`आम्ही साहित्यिक’ या फेसबुकवरील लोकप्रिय ग्रुपवरील कवी योगेश उगले  यांची माजी राष्ट्रपती डॉ. अब्दुल कलाम यांच्यावरील ही कविता खास वाचकदिनाच्या निमित्ताने…

चमचम चमकते नाणें दूरी वरुनी दिसले ।

चांदीचे समजूनी मन तयावर झेपावले ।।

निराशा आली पदरीं जाणतां तुकडा पत्र्याचा ।

खोटी चमक बाळगुनी फसविणे गुणधर्म तयाचा ।।

भास ही चेतना ती तर्क वाढीवी कसा ।

दिसून येई सदैव मनावर जो उमटे ठसा ।।

ठसे उमटती संस्कारांनीं बघतां भोवती सारे ।

मनावर बिंबून जाते आणि भासते तेच खरे ।।

दिसून येतो ऊर्जा वापर देह, बुद्धी वा मनीं ।

संस्काराचे बीज अंकुरते परिस्थिती बघूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चांदणी मी गगनांतील,चमचम,चमचम चकाकती,
कोण आहे तोडीस तोड,
पुढे यावे अंतराळातुनी,---

न कुठला नखरा,
न कुठली रंगरंगोटी,
का न मानावे देवा,
ही त्याचीच किमया मोठी,--!!!

रंग आमुचा नैसर्गिक,
दुधी म्हणू की पांढरा,
लखलखतांना,पुढे-मागे,
कसा दिसे आमुचा तोरा,--!!!

जेव्हा उगवतो आम्ही,
थोडा प्रकाश अवती,
चंद्रराजाचा डामडौल पहा,
चांदण्या त्यात किती रंगती,--!!!

इतरही त्याच्या सर्व सख्या,
पट्टराणी त्याची पौर्णिमा,
कधी--कधीच उगवते ना,
रात्रींमांजी साथ द्याया,--?

आमुचा जथा येई रोज ,
चंद्रम्याच्या बरोबरी,--
त्याविना कसे भागवील,,---
सांगा,तुम्ही आता तरी,--?

© हिमगौरी कर्वे.

