कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

जळत होती मेणबत्ती ती, मंद मंद प्रकाश देवूनी

अंधकार भयाण असतां, भोवताली उजेड पाडूनी...१,

बुडत्यासाठी काडीचा आधार, अंधारी भासली तशी प्रकाशीं

असूनी ज्योत मिणमिणती, त्या क्षणी वाटला सूर्य आकाशी....२,

वाटत नाहीं मूल्य कुणाला, भरपूर पडल्या प्रकाशाचे

मेणबत्तीची ज्योत आम्हांला, शिकवी साधे तत्त्व जीवनाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

वेडे आम्ही सारे,

तुझेच घेवूनी तुला देतो, त्यातच मोठेपण मिटवतो...१,

जाण आहे याची

सर्व जगाला चकमा देतो, स्वत:लाही फसविता असतो....२,

फूले बागेमधली

तोडून ते तुजला वाहतो, हार त्यांचे करूनी घालतो....३,

गंगेतील थोडे पाणी,

अर्घ्य आम्ही तुला देतो, भक्तीभावाने अर्पण करितो....४,

सारे असूनी तुझे,

मीपणा हा सतत राहतो, परी हा भाव दुजासाठी असतो...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अनुप्रास अलंकार

चारोळी

(१)
गाता गीत गाऊनी
गायकाघरी गायकी
गाजती गीतमैफीली
गान कोकीळ गात की

(२)
चमच्याने चिवडा चाखा
चाखतांना चापून चारा
चिवड्यातल्या चारदाण्यासह
चावून चावाच चुपचाप सारा

(३)
गंध गुलमोहराचा
गंधाळला गारवारा
गोकर्ण गेला गगनासी
गुरवाघरी गेला गावसारा

(४)
हलवाई हलवती हलवा
हल्दीरामचीच हवा
हिरवीबर्फी हिरवापिस्ता
हिरव्यातील हिरवा

(५)
नव्याची नवलाई
नवरीच्या नथनीची
नाकात नसतांना
नकोशीच नाचक्की

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

माकडांची एकदा, भरली शाळा |
मास्तर झाला, चिपांजी काळा || १ ||

वानर चेले शिकू लागले |
धडे सगळे गिरवू लागले || २ ||

पट पट मारू कोलांटी उडी |
नाही तर बसेल, वेताची छडी || ३ ||

भरभर म्हणू, हूप हूप हूप |
शेपटीला लागेल शेरभर तूप || ४ ||

दास आपण राजा रामाचे |
खेळ खेळू पराक्रमाचे || ५ ||

जेवणाच्या सुट्टीत खाऊ या शेंगा |
तोवर करू खूप खूप दंगा || ६ ||

एकटे दुकटे फिरायचे नाही |
टोळक्या बाहेर जायचे नाही || ७ ||

जो कोण मारेल शाळेला बुट्टी |
होईल त्याची हकालपट्टी || ८ ||

नाक खाजवून चिडवलं तर |
मुलं उडवतील आपली टर || ९ ||

पुरे झाला आता नकलांचा खेळ |
संपली आजची शाळेची वेळ || १० ||

माझी ही कविता पुणे आकाशवाणी केंद्रावरून प्रसारित झाली असून, माझ्या काव्यसंग्रहात प्रसिद्ध झाली आहे,

© कवी उपेंद्र चिंचोरे
25 may 16

विसरलास का श्रीरंगा, गोकुळीच्या गोपिकांना,
सोडून गोकुळां जाता,
तुम्ही द्वारकाधीश होता,--!!!

आठवतो बाळकृष्णा,
तुझा हुडपणा आम्हा,
बाळपणीचा काळ सुखाचा,
येतो प्रत्यय जेव्हा तेव्हा,--!!!

जो तो गेला भूतकाळा,
काय घडते वर्तमाना,
कुणाचा कोणास नाही पत्ता,
विराण ही शांतता,
खायला उठे गोकुळा,--!!!

