सुप्रसिद्ध क्रिकेटपटू जेफ्री बॉयकॉट हा त्यावेळी लक्षात राहिला तर तो त्याचा खेळामुळे, बिन्धास बोलण्यामुळे आणि कॉन्टॅक्ट लेन्स मुळे ….

मराठी भाषेत अक्षरश: लक्षावधी पानांचा मजकूर तयार करुन तो इंटरनेटवर आणून मराठी भाषेला इंटरनेटवर समृद्ध करणे या उद्देशाने झपाटलेल्या मराठीसृष्टीच्या टिमकडून आपणा सर्वांना दिपावलीच्या हार्दिक शुभेच्छा !!!!! 

रस्त्याच्या वळणावर एका झाडाखाली एक गाय शांत उभी होती. फक्त मानेची व शेपटीची हालचाल अधून मधून चालू होती. कितीतरी वेळ ती तशीच उभी होती. जाणारा येणारा तिच्या कपाळाला, शिंगाला व अंगाला हात लावून तिला नमस्कार करू बघत होता. डोळे मिटून शांत विश्रांती घेत असालेल्या त्या गायीला, प्रत्येकाचा स्पर्श होत असल्याची जाणीव, तिच्या किंचितशा हालचालीवरून दिसून येत होती. तिला त्यांच्या स्पर्शाबद्दल काय वाटत असावे, हे समजण्यास मार्ग नव्हाता. परंतु प्रत्येक वाटसरूला तिला स्पर्श करून,

इंग्रजी सैन्याने अरकोट च्या नावबाबरोबर मिळून शिवगंगा च्या राजाची हत्या केली. आपल्या पतीच्या हत्येनंतर स्वतःच्या आणि आपल्या मुलीच्या बचावासाठी तसेच आपले राज्य परत मिळविण्यासाठी राणी वेलु नाचियार ८ वर्ष भूमीगत होती पण शांत बसली नाही. तिने विरुपाची येथील पलायकारर गोपाल नायक्कर, हैदर अली, राजे म्हैसूर आणि इतर राजांच्या सहाय्याने आपल्या सेनेचे गठन केले, ५००० चे सैन्य आणि दारुगोळा जमा करून तिने जोरदार लढा देऊन आपले राज्य परत मिळवले.

दुपारी एक वाजता जाणाऱ्या सेकंड इंजिनियर कडून हॅन्ड ओव्हर आणि माझ्याकडून टेक ओव्हर सुरु झाले. खाली इंजिन रूम मध्ये वेगळी लिफ्ट मेन डेकवरून खाली इंजिन रूम चे पाच मजले. दुसऱ्या मजल्यावर कंट्रोल रूम च्या खाली आणखी तीन मजले.

सुखकर्ता दुखहर्ता वार्ता विघ्नाची ।। नुरवी, पुरवी प्रेम कृपा जयाची।।

एक क्रांतिकारी श्री रामचंद्र मजुमदार एकदा तुरुंगवासात होते, अटक झाली तेव्हा ते आपल्या जवळचे पिस्तुल कुठे लपवले आहे हे आपल्या सहकाऱ्यांना सांगू शकले नाही. ननीबाला देवींने प्रवाहा विरुद्ध जायचे ठरवले. त्यांनी श्री रामचंद्र मजुमदार ह्यांची पत्नी बनून त्यांना भेटायला जाणे सुरू केले. हळूच बोलण्यातून त्यांनी माहिती पुरवली आणि ननीबाला देवींनी ती माहिती योग्य व्यक्तीपर्यंत पोचती केली.

"मी भिकार्यांचा डॉक्टर"

नमस्कार,

1999 साली डाँक्टर म्हणून पास तर झालो.....दवाखाना टाकायला पैसे नाहीत ..... आणि घरातुन पैसे मागायची लाज....पोट भरायचं कसं? काहि दिशा सापडेना ......

अशात खडकवासला परिसरातले एका गावातील वयोवृध्द सरपंच भेटले; म्हणाले, " दवाखाना कंदिबी हुईल, पाय हायेत ना तुला, आरे भर पिशवीत गोळ्या आन माज्या गावात घरोघरी फिर.मी सांगतो समद्यांना."

