नामवंत लेखक, नवोदित लेखक, ऑनलाईन लेखक यांच्या कथा, कविता, कादंबरी, प्रवासवर्णनासहित भरपूर साहित्य.
विधात्याने सृष्टी निर्माण करताना भर दिला तो विविधतेवर. जगात कोणत्याही दोन गोष्टी समान नसतात. माणसामाणसाचं रुप वेगळं असतं, राहणीमान वेगळं असतं. प्रत्येक प्राण्याची प्रवृत्ती वेगळी असते. वनस्पतींचे आकार वेगळे असतात, प्रकार वेगळे असतात. संपूर्ण जगात कोणत्याही दोन ठिकाणी कोणासाठीही समान अशी एखादी गोष्ट असते का? सृष्टीतील विविधतेने भारावून गेल्याने आपल्या मनात या प्रश्नाचं प्रथम नकारात्मक उत्तर उमटतं. जगात सर्वांसाठी समान अशी कोणतीही गोष्ट नसते यावर आपण ठाम राहतो. मात्र थोडा विचार केल्यानंतर ही आपली ठाम समजूत चूकीची असल्याचं आपल्या ध्यानात येतं. संपूर्ण जगात सर्वांसाठी निदान एक गोष्ट तरी समान असते. ती गोष्ट म्हणजे वेळ. दिवसाचे चोवीस तास सर्वांसाठी समान असतात. या एकाच बाबतीत संपूर्ण सृष्टीत कोठेही विविधता आढळत नाही, बदल संभवत नाही.
विधात्याने जन्मलेल्या प्रत्येकासाठी दररोज ठराविक चोवीस तासांचाच कालावधी मुक्रर केला आहे. निदान याबाबतीत तरी आपण कुणाला दोष देऊ शकत नाही.
माझी आर्थिक स्थिती खालावलेली आहे म्हणून माझ्या पदरी दिवसाचे कमी तास पडतात असा दोष आपण विधात्याला देऊ शकत नाही. तुम्ही अमेरिकेत राहणारे असा नाहीतर ग्रामीण भागात, तुमच्या परिसराचं हवामान पावसाळी असो वा कोरडं, या कशाचाही एका गोष्टीवर काहीच परिणाम होत नाही. ती गोष्ट म्हणजे दिवसाचे चोवीस तास. निदान याबाबतीत विधात्याची सर्वांवर सारखीच कृपा राहिली आहे. या चोवीस तासांच्या संधीचं आपण सोनं करतो की माती हा कळीचा मुद्दा आहे.
पदरी पडलेले चोवीस तास आपण कशाप्रकारे घालवतो याचा अंतर्मुख होऊन विचार करणं खरं गरजेचं. चोवीस तासातले खरे आठएक तास आपण झोपेतच घालवतो. म्हणजेच संपूर्ण आयुष्यातले एक तृतीयांश आयुष्य आपण झोपेतच घालवतो! उरलेल्या सोळा तासांतले आणखी आठएक तास चरितार्थ भागविण्यासाठीच जातात. या आठ तासात नोकरीधंदा करावा लागतो, पोटापाण्याची सोय भागवावी लागते. म्हणजेच आणखी एक तृतीयांश आयुष्यावर आपला अधिकार नसतो. उरले केवळ दिवसाचे आठएक तास. या हक्काच्या आठ तासांत आपण काय करतो याचा शोध घेणं उद्बोधक ठरतं.
दिवसाच्या मोकळया आठ तासांवरही आपला म्हंटलं तर संपूर्ण अधिकार नसतो. या आठ तासांवर आपल्या कुटुंबियांचा हक्क असतो, नातेवाईकांचा हक्क असतो, समाजाचा हक्क असतो. या आठ तासांत आपल्याला कुटुंबियांबरोबर मौजमजेसाठी बाहेर जावं लागतं, नातेवाईकांच्या लग्नादी मंगल कार्यात सहभागी व्हावं लागतं आणि सामाजिक कार्यासाठीही थोडाफार वेळ द्यावा लागतो. थोडक्यात हाती येणाऱ्या मोकळ्या वेळेतही वाटेकरी अनेक असतात. या सर्व वाटेकऱ्यांचं देणं देता देता आपण थकून जातो. आपल्याला केवळ आपल्यासाठी वेळ देता येत नाही याची आपल्याला खंत लागून राहते. याचाच परिणाम म्हणून आपण कायम कुढत कुढत आयुष्य जगतो, हताश होऊन येणाऱ्या दिवसांना सामोरे जातो आणि केवळ जगायचं म्हणून श्वास घेत जगतो.
