कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

हाडे, मांस, रक्ताने

शरीर बनविले छान

सौंदर्य खुलते त्या देहाचे

जर असेल तेथे प्राण

प्राण नसे कुणी दुजा हा

परि आत्मा हेची अंग

विश्वाचा जो चालक

त्या परमात्म्याचा भाग

ईश्वरी सेवा, संकल्प मनीं

प्रेमभरे देह भजावा

अंतर बाह्य शुद्धता राखित

समर्पणाचा भाव असावा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

किती रंग या जीवनी पहावे, कितीदा पुन्हा नव्याने जगावे,रोज रोज नवीन ताजे,
दुःख जिवापाड सोसावे,--!!

ठरवलेले नेहमी चुकते,
विपरीत काही घडते,
अगणित अपेक्षांचे ओझे,
इवल्या हृदयाने पेलावे,-?

जे विधायक, ते दूर राहते,
नकारात्मक ते सारे घडते,
आपल्याच जिवाचा बळी
रोज नव्याने पहावे लागते,-!!

मदतीचा हात करता पुढे,
आरोपांना पेंव फुटते ,
आंधळ्या निर्जन आयुष्याला ,
रानावनीची वाट दिसते,--!!

कुणाला आपले म्हणावे,
मन एक ठरवून ठेवते,
बघता बघताअगदी सारे,
कुठेतरी बिनसलेले असते,--!!!

गैरसमजांची तुफान वादळे,
अवती भोवती घोंघावती ,
अलगद घास टिपण्या,
सभोवार तांडव करिती,-!!

शांतता करुणा प्रेम
सहकाराच्या सर्व भावना,
का हरत राहती सारख्या,--
मग जीवन कसे असावे क्षेम,-?

हिमगौरी कर्वे.©

तू जग तुझी स्वप्ने
मी जगतो माझ्या स्वप्नात

तू फक्त आंनद मिळव
मी जगतो माझ्या आनंदात

तू मिळव सारी सुखे
मी जगतो माझ्या सुखात

तू जग तुझ्या विश्वात
मी रमतो माझ्या जगात

तू मिळव तुझे प्रेम
मी जगतो तुझ्या प्रेमात

तू जग फक्त तुझ्यासाठी
मी जगतो तुझ्या जगण्यात

तू फक्त माझी नाहीस
मी नाही आता माझ्यात

© निलेश बामणे

घरें निरनिराळी बांधली, घ्याहो निरखूनी ।।धृ।।

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

बरस बरसता, पाऊस धारा
मन हे, श्रावण होऊनी जाते...

चिंब, चिंबल्या आठवणींची
शब्दगीता, अलवार प्रसवते...

ओंजळ भावरंगल्या शब्दांची
अंतरातुनी मनांगणी पाझरते...

ओला ओला हा श्रावण सुंदर
तनमनांतर सारे भिजूनी जाते...

अवीट आगळी ही श्रावणीगंगा
चराचरालाच या शांतवुनी जाते...

जणू प्रीतीचेच डोहाळे सृष्टीला
दशदिशांना तृप्तीचे भरते येते

रचना क्र. ५५

२३/६/२०२३

-वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

शेरो शायरी करन माझा पेशा नाही,
माझा पेशा दूसराच आहे

चुकुन पडलो या प्रेमात
आता मी तुमच्या सारखाच आहे

या तीन दिवसात सगळेच शिकलो काटकसर करायला.
शंभर ची नोट खर्च करायची असते... पण जीवावर येते मोडायला.

आता असं वाटतंय शंभर रुपयातही तीन चार दिवस जगणं इतकं काही कठीण नाही.
साधेपणाने जगण्याची वेगळीच नवलाई.

वरखर्च, टॅक्सी सगळ्यावरच बसलाय आळा,
बचतीची या दिवसात सगळीकडेच भरली आहे शाळा.

नोटांसोबत बदलले लोकांचे आचार विचार,
काळया पैशाचा शेवटही काळाच... आणि लाचार.

सुखाने जगा समाधानाने झोपा, करु नका बेईमानी,
याच संदेशाने संपवते छोटीशी ही कहाणी.

प्रदीप निफाडकरांची गझल

वयाचे हे गणित काही
मनाला माझ्या कळेना
ते तरुणच राहिले
शरीर काही साथ देईना
आठवणी तेव्हाच्या रंगबिरंगी किती
फुलपाखरासारख्या केव्हाच उडून जाती
प्रेम, राग, लोभ.. प्रत्येक श्वासात झळकती
आता तेच सारे मला मुलींच्या डोळ्यात दिसती
आरसा तेव्हाचा हाती धरिला
तेव्हाचं प्रतिबिंब काही मिळेना
तेव्हाची मी कुठे हरवले
श्वास घेताघेता जगणंच का मी विसरले?
पण मग जाणीव झाली
आयुष्याच्या सत्याची
मी रुजवलेली रोपं
आता मोठी होऊ लागली
आता त्यांच्या प्रेमाचे, रागाचे, लोभाचे दिवस
फुलायचे, बहरायचे, रुसण्या-फुगण्याचे दिवस
त्यांच्या तरल डोळ्यांतील स्वप्न आता बघायची
आपल्या वेलींच्या फुलांनी ओंजळ आपली भरायची

-- डॉ. सुनिता ओक

श्वासातुनी चिरंजीवी गंध तुझा
मखमली मयुरपिसी स्पर्श तुझा

तुच वेल सुकुमार या जीवनाची
कोवळ्या फुलांतुनी भास तुझा

पाकळी, परागकणी मकरंद तूं
निर्मळ सौंदर्यी साक्षात्कार तुझा

अंतरी तुच गंगौघ प्रीतभावनांचा
स्पंदनांनाही अविरत ध्यास तुझा

तुझे रूप असे स्वर्गसुंदरी सारखे
जणु निरागस ईश्वरीय अंश तुझा

ब्रह्मांडी हेच सत्यं शिवं सुंदरम
तिथेच रमतो आत्माराम हा माझा

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२४३

२०/९/२०२२