एकत्र येऊं सारेजण
विसरुन जाऊ भेदभाव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //धृ//

ऐष आरामांत राहून
देह झाला मलीन

शरीर सुखासाठी करती
नाना खटपटी

आज आहे सण होळीचा
नष्ट करा ऐहिक भाव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //१//

मन असे चंचल भारी
सर्व दिशेने घेई भरारी

राग लोभ अहंकार
मनाचे तर हे विकार

टाकता मलीनता मनाची
पेटलेल्या होळीकडे, घे धांव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //२//

विसरुनी चाललो मानवता
प्रत्येक बघतो स्वार्थता

विश्वासाचे आपले नाते
विसरुन गेले सारे ते

निस्वार्थी बुद्धीने आतां
जाणा इतर मनाचे ठाव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //३//

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आईची महती अनेक थोर कवींनी वर्णन केली आहे. ‘प्रेमस्वरूप आई वात्सल्य सिंधू आई’ – माधव जूलियन, ‘स्वामी तिन्ही जगाचा आईविना भिकारी’ -यशवंत, ‘निजल्या तान्ह्यावरी माऊली दृष्टी सारखी धरी – भा. रा. तांबे किंवा ‘अंतरले पाय तुझे हाय हाय माते ।’ – केशवसुत. आई आपल्या मुलाची मायेने काळजी घेते. त्याला घास भरवते. लहानाचा मोठा करते. आजारपणात सेवा करते. आईमुळेच घराला घरपण येते. मुलाला घडवण्यात, त्याच्यावर चांगले संस्कार करण्यात आईचा वाटा फार मोठा असतो. चार-पाच दिवस जरी आई घरापासून दूर बाहेरगावी गेली तर घर सुने सुने होऊन जाते. आईच नसलेले घर तर अगदी पोरके होऊन जाते. इतके आईचे स्थान महत्त्वाचे आहे.

तुझ्या हसऱ्या चेहऱ्यात
लपवलेले सारे..
मला जणूकाही ओळखतच
नाही..
तुझ्या घरभर फिरणाऱ्या
पावलांची
मी कधीच दखल घेतली नाही
दोन टोकं विरूद्ध दिशेची
मिसळून जातात एका वळणावर..
शांतता शोधतात ह्या प्रीतिसंगमावर..
खोल अथांग सागर ही गर्जतो
भरून आलेलं आभाळ बरसतं..
तुझ्या मनातल्या खोलीचं मोजमाप
नाही समजतं..
एकटक आरशात पाहतेस पण
प्रतिबिंब तुझ्या सावलीचं तुला
तेव्हाच दिसतं..
जेव्हा मनातल्या आरशात मी
तुझ्या सोबत तुझ्या नजरेत
घर करून राहतो
तुझ्या इतकं छान तेव्हा कुणीही
नसतं... प्रतिमेला तुझ्या.. माझ्या
प्रतिभेचा श्रृंगार चढलेला असतो.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

आशिर्वाद श्री जगदंबेचा, सहवास तुझ्या स्फूर्तीचा
रचिली ओवीबद्ध कथामाला, ती अर्पितो मी तुजला १

विचारांच्या उठल्या लहरी, शब्द जुळता काव्या परी
कविता रूप धारण करी, ती अर्पितो मी तुजला २

प्रभूचा असावा सहवास, हीच अंतर्मनातील आंस
विचारांची घालूनी शब्दरास ती अर्पितो मी तुजला ३

प्रभू नसे जन्ममरण व्यथा, अवतारास संबोधूनी जन्मकथा
भावनेस व्यक्त करी कविता, ती अर्पितो मी तुजला ४

II शुभं भवतू II

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सारखा संघर्ष करत करत,
अंतर्मन तुटून जाई,
सुखाचे भरभरून समुद्र
मग भले मिळोत कितीही,---

किती त्याला अर्थ नाही,--?
अशा जीवनात अर्थच नाही,--?

