावस्था मोडण्याचा
स्वप्नाचा दोष काढूनी निरोगी बनविण्याचा ।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

उत्साहाने करित होता, सारे कांहीं इतरांसाठी
क्षीण होवूनी जाता शरीर, आधार तयाला झाली काठी...१,

धनाचा तो प्रवाह वाहतां, गंगाजळीचे पाणी पाजले
दुजाकरिता त्याग करूनी, समाधानी ते इतरा केले....२,

धन संपत्तीचे झरे आटतां, प्रेमळपणाचे शब्द राहीले
कालक्रमणाच्या ओघामधल्या, दुर्बलतेस कुणी न जाणले...३,

अपेक्षा ती सदैव असते, मिळत रहावा सहयोग
अवमूल्यन ते केले जाते, दुर्लक्ष करूनी दुर्बल अंग...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

बघा बघा तो रवि चालला, अतिशय वेगानें ।
पूर्व दिशेला चंद्रही येई, त्याच तन्मयतेने ।।

युगानु युगें लपंडाव हा, त्यांचा चालला असे ।
भावांमधली शर्यत बघूनी, गम्मत परी भासे ।।

मोठा भाऊ रवि त्याला, पकडण्या धांव घेई ।
लहान भाऊ चंद्र असूनी, निसटून मात्र जाई ।।

संताप येता लाल होऊनी, रवि जाई तापूनी ।
परि शांत असे चंद्र बघा, राग घेई गिळूनी ।।

लहान असूनी थकून जाई, कांही काळ जाता ।
नभीं न येतां घरींच झोपे, थकवा जाण्या करीता ।।

विश्रांतीचा काळ घालवूनी, हलके हलके येई ।
पुनरपि त्यांचा खेळ बघतां, आनंद मनास होई ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bbbknagapurkar@gmail.com

गजानना तू स्फूर्तीदाता
तू सकलांचा विघ्नहर्ता ।।धृ।।
वक्रतुंड लंबोदर मूर्ती
परशु विराजे एका हाती
दुजा वर देता ।।१।।

पितांबर शिरी मुकुट शोभतो
जास्वंदी दुर्वांनी सजतो
मोदक आवडता ।।२।।

विनम्रभावे तुझिया चरणी
अर्पियली मी माझी झरणी
उमटू दे कविता ।।३।।

माझ्या भावाने लिहिलेली कविता...

दिवाळीची हळुहळु पुर्ण झाली तयारी,
झाडलोट, साफसफाई तोरणे लागली दारी.
फडताळात फ़राळानी भरल्या बरण्या,
सजल्या साऱ्या वृद्ध अन बाया तरण्या.
पण हा कसला गोंधळ नी आदळआपट?
फडताळाच्या कड्यांची कर्कश खाटखुट?
हळुच डोकावून पाहिले स्वयंपाक घरात,
बुंदिचा लाडू टणकन आदळला कपाळात.
आत सगळ्या फराळाची जुंपली होती लढाई,
चुलीवरची तेलाची उलटली होती कढई.
तिखट शेवेनी घेरला होता बर्फीचा तुकडा,
फोडणीचा ठसका लागून खोकत होता चिवडा.
बेसनाचा लाडू रागाने झाला होता लाल,
गाल फुगवून बसले होते इवले शंकरपाळ.
चकलीला ही तिळा तिळा ने आले शहारे,
अनारसांचे खसखसले, कोसळले उंच हारे.
प्रमाणात कोंबून भरल्या करंजीच्या होड्या,
काजू, बेदाण्याने फुटल्या ढेऱ्या पण थोड्या.
पटकन लावून घेतले स्वयंपाक घराचे दार,
रोज कसे न काय खाऊ आता हाच तर विचार.

किरण कमलाक्ष कोठारे.
११-१०-२०१४.

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून…..