झालं...… तेव्हा खरोखरच दोन पिशव्या भरुन औषधं घेतली......एक पिशवी पाठिवर आणि दुसरी घेतली पोटावर ......पोटासाठी.....!

खडकवासला धरण परिसरातल्या 12 वाड्या आणि 12 खेडी पायपीट करुन पिंजुन काढायचो, .....घरोघरी जावुन ......कोणी पेशंट आहेत का विचारुन गोळ्या द्यायच्या ....पैसे घ्यायचे....पैशाबरोबरच कितिक वेळा अपमानही मिळायचे एकावर एक फ्री......!

काहिवेळा स्वतःची चीड यायची....पण पोटातल्या भुकेला अपमान आणि चीड सुध्दा त्यावेळी गोडच वाटायची.
पण काहिवेळा याच रस्त्यावरून फिरतांना वाटेत कितीतरी भिकारी भेटायचे.....डाँक्टर आहे म्हटल्यावर माझीच विचारपुस करायचे.....आजार सांगायचे ..... गोळ्या घ्यायचे ...... आठ आणे / एक रुपया फि सुध्दा मोठ्ठ्या मनाने हसत हसत द्यायचे....विचार यायचा ......भिकारी कोण ? देणारे ते कि घेणारा मी .......???

2017 संपत आलंय, या 17 वर्षात तेच आठ आठ आणे आणि एक एक रुपया साठवुन भरबाजारात स्वतःची दवाखान्याची जागा, फ्लॅट आणि मोठ्ठी गाडी घेतलीये.

पैशाने आज नक्कीच त्या वेळेपेक्शा मोठा झालोय, पण आजही त्या फ्लॅटवर गेलो कि त्या रस्त्यावर भेटलेल्या भिकार्यांचे हसरे चेहरे भिंतीवर दिसतात.कोपऱ्या कोपऱ्यात देणारे ते हात दिसतात.वाटतं, खरंच आपला काय वाटा आहे यांत ....?

गाडीची चाकं पुन्हा त्याच वाटेवर वळतात......

पुर्वीच्या त्या वळणावर आजही भिकारी तसेच तिथेच उभे असतात. पण मी शोधतोय रस्त्यावरची त्यावेळची ती जुनी श्रीमंत माणसं ज्यांनी माझ्यासारख्या भिकार्यांला गाडीत बसवलं.... आणि स्वतः गेली दुसर्यांना आनंद वाटायला.

लायकी नसतांनाही मी येत असतो दरवेळी इथं परतफेड करायला..... पण ती कुठंच नसतात.....कुठंच नसतात.....किती क्रुर चेष्टा !!!

....... आणि मी असतो माझ्या AC गाडीत घामेजुन बसलेला निर्ल्लज्जपणे .....

खरंच मला जमणार आहे का आठ आठ आण्यांची ही त्यांची कर्जं फेडायला......?

वाटतं, कुठल्या फुशारकीने आपण इथे येतो?

खरंच, आजतरी ते आठ आठ आणे फेडण्याची ऐपत आहे आपली ??? .....

आता वाटतं , या 17 वर्षात मी मोठा झालोय कि आणखी खुजा .......?

आता मात्र मला आणखी खुजं नाही व्हायचं माझ्याच नजरेत , आणि म्हणून मी निर्णय घेतलाय; पुन्हा तशाच दोन पिशव्या घ्यायच्या, एक पाठिवर आणि एक पोटावर......एक दिशा धरुन चालत रहायचं.... वाटेत भेटणार्या रस्त्यावर, मंदिराबाहेर जे भिकारी दिसतील त्यांची विचारपुस करुन , आजारी असतील तर तिथल्या तिथे औषधं द्यायची , सेवा करायची अगदी मोफत....

यांच लोकांत ती जुनी माणसं शोधायची.... बघु भेटले तर भेटले, नाहितर कुठुनतरी पहात असतीलंच कि........