प्रभूची लीला न्यारी, विश्वाचा तो खेळकरी

कुणी न जाणले तयापरी, हीच त्याची महीमा १

जवळ असूनी दूर ठेवतो, आलिंगुनी पर भासवितो

विचित्र त्याचा खेळ चालतो, कुणी न समजे त्यासी २

मोठ मोठे विद्वान, त्यांत कांहीं संतजन

अध्यात्म्याचे ज्ञान घेवून, विश्लेषण करती प्रभूचे ३

कांहीं असती नास्तिक, कांहीं असती आस्तिक

त्यांत काही ज्ञानी मस्तिक, चर्चा करिती प्रभूची ४

सत्य परिस्थिती ऐसी, कुणी न जाणले प्रभूसी

सर्वांची चालना तर्कासी, प्रभूच्या अस्तित्वाविषयी ५

फक्त एकमुखी वाच्यता, असे ती सर्वता

महान शक्ती असता, ह्या ब्रह्मांडामध्ये ६

सर्वांनी जाणले एक, ‘अपूर्व शक्ती’ ह्याचा चालक

त्याच ऊर्जेचे हे प्रतीक, सारे विश्वमंडळ ७

कुणा नाही दुजा भाव, समजोनी त्या शक्तीची ठेव

ज्ञानी देती नाव, निरनिराळी त्या शक्तीसी ८

कुणी म्हणती राम, कुणी म्हणे रहीम

कुणी संबोधती गौतम, येशू असे कुणाचा ९

परी तत्व नसे वेगळे, नावे होत निरनिराळे

सामान्यास ते न कळे, हीच खरी शोकांतिका १०

सारे जीवन निघून जाई, परी त्या शक्तीचा बोध न होई

विश्लेषण करीत राही, त्याच्या अस्तित्वाविषयी ११

जाणावी ती शक्ती, रूप आकार त्यास नसती

शक्ति समजोनी करावी भक्ती, आदर भाव ठेवून १२

मानवजन्म श्रेष्ठ ठरविला, विशेष बुद्धी मिळून त्याला

विचार शक्ती उपजण्याला, मानवामध्ये १३

बहूत झाले विद्वान, कर्तव्य करूनी मिळवी मान

मानव जातीची ती शान, ह्या संसारी १४

मार्ग निरनिराळे दाखवी, सारे मिळती एक ध्येयी

सर्वार्पण त्या शक्ती होई, ध्येय मिळतां जीवनाचे १५

विचार करा मनाशी, आपले वैर आपणाशी

नसते केव्हां प्रभूशी, हेच मूळ दु:खाचे १६

वाद नसतो ध्येयापरी, चर्चा असे मार्गापरी

हीच मानव निर्मिती खरी, सर्व सुख दु:खाची १७

तथा कथित पंडित, सामान्यांत विद्वान होत

ज्ञान त्यांचे थोडेसे जास्त, बहुजनां पेक्षा १८

वापरूनी ज्ञान शक्ती, सामान्य जनांस वाकविती

आपले अस्तित्व स्थापती, प्रभू शक्तीशी विसरून १९

तर्क शक्ती थोर, आहे चा नाही करणार

नाही ना आहे म्हणणार, ज्ञानाचा खेळ करूनी २०

मार्गाचे करूनी भेद, करीत राही वाद

जीवन करी बरबाद, विसरूनी ध्येयासी २१

ध्येय असे महान, मार्ग हे साधन

साधनास साध्य समजोन वाया जाई आयुष्य २२

साध्य नका समजू साधनासी, ठेवा विश्वास साध्यासी

कोणत्याही साधनाने जातासी, साधका प्राप्त होई ध्येय साध्य २३

निरनिराळ्या मार्गाचे प्रयोजन, ज्ञान शक्ती वापरून

स्वअस्तीत्व ठेवण्या टिकवून, केले असे २४

अस्तित्वाची भावना मोठी, प्रत्येक झगडतो त्यासाठी

आयुष्य खर्ची त्या पोटी, सकळ ज्ञान २५

न कळे त्यास देवपण, भांडण्यास जाई विसरून

आयुष्य मातीमोल, करून टाकीत असे २६

विसरूनी जा सर्व भेद, मिटवून टाका वादविवाद

लहान मोठ्याचा संवाद, नष्ट करा त्वरीत २७

सारेच आहेत छोटे, कुणी नसती मोठे

हे केवळ आपपासातील तंटे, मानवनिर्मित असती २८

जात धर्म होत अनेक, हे मानव निर्मित प्रतिक

सर्व मार्गाचे ध्येय एक, न कळे अज्ञानामुळे २९

म्हणून जाणावा ईश, सार्थकी लावा आयुष्य

जात धर्माचे पाश, सोडून घ्यावे ३०

महान शक्ती तीच ईश्वर, दुसरा नसे कोणी वर

आपणच देतो त्यासी आकार, सगुण रुप देवूनी ३१

मानवता हाच धर्म खरा, आपसातील भेद विसरा

प्रभू देई तयाना आसरा, जीवन सुखी करण्या ३२

दुसऱ्याची दु:खे जाणा, त्यांच्या सुखात आनंद माना

प्रभू अंश त्यासी म्हणा, हीच जीवनाची गुरू किल्ली ३३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

घर -दार
ऑफिस- बिफीस
पोरं-सोरं
लोकल -बिकल
रीक्षा -बिक्षा
रोज दिवसभर
जा- ये

पांडूरंगाचे दर्शन घेण्या, गेला पंढरपूरी ।

चुकली नाही कधीही, आषाढी कार्तिक वारी ।।

आजपरी शरीर दुबळे साथ देईना ।

मन तजेले दर्शन घेण्या हट्ट सोडीना ।।

आधार घेऊनी आज कुणाचा गेला पंढरपूरी ।

भरून आले डोळे त्याचे बघता शिखर मंदिरी ।।

आशा नव्हती थोडी देखील दर्शन मिळण्या तेथे ।

अंगणीत जमले भक्त गण नाचत सारे होते ।।

चार दिवस पडून होता विठ्ठल विठ्ठल गजरी ।

फिरणे नाही मागे अशी मनीची तयारी ।।

गेला नाही कण अन्नाचा चार दिवस पोटी ।

ध्यास लागला मनी एकची त्याच्याच भेटीसाठी ।।

टाळ मृदुंग विठ्ठल नामी एक रूप झाला ।

नाचत नाचत प्रभू चरणी येऊन तो पडला ।।

विलीन झाला अनंतात तो फिरूनी नाही उठला ।

देह सोडूनी पांडूरंगी चरणी वैकूंठी गेला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

रंगले माझे मन मुरारी

नाम येई मुखीं श्रीहरी //धृ//

काळा सावळा रंग

कोमल भासे अंग

हास्य खेळते वदनीं

तेज चमके नयनीं

ओढ लागतां शरिरीं //१//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

कंठी माळा चमकती

मोर पिसे टोपावरती

पायीं नुपुरे घालूनी

नाचतो ताल धरुनी

हातांत त्याच्या बासरी //२//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

मुरली वाजे मधूर

नृत्य ते बहरदार

खेळातील तुझ्या लीला

छबी राही मनावरी //३//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सुस्वागतम दोनहजारबारा,घेऊन ये सुख स्वप्नांचा वारा ! प्रत्येक दुख:चा कर निचरा, स्पर्शुनि आपला मोर पिसारा ! नव्या वर्षात पीकपाणी चांगले,जळो जिणे लाजिरवाणे ! शेतकऱ्यांच्या पिकाला मिळो रास्त भाव, नको सरकारच्या ‘पॅकेज’चा डाव !

भिंत ओलेती मनाची
तुझ्या आठवणी झिरपलेल्या,
धुळीत थेंब टपोरे , देती आठव
ओल्या बटा तुझ्या झटकलेल्या,

तुझ्या हास्याची जाळी काढी
नक्षी त्या छताला,
प्रतिबिंब तुझे झळकते
जेव्हा पाहतो स्वतःला,

किती भकास उदास
तुझ्याविना घर मनाचे गं
जन्म देण्यास आतूर
जडावलेले गर्भ घनाचे गं,

झाली जीर्ण वास्तू मनाची
तुझे येणे होत नाही,
अवकळा येते त्या घरास
जिथे स्त्रीचे पाऊल फिरत नाही,

किती किती वाटते तुला लेखणीत बांधावेसे
पुन्हा नव्याने तुला जुने काही सांगावेसे

कित्तीदा भास झाला तू येऊन गेल्याचा
मनाचा उघडा दरवाजा पुरावा होता तू गेल्याचा,

आत्मा कधीचा पाण्यात ठेऊन बसलेला ,
उंबरठ्यावर एक तांब्या उपडा हीं घातलेला

कधी वळत नाहीत तुझी पावले इथवर
प्रतिक्षा हीं किती काळाची न कुठंवर

वास्तू कोसळण्याआधी जमेल का ग तुला येणे
बांधू नव्याने घर , रचू पुन्हा नवे गाणे

साद देतो हि अंतिम अन प्रतिक्षाहीं थकलेली,
अक्षरे बोलावती तूज , विरहात माखलेली..

-- अँडव्होकेट ऐश्वर्या वैजापूरकर

(नावासहित share करावी)