मौज, मस्ती करत दंगा,
स्मरतो साऱ्या बालगोपाळा, दही-दूध-लोणी,पळवत होतां,--
कोण रागे भरणार तुम्हां,--!!?

कोण होई तक्रार -करतां,-? होतास गोंडस नंदकिशोरा,
अगणित तुझ्या खोड्या,--?
नाटके अन् तुझी अदा,
गाई वासरे सगळी खिल्लारे,
त्रस्त होते नंद-यशोदा,--!!!

धुमाकूळ चाले तुम्हा गोपाळांचा,
साक्षीलाही आहे यमुना,--
तिच्याच तीरी साऱ्या लीला,
साथही देई तुम्हां उधांणता,--!!!

अक्रूराने तुज दूर नेता,
गोकुळात भयाण शांतता,
जो तो येथे बघ हिरमुसतां,
कधी बाळकृष्णा, तुम्ही परततां,--?

© हिमगौरी कर्वे.

कळावे लोभ असावा ,पत्र मी केले पुरे
कळेल ना खरोखरी , पत्ता कुठचा लिहावा बरे ?

सगळेच गुंग मोबाइलवरी ..मेसेज आणि कॉलवर
मी अडाणी अजून चिपकून ..जुन्याच पत्र चिट्ठीवर

शब्द लेकराचे जपून ठेवले ....वाचते,हात लावते पुन्हा पुन्हा
घड्या करुनी सांभाळते ....त्यात माझा दिसे कान्हा

स्पर्श अक्षरांचा जणू लेकराला थोपटते मी
झोपतो बाळ आन स्वप्न पाहत झोपते मी

केवढा होता सहारा पत्राचा ...छान वेळ वाट बघण्यातही
आता तर विसरलाच पत्ता घराचा ..गावचा पोस्टमनही

मोबाईलवर थरथर म्हणुनी बोलणेही होतेच कट
खरे तर नातसुनांना ..वाटते माझी का कटकट

खोटेपणा, फसवेगिरी ..दिसतेच या यंत्रात मला
खास वेळ काढून लिही रे लेकरा एक पत्र मला /

-- श्रीकांत पेटकर

ही दया कुणाची झाली, सापडे शब्दांचा झरा ।

उपसतो जरी सतत, होत नसे निचरा ।।

गोड पाणी शब्दांचे, ओठी अमृत वाटे ।

पेला भरता काठोकाठ, काव्य हृदयी उमटे ।।

पेला पेला जमवूनी, कलश भरून आला ।

नाहून जाता त्यात, देह भान विसरला ।।

सांडता पाणी वाहे, परसते चोहीकडे ।

आस्वाद घेई जो जो, विसर जगाचा पडे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

गर्द आणि इतर व्यसनांच्या मी पूर्ण आहारी गेलो होतो व आता माझी घरातील पैश्यांची मागणी वाढली होती , ती प्रत्येक वेळी पूर्ण होणे शक्यच नव्हते तेव्हा मग घरात छोट्या मोठ्या चोऱ्या सुरु झाल्या वडील पक्षाघातातून बरे होऊन आले होते आणि पुन्हा त्यांनी कामावर जाणे सुरु केले होते मात्र ते जरा विसरभोळे झाले होते त्याचा फायदा घेऊन मी त्यांच्या पाकिटातून पैसे गुपचूप काढत असे ,

ज्योतिष्याची चढूनी पायरी,

जन्म कुंडली दाखवी त्याला ।

अडले घोडे नशिबाचे,

कोणते अनिष्ट ग्रह राशीला ।।

नशिबाची चौकट जाणूनी,

आशा त्याची द्विगुणित झाली ।

मनांत येतां खात्रीं यशाची,

जीव तोडूनी प्रयत्ने केली ।।

प्रयत्नांती असतो ईश्वर,

म्हणूनी मिळाले यश त्याला ।

आत्मविश्वास जागृत करण्या,

'भविष्य' शब्द कामी आला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com