डाँ. अभिजीत सोनवणे

Doctor of Begger

Social Health And Medicine (Soham ) Trust

सोहम ट्रस्ट हि वयोवृध्द व आजारी भिक्षेकर्यांची (ज्यांना घरातल्या लोकांनी बाहेर काढले आहे, आणि भीक मागण्या शिवाय ज्यांच्या कडे दुसरा पर्याय नाही) सेवा शुश्रुषा करुन त्यांना मोफत वैद्यकीय सेवा पुरवणारी संस्था आहे.

कारण हे लोक कितीही त्रास असला तरी , पैशाअभावी डॉक्टरांकडे जात नाहीत व वेळेअगोदरच नाईलाजाने त्यांना या जगातुन जावे लागते.

अशा वयस्कर भिक्षेकर्यांचे औषधोपचाराविना वेळेअगोदरच होणारे मृत्यु टाळणे (मृत्युदर कमी करणे) हे संस्थेचे उद्दिष्ट आहे.

आपणांसारख्या सहृदय लोकांच्या आशिर्वादाने हे काम सुरु आहे.

आपण या कार्यात सहभागी होणार असाल तर संस्थेला आपण अशी मदत करु शकताः

1. एक रुपयाचीही आर्थिक मदत स्विकारली जाईल. (सोहम ट्रस्ट च्या नावे काढलेल्या चेकने- कँश स्वरुपात नाही)
आपण दिलेल्या मदतीतुन बीपी , डायबेटिस, यासारख्या कायमस्वरुपाच्या आजारांवर लागणारी ॲऔषधे (जी वर्षानुवर्षे द्यावी लागतात ) रुग्णांस मोफत पुरवली जातील.

2. आपणांकडे चालु स्थितीत असणारे कोणतेही वैद्यकीय उपकरण उदा. बीपी मशीन, स्टेथोस्कोप, ग्लुकोमीटर , थर्मामीटर अथवा कोणतेही इतर उपकरण ज्याचा उपयोग रुग्ण तपासण्यासाठी होईल , ते देवु शकता.

3. आपणांस नको असणारी व Expiry Date न संपलेली औषधे आपण ट्रस्टला देवु शकता.

4. कुबड्या , वॉकर, कमोड चेअर यांसारख्या वस्तु.

5. संस्था चालविण्यासाठी आवश्यक असणाऱ्यां गोष्टी उदा. जुने टेबल , खुर्ची, computer , printer, आँफिस स्टेशनरी अथवा तत्सम बाबी संस्थेला देवु शकता.

6. डॉक्टरांना मदत म्हणुन प्रत्यक्ष जागेवर येवुन या वयस्कर भिक्षेकरी रुग्णांची सेवा शुश्रुषा (जखमा स्वच्छ करणे , ड्रेसींग करणे ) यासारख्या कामात डॉक्टरांना मदत करु शकता.

7. याव्यतीरीक्त आपणांस जे शक्य असेल ते.... !!!

8. वरील पैकी काहीही शक्य नसेल तरीही आपण फक्त आलात आणि यांच्याशी प्रेमाने दोन शब्द बोललात तरी ती ही लाखमोलाची मदत ठरेल, कारण यांना फक्त भिक नकोय, त्यांना हवंय प्रेम आणि माया

ज्यावेळी आपण कोणतीही मदत करता, त्यावेळी ही मदत आम्ही आपले नाव त्यांना सांगुन आपल्या नावे त्यांच्यापर्यंत पोचवतो.. ज्यावेळी आम्ही या वयस्कर लोकांना आपलं नाव सांगतो , त्यावेळी खरोखरीच हृदयापासुन त्यांनी तुम्हाला दिलेला आशिर्वाद ऐकुन आणि पाहुन असं वाटतं, ज्यांनी हि मदत दिली आहे , ते खरोखर आज इथे हवे होते हे सर्व पहायला !!!

आपण दिलेली मदत नेमकी कोणापर्यंत पोचली आहे याचे सर्व डिटेल्स आम्ही मदतकर्त्यांना पोचवतो जेणेकरुन आपण त्या व्यक्तिशी परस्पर संवाद साधु शकता, आणि हेच वैशिष्ट्य आहे सोहम ट्रस्टचे !!!

