बरेच दिवस झाले
काही लिहिले नाही
तुझ्या आठवणीत...
तुझी ती आठवणच
हरविली नाही ना ?
माझ्या आठवणीत...
कित्येक कविता मी
सहज रचल्या आहेत
तुझ्या आठवणीत...
कित्येक कविता मी
सहज सोडल्या आहेत
तुझ्या आठवणीत...
माझ्या आयुष्यातील कित्येक
वर्षे वाया गेली
तुझ्या आठवणीत...
मी राहात होतो
तुझ्या नाजूक हृदयातील
माझ्या आठवणीत...
आठवणीतील माझी तू
तुझा मी राहतील
जगाच्या आठवणीत...

©निलेश बामणे

उन्हाळे-पावसाळे हिवाळे,सृष्टीचे चक्र अव्याहत,
कोण चालवते त्याला असे,
तोचि एक भगवंत,--!!!

सावली उन्हामध्ये पडते, विधात्याची किमया सतत,
ती देहापुढे - पुढे राहते,
विज्ञानच लपले निसर्गात,--!!!

सागरातून लाट उफाळते,
लाटांचे अशा अधांतर,
या नेत्रसुखद सौंदर्याचे,
रचिता कोण सांगा तर,--!!!

रहस्य जिवाच्या जन्माचे,
मानव काहीसे उघडत,
प्रकार किती ते मृत्यूचे,
नाही कोडे उलगडत,--!!!

डोंगर-दऱ्या विसंगत,
असते त्यांची सदैव संगत,
भयावह कपारी, कडे,
कोणाकडून ते निर्मित,--!!!

विपुल असती फळे-फुले,
अतिरम्य या भव्य सृष्टीत,
सुंदर किती वाखाणण्याजोगे,
कोण त्यांना रंग रूप रस देत,--!!!

नैसर्गिक सुगंध ते,
फळा फुलातून कसे साठवत, कस्तुरी दुर्मिळ मृगात सापडे,
कुठेच नाही, त्यांच्या नाभीत,--!!!

पुन्हा त्याला पत्ता नसे ,
काय आहे त्याच्यातअलौकिक, त्याचे त्याला कळत नसे,
तो भगवंताचा दूत एक,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

कसे मानू उपकार, देवा तुझे

देऊन बुद्धि विसर, करी कल्याण माझे

खेळ आहे जेथें, हार जीत आहे

घर बांधणीते, पड झड पाहे

असे जन्ममरण, ह्याच देहीं

हेच असतां जीवन, सुख दुःखे पाही

एक दुःख येतां, मन होई निराश

काळ पुढे जाता, विसरे ते सावकाश

एका दुःखाचा चटका, दग्ध करी मनां

जमता दुःखे अनेक, नष्ट करील जीवनां

निसर्गाची रीत, दुःख तोची काढी

करता दुःखावर मात, दुःखाचा विसर पाडी

दुःख होते दुर, हेच आणिल समाधान

दुःख बुद्धि विसर, असे तत्व महान

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रत्येकाचा पाऊस वेगळा,
प्रत्येकाची ओल निराळी.
कुणा सरी या स्वप्नफुलांच्या,
कुणा अश्रूंची रात्र काळी.

कुणा पावसात माती गाते,
दरवळतो ओला गंध.
कुणा विजांच्या तीक्ष्ण रेषा,
लिहितात भयाचे छंद.

कुणा पावसात प्रेम उमलते,
हातामध्ये हात गुंफे.
कुणा पावसात एकटेपण,
निःशब्द अश्रूंमध्ये झुरे.

कुणा पाऊस शेतामधला,
हिरवी स्वप्ने पेरून जाई.
कुणा शहरच्या काचांआड,
ओल मनाची सुकून जाई.

प्रत्येकाचा मेघ वेगळा,
प्रत्येकाचे आभाळ नवे.
ज्याच्या त्याच्या वाटेवरती,
पावसाचे अर्थ वेगळे.

प्रत्येकाच्या हास्यामागे,
दडलेली असते व्यथा.
म्हणून प्रत्येकाच्या पावसाची,
असते एक अबोल कथा.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

पूर्वी कसे नवरात्रीला
नऊ दिवस आपण
नऊ रंगाचे कपडे
परिधान करायचो...
तू नाचायचीस मनसोक्त
आणि मी तुझं ते
नाचणं डोळेभरून
पाहत राहायचो...
रंगाच फार काही नाही
पण तू जवळ असल्यावर
मी नेहमीच आनंदात
भरभरून जगायचो...
तुझा आनंद मी माझ्या
हृदयात साठवून तो
साऱ्या जगाला हसत
आनंदाने वाटायचो...
आता फक्त राहतो उभा
तुझी वाट पाहत
तसाच त्या वळणावर
जसा पूर्वी राहायचो...