पाण्यावाचून कोरडे, पडत,
पीक सारखे गळत राही,
मग पडत राहिला पाऊस,
किती त्याला अर्थ नाही,--?
अशा जगण्याला अर्थ नाही,--?

किती मोठा असे परिवार,
करत असेल जर दुःखी,
हे असले कसले संबंध,--?
करती मने दूषित वारंवार ,--
त्यांच्यात काही अर्थच नाही,
अशा जीवना, अर्थ नाही,-!!!

रोज छोटे-छोटे आनंदक्षण,
हातून निसटून जाती ,---
त्यांच्यासाठी तरसत तरसत,
मग प्रतीक्षा सुखाची नित्य,---
करत बसण्यात अर्थ नाही,
अशा जगण्यालाच अर्थ नाही,--!!!

कोणी कडू बोलून बोलून,
मन पुरते घायाळ होई,
मग नंतर गोड बोलून ,
आहे का उपयोग काही,--?
कोणता अर्थ त्यात राही,-?
खरंच त्यात अर्थ नाही,--!!!

सुखसाधने असून खूप,
नेमके सतरा रोग शरीरी,
मग त्या सुविधा अगणित,
किंमत ना त्यांना काही,
असूनही काही उपयोग नाही,
अशा जगण्याला अर्थ नाही,
अशा जगण्याला अर्थच नाही,--!

‌हिमगौरी कर्वे.©

चला बंधूहो एक होऊ या शपथ तुम्हाला शिवरायाची
आज देऊ या, खंबीर शाश्वती, समर्थ भावी भारताची ॥ धृ ॥

प्रणाम असू द्या त्या शिवबाला प्रणाम हा लोकमान्यांना
प्रणाम असू द्या वीरांना माझा, निष्ठांना नि मूल्यांना ॥
हिमालयासम पावित्र्याला नि शांतिच्या येथील पूजेला
प्राणांहूनही प्रिय अशा या विशाल माझ्या देशाला ॥ १ ॥

हा हिंदूचा देश मुलांनो आहे भूमी गौतम बुद्धाची
इस्लाम-ईसाई सर्वांस शाश्वती बात कशास हो युद्धाची ॥
दुभंगलेली मने सांधूनि विभागलेले हात जोडूया
एकदिलाने एकमनाने भूमीचे या पांग फेडूया ॥ २ ॥

भारत माझी जात आणिक धर्मही माझा भारत आहे
एक धर्म नि एक कुळीचे आपण एकच आपला मांडव आहे
एक ईश्वर एकच अक्षर, एक सदा काळीज अपुले आहे
एकतेचा मंत्र जपोनी, शांतीचा आपला जयघोष आहे ॥ ३ ॥

एकोप्याने जवळ येऊ या, एक होऊ या प्रवाहाने
एकजूटीने उत्कर्ष साधू या मिळून होऊ या एक मने
खांद्यास मग भिडवून खांदा एक घेऊ या शपथ साथीहो
एकमुखाने, एक लयीने गर्जत राहू जयजय हिंदुस्थान हो ॥ ४ ॥

रामायणाचे करुनी पारायण आदर्शाचे करुया मंथन
विषमतेला बूजवून; अस्मानी झेपाऊ या उदंड उन्मन
संकोचित तणांना खुडूनी फुलवू प्रेमाच्या विश्वकळ्यांना
समर्थतेची रुजवून स्वप्ने जोपासूया निरोगी मनांना ॥ ५ ॥

बंधुभावाशी नाते अतूट होवो अडसर जातीचा नको
सर्वांप्रती असू द्या समान आदर आनंदाला मग पार नको
हातात गुंफूनी हात करुया मोहक मोत्यांच्या माळा
समर्थतेच्या कळसास नेऊया गोवर्धन होऊन सारे गोळा ॥ ६॥

-- यतीन सामंत

बलात्काराच्या बातम्या वाचल्या की लाज वाटते ...
आपण पुरुष असल्याची...
त्या षंढांमुळे पुरुष बदनाम होतो...
प्रत्येक पुरुष स्त्रियांच्या नजरेत दोषी दिसतो...

