शब्दांच्या मायावी सागरात
मुक्त पणे विहरावे...
उपहासाच्या लाटांना
हलकेच शिताफीने चुकवावे
अंतर्मनी विश्वासाचा
रहावा कायम खोलावा
विरहाचा खोल भोवरा...
अलगद पणे चुकवावा
आनंदाच्या तुषारांनी
रोमांचित होउन उठावे
अपमानाचे ते शिंतोडे...
अलगद पुसून काढावे
उन्मादाच्या फेसाळ बुडबुड्यास
व्यर्थ हवा नाही द्यायची
अहंकाराच्या दगडाची ठेच...
तटस्थ पणे चुकवायची
कौतुकाच्या वर्षावांनी
हर खुन बहकुन नाही जायचं
वादळी आरोपांच्या कणांनी
घायाळ नाही व्हायचं
दुःखाच्या ओल्या वाटांवर
जरा सावरुन चालायचं...
वैफल्याच्या शेवाळावरुन
घसरून नाही पडायचं
संतापाच्या त्या महापुरानं
विध्वंस न करता सरावे
अन् भावनांच्या धबधब्याने
जख्मी न होता पडावे
मुक्त बेधुंद वाहताना
वसा शिस्तीचा नाही सोडायचा
काठावरचा मायेचा ओलावा...
नाही कधी वाळु द्यायचा
मनातील कपटाचा
सद्-भावनांनी निचरा व्हावा
अंतरी सदैव प्रेमाचा
निर्मळ झरा वाहत रहावा...
- डॉ. सुभाष कटकदौंड
August 4, 2018
आजी आजोबा होते थकलेले
थकलेल्या वाड्यात रहात होते.
काळाने केला भयानक घात
सारं उद्ध्वस्त झालं भूकंपात
पण पडताना वाड्याने हात टेकले
आजी आजोबांना त्याने वाचविले
जख्मी वाड्याला बघून आजोबा खचले
अगदी थोडया दिवसांतच देवाघरी गेले
आजी मात्र एकटीच राहिली धीराने
वाडा नाही सोडला तिनं हट्टाने
म्हणाली, आहे मी अजून जिवंत मजेनं
या तूम्ही सारी असेच दर वर्षी हौसेनं
आम्हीही अधुन मधुन तिकडे जात राहीलो
वाड्याच्या अंगा खांद्यावर खेळत राहिलो
एके दिवशी आजीने देह सोडला
आणि आमचा उन्हाळा करपून गेला
एकाकी वाडा खूणवत होता
आतुरतेन आम्हाला बोलवत होता.
खचलेल्या वाड्याने मग धीर सोडला
मातीचा देह मातीला शरण गेला.
- डॉ. सुभाष कटकदौंड
August 2, 2018
अन्याय अत्याचाराविरुद्ध
लढण्यास तो बिचकला
मनातल्या अर्जुनाला कृष्ण
अजुनही नाही भेटला
उगाच खोट्या धर्मापायी
निरपराध कोणी मारला
अश्वत्थाम्याची ती जखम
पुन्हा लागली भळभळायला
जाणुन बुजून पाप करून
त्यांना पश्चाताप नाही झाला
त्यांच्यातला कपटी दुर्योधन
आज पुन्हा मोठ्याने हसला
शकुनीच्या मनातलं कपट
ओळखू नाही शकला
मनातला धर्मराज आज
मला पुन्हा हतबल दिसला
अन्याय अत्याचाराविरुद्ध
लढण्यास तो घाबरला
मनातल्या अर्जुनाला कृष्ण
अजुनही नाही भेटला
दुष्टांना पाठीशी घालणारा
जेव्हा मी कोणी बघितला
झाकोळते कोणी पुन्हा
भीष्माच्या महानतेला
होणारे अत्याचार जेव्हा
नाहीत दिसत मला
धृतराष्ट्राचं ते आंधळपण
मग नाही खुपत मनाला
होणारे अन्याय अत्याचार
गुपचूप बघत बसला
माझ्यातला तो कर्ण
अजुनही नाही बदलला
अन्याय अत्याचाराविरुद्ध
लढण्यास तो घाबरला
का माझ्या मनातला कृष्ण
फक्त बासरीच वाजवत राहिला ?
-- डॉ. सुभाष कटकदौंड
August 1, 2018
माझ्यातला चांगुलपणा
मी पुन्हा जागवला
प्रेमभाव अंतरीचा
पुन्हा मी जोपासला
मनातली वैरभावना ती
कशी कावरी-बावरी झाली
प्रेमाच्या सानिध्यात
फार काळ नाही टिकली
खूनशी वृत्ती ती
मन पोखरत राहीली
चांगुलपणाला घाबरून
प्रेमाला शरण आली
तिरस्काराचे ते पेटते बाण
होते जरी सुटलेले
आपुलकीच्या ओलाव्याने
आपसुकच ते विझलेले
रोषानेही मग आपला
रस्ता तेंव्हा बदलला
द्वेषालाही अस्तित्वाचा
जणु उबग आला
स्वार्थाला स्वतःचीच
लाज वाटू लागली
मानवतेची ओळख मनाला
नव्याने पटू लागली
अहंकारानेही आपली
मान खाली घातली
सुंदरता माझ्या मनाची
तेव्हा मला दिसली
तुटलेले दूखावलेले
जवळ आले ते सारे
जिवन जगण्याचे सूत्र
सापडले मला ते खरे.
- डॉ. सुभाष कटकदौंड
July 31, 2018
माझी लाडकी माझी आई झाली होती, कोवळ्या हातांनी मला थोपटू लागली. ती आठवण मग उतरवली मी कागदावर.
कधी तरी अगदीच कधी तरी
'सौ' काही दिवस नसायची घरी...
सोनुली माझी मजेत रहायची
हौस मला तिची आई होण्याची...
पण...
झोपायची वेळ झाली की
कावरे बावरे व्हायची...
म्हणायची मग, मम्मी कुथे गेली
पप्पा, मम्मी कुथे गेली ?...
मी म्हणायचो,
येइल बघ आता ती कधीपण...
चल, खोटं खोटं झोपायचं का आपण...
मग ती घ्यायची
खोटं खोटं डोळे मिटून...
माझे डोळे मात्र जायचे
आसवांनी भिजुन...
आणि मग त्या रात्री
थोड्या वेळाने पुन्हा
तिने हळूच डोळे उघडले...
माझे ओलावले डोळे
नाही मला लपवता आले...
म्हणाली, पप्पा खरं खरं सांग ना
तुला पण मम्मीची आठवण येतेय ना ?...
आणि मग
कोवळ्या हाताने
मलाच ती थोपटू लागली...
पप्पा जो जो म्हणत
अलगद झोपी गेली.
- डॉ. सुभाष कटकदौंड, खोपोली.
July 31, 2018
Copyright © 2025 | Marathisrushti