एक पुरातन मंदिर दिसले माझ्या दृष्टीला ।

शिवलिंग ते सुंदर असुनी नन्दी दारी बैसला ।।१।।

जुनी वास्तू, पडझड दिसली अवती भवती ।

झाडे जुडपे वाढून तेथे जागा ते अडविती ।।२।।

किडे मुंग्या झुरूळ नि कोळी यांची वस्ती तेथे ।

रान फुले ती उग्र वास तो दरवळीत होते. ।।३।।

विषण्य झाले मन बघुनी अस्वच्छ परिसर ।

राहील कसा ह्या वातावरणी मग तो ईश्वर ।।४।।

पूजा नव्हती पाठ नव्हता भजन नव्हते तेथे ।

पवित्र विधींचा अभाव असुनी दुर्लक्ष ते होते ।।५।।

संकल्प केला त्याचक्षणी मी आपल्या मनाशी ।

परिसर तो निर्मळ करुनी पवित्रता येई कशी ।।६।।

घरी जाऊनी साधने आणली स्वच्छ करण्या मंदिर ।

आखू लागलो मनी योजना शांत करुनी विचार ।।७।।

सांज असुनी संधी प्रकश तो पडला चोहीकडे ।

कोकिळेचा मधुर आवाज तो कानी माझ्या पडे ।।८।।

फुलपाखरे गंध शोषित फुलावरी नाचती ।

मध्येच जाऊन शिवलिंगावरी मध शिंपडती ।।९।।

चिमणी आली नाचत तेथे चोंचीत घेउनी दाना ।

शिवापुढे तो टाकला तिने उंचाउनी मना ।।१०।।

गुंजन करीत मकरंद आला लिंगाभवती फिरे ।

आरती कुणाची गात होता उमज ना येई बरे ।।११।।

वाऱ्याची ती झुळक येउनी फुले तयाने उधळली ।

अलगद येउनी मंदिरी शिवावरती पडली ।।१२।।

चढाओढ ती दिसली मजला प्रभूच्या सेवेची ।

लाज वाटली मनास माझ्या वेड्या अहंकाराची ।।१३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आम्ही नाही त्यातले म्हणत ….. नाकारलं कोणीही किती …. तरी प्रत्येकाला वाटतंच असते ….. कसली ना कसली भीती ….

जीवंतपणी घेई समाधी, ज्ञानेश्वर राजा ।

दु:खी होऊनी हळहळली, विश्वामधली प्रजा ।। १

सम्राट होता बालक असूनी, राज्य मनावरी ।

हृदय जिंकले सर्व जणांचे, लिहून ज्ञानेश्वरी ।। २

आसनीं बसत ध्यान लावता, समाधिस्त झाले ।

बाह्य जगाचे तोडून बंधन, प्राण आंत रोकले ।। ३

निश्चिष्ठ झाला देह जरी , बाह्यांगी दर्शनी ।

जागृत आसती प्राण तयांचे, आजच्याही क्षणी ।। ३

संचार त्यांच्या आत्म्याचा , सदैव होत राही ।

ज्ञान भुकेल्या भाविकाला, चेतना ते देई ।। ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

माझ्या विहीणाई बाई
तुम्हा बहीण मानते
जपली जी अमानत
तुम्हा हाती सोपवते

द्यावी मायेची सावली
पुन्हा पुन्हा विनवते
कधी सोसलेना तिने
उन्हातान्हाचे चटके

तिच्या सोनपावलांची
दारी उमटली नक्षी
आनंदाने भारारला
गगनात तेव्हां पक्षी

अशी अंगणी खेळता
कधी झाली पहा मोठी
अजूनही सान बाळी
तिच्या बाबा दादासाठी

कन्या परक्याचे धन
किती सांगू या मनाला
हृदयाच्या हुंदक्याला
आता बांध मी घातला

कांही चुकले माकले
माय सांभाळून घेई
आता माझी न राहिली
तुम्हीच व्हा तिची आई

त्याचे दोघांचे नेहमी
मस्त चालले असते,
कधीही भांडत नाहीत,
कधीही कुठलाही हेका नाही
सर्वाना कुतूहल वाटत असते
एकदा सहज त्याला विचारले
हसून म्हणाला कुणीतरी
एखादे पाऊल मागे घेले की झाले
सात पाऊले तर एकत्र असतो
असतो ना पुढे मागे...
मग त्यांनतर त्या
पाऊलाची चर्चा कशाला
हेच तर आम्हाला कळत नाही
पावला पावला वर
बदलणे आवश्यक आहे
निदान संसार नावाच्या
प्रवासात...

-- सतीश चाफेकर.

मी बाहेर आलोय आता भ्रमातून...
आता पाहीन मी जगाकडे
फक्त माझ्या चष्म्यातून...
आता कोणी सुटणार नाही
माझ्या चाणाक्ष नजरेतून...
माझे मौन मी आता
कायमचे सोडणार आहे...
गमावलेल्या प्रत्येक गोष्टीची
आता किंमत लावणार आहे...
प्रत्येक दिवस आता फक्त
माझा असणार आहे...
माझे प्रत्येक पाऊल
आता यशावर पडणार आहे...
मिळविण्यासाठी जे जे असते
ते मी मिळविणार आहे...
प्रत्येक प्रश्नचे उत्तर
तोंडावर मारणार आहे...
भ्रमात होता बरा होता जग म्हणेल...

कवी - निलेश बामणे ( बी डी एन )

शब्दभावनांची झाली उधळण

ठिणगी पडूनी पेटे ज्वाला,
आकाशाला जाऊनी भिडती,
नष्ट करूनी डोंगर जंगल,
हा: हा: कार तो माजविती ।।१।।

शब्दांची ही ठिणगी अशीच,
क्रोधाचा तो वणवा पेटवी,
मर्मघाती तो शब्द पडतां,
अहंकार तो जागृत होई ।।२।।

सूड वृत्तीचा जन्म होवूनी,
वातावरण दूषीत होते,
संघर्षाचा अग्नी पेटूनी ,
जीवन सारे उजाड करीते ।।३।।

कारण जरी असे क्षुल्लक,
विनाश व्याप्ती होई भयकंर,
केवळ तुमचे प्रेमळ शब्द,
दुष्ट चक्र थांबवी सत्वर ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com