प्रत्येक पुरुष लबाड असतो पण षंढ नसतो...
तिच्या रक्षणासाठी कित्येकदा तो आपल्या प्रणाचीही बाजी लावतो...
ती मिळविण्यासाठी असतानाही तिला मिळविण्याचा प्रयत्न करतो...

तिला पाहून पुरुष उत्तेजित होतही असेल पण बेभान होतोच असे नाही...
पुरुषाच्या मिठीत स्त्री सुरक्षित असते पण स्त्रीच्या मिठीत पुरुष सुरक्षित असतोच असे नाही...

पुरुषांतला पुरुष नाही तर षंढ बलात्कार करतो पण बदनाम मात्र पुरुष होतो...
स्त्रियांच्या नजरेत आज प्रत्येक पुरुष बलात्कारी दिसतो...
स्त्रीला पुरुषाचा चुकून झालेला स्पर्श ही तिला तिच्यावरील बलात्कार वाटतो...

या षंढांमुळेच स्त्रियांना पुरुष फक्त पुरुष नसतो तो बाप, नवरा, मुलगा, भाऊ ही असतो याचाही विसर पडतो...
प्रत्येक पुरुष षंढ नसतानाही या बलात्कारी षंढांमुळे आज प्रत्येक पुरुष उगाच बदनाम होतो...

कवी- निलेश बामणे

इकडं आड अन् तिकडं विहीर
इकडं सासूबाई अन् तिकडं वसंतरावांची घाई

स्वयंपाकघरात सासूबाई दिवाणाखान्यात मामंजी
दाराच्या फटीतून वसंतराव करतात अजीजी!

कडक इस्त्रीची पँट चकचकीत बूट
त्यावर रुबाबदार शर्ट आणि टाय
कामावर निघाले वसंतराव
परतले का बरं? विसरले काय?

पोळीभाजीचा डबा बिसलेरीची बाटली
आणि रेल्वेचा पास
बॅगेत भरुन निघाले वसंतराव
लांबून करतात किस पास!

लग्नात देऊन जिलेबीचा घास
उखाणा घेतात म्हणे लाजून खास
वसंतरावांना आहे जिलबीचं वावडं
म्हणून भरवते त्यांना वालाचं बिरडं!

उखाणा घ्यायला
मी काय आहे जूनी काकूबाई?
आधुनिक वसंताशी
म्हणूनच दिलजमाई!

जावई रुसला मारुतीसाठी अडला
वसंतराव नाहीत बरे का तसे
त्यांच्या मनात ह्युंदाईच बसे!

-- विनायक अत्रे.

ॐ गणपते, ब्रह्मणस्पते, हे गजमुखा

विघ्नेश्वरा, वर्धिष्णु कर अमुच्या सुखा ।।

जेव्हांकधी शुभकार्य कुणि आरंभतो

सर्वांआधी, मोरेश्वरा, तुज वंदतो

पहिलें तुझें अर्चन सदा गणनायका ।।

राहत उभी अरिसंकटें भक्तांपुढे

तीं नाशण्यां, हे मोरया, तुज साकडे

अनवत धरा पायावरी, सुखदायका ।।

हेरंब हे , सारे अम्ही पापी ज़री

अविलंब परि वर्षव कृपा अमुच्यावरी

लंबोदरा, पोटात घे अमुच्या चुका ।।

चालून थकलो या जगीं, शक्ती नुरे

अवतीर्ण हो, तव चरणरज कणभर पुरे

नरजन्म तुझिया दर्शनाविण हा फुका ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik

सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.

Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126

eMail : vistainfin@yahoo.co.in

Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com