चंद्र एकच आकाशीचा
आणिक खाली चंद्र अनेक
कुणास त्याची सर नाही हो
त्या सम तोच,केवळ एक

मज नाही अजुनही कळले
नाते, तुझे नी माझे कसले...
परी नित्य ध्यास तुझा अंतरी
हेच सत्य, निरागस मनातले...

श्वासा श्वासात तूच सांगाती
सावलीत रूप तुझे सांडलेले...
बैचन करते हे गूढ अनामिक
सांगु कुणास, मी हे मनातले...

तुही अशीच निःशब्द अबोली
मौनातच मन घट्टघट्ट बांधलेले...
तुझ्या लोचनीच्या प्रीतभावनां
सहजी सांगुनी जाती मनातले...

पुण्यपावनी दान, दैवी प्रीतीचे
जन्मी, ऋणानुबंधी लाभलेले...
जे आहे,जे घडले ईछ्या त्याची
ते सुख, मी ओंजळीत झेललेले...

–वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र.२०६

१८/८/२०२२

दूरदेशीच्या मुसाफिरा तू दूर जरी जाशी विसरु नको या मातृभूमिला विसरु नको तव काशीइथेच आहे पंढरपूर तव इथेच आहे स्थान इथेच विसरी तव पत्रास्तव तुझीच माता भान ।।

येता इकडे परतुनि जेव्हा श्रमुनि थकल्या गात्री कुशीत घेऊनी तुलाच राजा अंगाई गातीदमल्या तुझीया चरणी लावी गाऊनी मंजुळ गीत हस्तस्पर्श हा ह्रदय खरोखर असली वेडी प्रीत ।।

आज अशी तु उडुनी पाखरा पंख तुझे पसरले काळ चालला त्यास पकडण्या झेपावित चालेपरंतु तुझिया नेत्रा येईल जळ जेव्हा डवरून टाक अश्रू हे झोळी माझ्या जा तर उडून फिरुन

-- जयंत वैद्य

ओलेत्या स्वराने गाती
ओल्याचिंब श्रावणधारा..
मन तरंग उठती नवेच
तनमनात बेधुंद शहारा..

पावसाचे थेंब बरसले
स्पर्शाने केली कुजबूज..
मनातल्या लाटेचे ऐकले
जणू त्यांनी मधुर गुज..

बहरल्या धरेचा रंग
सरीतेच्या डोही जलधारा..
पदराची खोड काढतो
अवेळीच उनाड वारा..

बंधनांची वादळे किती
आभाळ दाटले पुन्हा
आभास तुझा म्हणूनी
भिजण्याचा केला गुन्हा

घन व्याकूळ होऊन
येतील वाऱ्या सवे..
विरहाची सांगतील व्यथा
पुसतील माझी आसवे..

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

भंग पावले पाहीजे स्वप्न माझे रातचे

तोडणे स्वप्न श्रृंखला नसे मानवी हातचे ।।

शिथिल गात्र बनती जाता निद्रेच्या आधीन

उघडले जाते मग विचारांचे दालन ।।

किती काळ भरारी घेई निश्चीत नसे कांही

विचार चक्र थांबता स्वप्न दोष तो जाई ।।

रात किड्यानो जागवा स्वप्नावस्थे मधूनी

कुकुट कोकीळा येई मदतीसाठी धावूनी ।।

वाऱ्याची थंड झुळुक पुलकीत देहा करी

उषा राणीचे प्रयत्न यशस्वी सदैव ठरी ।।

प्रयत्न करितो निसर्ग निद्रावस्था मोडण्याचा

स्वप्नाचा दोष काढूनी निरोगी बनविण्याचा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