डॉ. अभिजीत सोनवणे म्हणजेच Doctor For Beggar यांना आपण संपर्क करु शकता 9822267357 या नंबरवर.

माझ्या घराजवळच बरेच दिवस मोठ्या इमारतीचे बांधकाम चालले होते . तेथून जाताना मला रोज बांधकाम मजुरांची लहान मुले ऐकमेकांचा सदरा पकडून आगगाडीचा खेळ खेळताना दिसायची . दररोज कुणीतरी इंजिन बनायचे आणि बाकिची मुले डबे व्हायची .

इंजिन आणि डबे रोज बदलली जायची, पण, एक फक्त अर्धी निकर घातलेला मुलगा हातात रुमाल फिरवून गार्ड व्हायचा...

आज न राहवून मी थांबून त्या गार्ड होणाऱ्या मुलाला बोलावून विचारले , "बाळ तू रोज गार्ड होतोस ,तुला कधी इंजिन कधी डबा व्हायला आवडत नाही का?"

त्यावर तो मुलगा उत्तरला , "बाबूजी मला घालावयास सदरा नाही मग माझ्या मागे कोण येणार ?"म्हणून मी रोज गार्ड बनूनच खेळात भाग घेतो..

"हे बोलताना त्याच्या डोळ्यांत मला पाणी तरळल्याचे जाणवले.. त्या मुलाने आज जीवनाचा एक धडा शिकविला.

आपले जीवन हे कधीच परिपूर्ण नसते. त्यात काहि ना काहि कमतरता असणारच .तरीही आपल्याला जीवनाचा खेळ खेळावा लागणारच.

त्या मुलाला घालावयास सदरा नाही म्हणून आई बापावर रागावून रुसून रडत बसता आले असते, पण, तसे न करता आहे त्यात समाधान मानून तो खेळात सहभागी झाला व जीवनाच्या खेळाचा अंग बनून राहिला.

मित्रांनो चला आपल्यालाही आहे त्यात समाधानी राहून या जीवनाच्या खेळाचा अंग व्हायचे आहे .सतत हसत खेळत रहा व जीवनाच्या खेळाचा आनंद घ्या...

*Be positive and be happy*

एक इंग्रजी लेखक म्हणतो “तुमच्या राष्ट्रातील तरुण मुलं कोणती गाणी गातात यावरून तुमच्या राष्ट्राचे भविष्य कळते”. आज आपल्या देशातील तरुण मुलं कोणती गाणी गातात हो? मुन्नी बदनाम हूई… ह्याचा अर्थ स्पष्ट आहे, भविष्यात आपल्या मुन्न्या म्हणजे आपल्या आया, बहिणी, मुली बदनाम होणार. याकडे पालकांनी लक्ष्य दिलं पाहिजे. हिंदु राष्ट्राच्या स्थापनेसाठी सर्व हिंदु नेत्यांनी एकत्र यायला पाहिजे, आपापले वादविवाद चूलीत टाकून. मी मराठी, मी मराठी असं बोंबलणार्‍या नेत्यांनीसुद्धा मराठीच्या बुरख्यात मुसलमानांना प्राधान्य देऊ नये. याचे परिणाम भिषण होऊ शकतात, हे मी नाही सांगत, इतिहास सांगतो. जाता जाता इतकेच सांगतो की तुम्ही ज्या ईश्वराला मानत असाल, त्या ईश्वराला स्मरून सांगा, तुम्ही सुरक्षीत आहात का? तुमच्या आया-बहिणी सुरक्षीत आहेत का? तुमच्या आया-बहिणींची अब्रू कधीच लूटली जाणार नाही, तुम्ही कसाबसारख्या जिहादींचे शिकार होणार नाही, याची शाश्वती तुम्ही देऊ शकता का? जर याचे उत्तर “नाही” असेल तर हिंदु संघटन साधणे हाच एक अमोघ उपाय आहे. जर असे झाले नाही तर “जितनी मुर्ती उतनी कबर”.