© कवी - निलेश बामणे
दिनांक - ९ ऑक्टोबर २०२१

अरडी ग बाई, परडी, रस्त्यावरती गर्दी
ही गर्दी कशाची, ही गर्दी फेरिवाल्यांची
फेरीवाल्या फेरीवाल्या माल दे, माल दे हा मोल घे
मोल ठेवला हातावर, गाडी होती नाक्यावर
आता ह्याला शोधू कशी, बाईसाहेब पडतात अशा फशी

रंग बदलले ढंग बदलले,
साऱ्या जीवनाचे ।
बदलणाऱ्या परिस्थितीने,
तत्व शिकवले जगण्याचे ।।१।।

कैफ चढूनी झेपावलो,
नभात स्वच्छंदे ।
यश पायऱ्या चढत असतां,
नाचे मनीं आनंदे ।।२।।

धुंदीमध्यें असता एका,
अर्थ न कळला जीवनाचा ।
आले संकट दाखवूनी देई,
खरा हेतू जगण्याचा ।।३।।

दु:खामध्ये होरपळून जाता,
धावलो इतरांपाठीं ।
अनेक दु:खे दिसून येता,
झालो अतिशय कष्टी ।।४।।

दु:ख आपले निवारण्याते,
आनंद वाटे मनीं ।
इतर जणांची दु:खे हटविता,
द्विगुणीत झाला ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आम्रवनांतील शोभा बघत, भटकत होतो नदी किनारी
मैनेची ती ओरड ऐकूनी, नजर लागली फांदीवरती...१

एक धामण हलके हलके , घरट्याच्या त्या नजीक गेली
पिल्लावरती नजर तिची, जीभल्या चाटीत सरसावली...२,

मैनेच्या त्या मातृहृदयाला, पर्वा नव्हती स्वदेहाची
जगावयाचे जर पिल्लासाठी, भीती न उरी ती मृत्यूची...३

युक्त्या आणि चपळाईने, तुटून पडली त्या मृत्यूवरी
रक्त बंबाळ ते केले शरीर, चोंच मारीत धामणीवरी....४

अखेर धामण वृक्ष सोडते, जखमी होवूनी शरिराने
पिल्लामध्ये बसूनी मैना, शांत करिते हृदय स्पंदने

डॉ. भगवान नागापूरकर
३०९- १८०६८४

एक पुरातन मंदिर दिसले माझ्या दृष्टीला
शिवलिंग ते सुंदर असुनी नन्दी दारी बैसला

जुनी वास्तू, पडझड दिसली अवती भवती
झाडे जुडपे वाढून तेथे जागा ते अडविती

किडे मुंग्या झुरूळ नि कोळी यांची वस्ती तेथे
रान फुले ती उग्र वास तो दरवळीत होते.

विषण्य झाले मन बघुनी अस्वच्छ परिसर
राहील कसा ह्या वातावरणी मग तो ईश्वर

पूजा नव्हती पाठ नव्हता भजन नव्हते तेथे
पवित्र विधींचा अभाव असुनी दुर्लक्ष ते होते

संकल्प केला त्याचक्षणी मी आपल्या मनाशी
परिसर तो निर्मळ करुनी पवित्रता येई कशी

घरी जाऊनी साधने आणली स्वच्छ करण्या मंदिर
आखू लागलो मनी योजना शांत करुनी विचार

सांज असुनी संधी प्रकश तो पडला चोहीकडे
कोकिळेचा मधुर आवाज तो कानी माझ्या पडे

फुलपाखरे गंध शोषित फुलावरी नाचती
मध्येच जाऊन शिवलिंगावरी मध शिंपडती

चिमणी आली नाचत तेथे चोंचीत घेउनी दाना
शिवापुढे तो टाकला तिने उंचाउनी मना

गुंजन करीत मकरंद आला लिंगाभवती फिरे
आरती कुणाची गात होता उमज ना येई बरे

वाऱ्याची ती झुळक येउनी फुले तयाने उधळली
अलगद येउनी मंदिरी शिवावरती पडली

चढाओढ ती दिसली मजला प्रभूच्या सेवेची
लाज वाटली मनास माझ्या वेड्या अहंकाराची

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

प्रत्येक गाणे नशीब घेऊन जन्माला येते. काही गाणी गाजतात तर काही विस्मृतीत जातात.तर काही किस्से बनून जन्माला येतात.एकाच  गाण्याच्या किस्याबद्दल काही लोकांच्या वेगवेगळ्या आठवणी असतात.  त्यातलीच काही गाण्याचे किस्से