झाड आहे झुकलेले,
कमरेत थोडे वाकलेले ,
असून इतके बहरलेले,
लीन होऊन सदैव नमले,
किती पाहिले पावसाळे,
केवढे उन्हाळे सोसले,
शिशीरी गारठून गेले,
हेमंती पुन्हा सावरलेले,
केवढी वादळे, वारे आले,
पावसात झाड भिजले,
तरीही निश्चल खडे राहिले,
कुणी आले घांव घातले,
नाग सापांचे विळखे पडले,
मुंग्यांनी बुंध्याला वारूळ केले,
झाड निमूट स्थिर राहिले,
कोणी तोडली त्याची पाने,
कोणी ओरबाडली फळे,
कधी झाड मुळात हलले,
कधी कडक उन्हात चटकले,
थंडीत झाड कसे शहारले,
तरीही अचल कसे राहिले,
पक्ष्यांनी त्यावर घेतले आसरे,
बांधून आपापले घरटे,
पिल्लांना जिवापाड सांभाळले, आजोबाचे कर्तव्य निभावले, पांथस्थ कुणी खाली थांबले, घटकाभर सावलीत विसावलेले, झाड छाया -- दाते म्हणून,
कोणी, हळूच कुरवाळले,
निरंतर चालू झाडाची कर्तव्ये, *कोणी निंदले अथवा वंदले,
झाड आहे ते झुकलेले,----!!!
झाड आहे ते झुकलेले---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

स्त्री – पुरूष हे एकमेकांच्या आकर्षणाचे केंद्रबिंदू

मग त्यांच्या आकर्षणावरच पश्नचिन्ह का निर्माण होते बरे...

स्त्रीने अंगप्रदर्शन करावे आणि पुरुषाने त्याकडे आकर्षित होऊ नये

म्ह्णजे पुरुषाच्या पुरुषत्वाला कुलूप लावणे नव्हे बरे...

परुाषाने स्त्रीकडे पाहताना तिच्यात आई, बहीण, मुलगी पाहावी

आणि स्त्रीने पुरुषाकडे पाहताना... न बोललेले बरे...

स्त्रीला पुरुषाच्या ज्याचे आकर्षण ते तो उगडे ठेऊ शकत नाही हे त्याचे दूर्दैव

आणि स्त्रीच्या डोक्यावरील केसापासून पायाच्या नखापर्यंत सारेच

पुरूषाला आकर्षित करते हे स्त्रियांचे दूर्दैव बरे...

कवी – निलेश बामणे

202, ओमकार टॉवर, बी – विंग, गणेश मंदिरा जवळ, श्रीकृष्ण नगर, संतोष नगर, जन.ए.के.वैद्य मार्ग, गोरेगांव ( पूर्व ), मुंबई – 400 065.

मो. 8652065375 / 8692923310

Email- nileshbamne@yahoo.com

nileshbamne10@gmail.com

अनाहता, अनादि-अनंता,
वाहिले तुज मी चित्ता ,
व्हावी तुझी मजवरी कृपा,
हीच उरी आंस बाळगतां,--!!!

शरण तुज आले रे दयाघना, तनमन मस्तक नमवितां,
तुजकारणी देह पडावा,
आठवते तुज कृपाकरा,--!!!

तुज पायी वाहिल्या मी,
अनेक अरे वेदना,
काय सांगावे दुःख,
किती भोगाव्या यातना,--!!!

शरीर, मानस झिजवतां,
नच मिळे सुख पण वंचना
जावे कुठे सांगावे कोणा,
देव मानती केवळ पाषाणा,--!!!

अशात तुला पाझर फुटावा,
हीच विनंती, हीच कामना बुडबुडे सुखांचे सारे विरतां,
सांग कुणाच्या काय हाता,-?

खोल-खोल त्या गर्तेत पडता,
आहे का कोणी मज त्राता,--!! लपलेले असे दुःख छेडता, काळजाला जाती कशा चिरा,--!!!

कुठून आणावे मी आनंदा,
व्यथित मी, निराश जगता,
*अनाहता, अनादि अनंता,
वाहिले तुज मी चित्ता*,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

तूच माझा चंद्र,
अन् तूच चांदण्यांची संगत, तुझ्याशिवाय प्रीतीला रे,
येईल का पुन्हा रंगत,
रात्र आहे चमचमती,
हवेत सुटला गारवा ,---
तुझ्यावाचून फुलत नाही,
येथील रातराणीचा ताटवा,
रात्र असे देखणी,--
हर एक चांदणी भाळते,
निकट जाण्या चंद्राच्या,
त्यांच्यातच होड लागते,
इथे धरेवर मी,
तुझ्यासाठी तरसते,
तुझ्या नावाचा चंद्र ,
माझ्या भाळी रेखिते,
विरहार्त समुद्री,अशा
सदैव माझे बुडणे,
नेहमीचेच आहे तुझे,
किनारी शांत उभे ठाकणे,
तूंच आता वाचवणारा,
देशील का मज हात,
तेव्हाच थांबू शकेल,
नयनातील अखंड बरसात,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©