इवलेसे हे फूल तयाची प्रतिमा भासे मोठी

गळावी अहंता भिनावी नम्रता

अक्षर अक्षर झुलते सुंदर हिरव्या हिरव्या रेषांवर

काळोखातही फूल शुभ्रसे फुलते आहे

शांततेच्या बेटावर भेटायला गारव्याला

पाषाणाला भेदून जेव्हा उगवून येते हिरवे काही

निसर्ग आपुला असा बहरतो फुलाफुलांनी जेव्हा

धरुनी ठेविले घट्ट तिने झुडूपाचे इवले बोट

शांत असे हे तळे थंडसे त्यात निवांत बदक पिले