या दुष्टचक्रातून बाहेर पडणं शक्य आहे का? प्रश्नाचं उत्तर होय असंच आहे. त्यासाठी कास धरावी लागते ती वेळेच्या नियोजनाची. दिवसातले चोवीस तास आपण कसे घालवणार आहोत, पुढील संपूर्ण आठवडयात आपण काय करणार आहोत, महिन्याच्या अखेरीस आपल्याला काय साध्य करायचं आहे आणि संपूर्ण वर्षासाठी आपलं ध्येय काय राहणार आहे याचं नियोजन म्हणजेच वेळेचं नियोजन. हे साध्य करता आलं की अनेक गोष्टी साध्य करता येतात, अनेक संकल्प पूर्णत्वास नेता येतात.
वेळेच्या नियोजनाची पहिली पायरी म्हणजे दररोज झोपण्याआधी अथवा सकाळी उठल्याबरोबर आपण आधीचा दिवस कसा घालवला याचा सारांश मांडणं.
साधारणतः महिनाभर असा सारांश लिहिल्यानंतर एकत्रितरित्या या सारांशांचा आढावा घेणे. महिना सुरु होण्याआधी आपण ठरवलं होतं काय आणि प्रत्यक्षात घडलं काय याचं चित्र यातून स्पष्ट होतं. आपल्या दैनंदिन दिनचर्येचा आरसा या सारांशातून आपल्यापुढे येतो. या वास्तवातून मग आपल्याला आपण काय करायका नको होतं याचा शोध घेता येतो. हाती आलेल्या वेळेचा कशामुळे अपव्यय झाला याचा तपशील यातून बाहेर येतो. आपण मित्रांशी किती वेळ गप्पा मारल्या, किती वेळ नुसतेच लोळत पडलो, किती वेळ टिव्हीसमोर बसलो हे स्पष्ट झाल्याने आपण उगाचच दिवसातला किती वेळ फुकट घालवला याची आपल्याला कल्पना येते. या सर्व गोष्टी आवश्यकही असतात.
या गोष्टी पूर्णतः टाळायचं ठरवलं तर आपलं आयुष्य तसं निरस होऊन जाईल. मात्र या गोष्टींसाठी आपण जेवढा वेळ दिला तो देणं खरोखरच आवश्यक होतं का? या प्रश्नाचं बहुतेकदा नकारार्थीच उत्तर येतं.
वेळेच्या नियोजनाचा आणखी एक नियम म्हणजे एका वेळी एकाच गोष्टीचा विचार करणे. साधं उदाहरण द्यायचं तर आपण कामावर असताना घरच्या गोष्टींचा विचार करीत राहतो आणि घरी आल्यावर कामावरल्या कटकटींचा! कामावर असताना घरच्या समस्यांचा विचार करीत राहिल्याने कामात त्रुटी राहतात आणि घरी आल्यावर कामावरचा विचार करीत राहिल्याने कुटुंबस्वास्थ बिघडतं. यावर सोपा उपाय म्हणजे घरी परतल्यानंतर पादत्राणे काढतानाच बाहेरचे सर्व व्यापही बाहेरच ठेवून प्रसन्न मनाने घरी प्रवेश करणे. या गोष्टी म्हटलं तर अवघड असतात. इथे कळतं पण वळत नाही याचाच प्रत्यंतर आपल्याला येतो. मात्र सरावाने व वारंवार मनाला बजावत राहिल्याने हेही साध्य करता येतं.
माझा एक मित्र रविवारच्या सुटीबद्दल स्वतःचा छान अनुभव सांगतो. बहुतेक सर्वजण रविवारी अथवा सुटीच्या दिवशी आरामात उठतात. सुटी म्हणजे लोळत पडणं असाच बहुतेकाचा अलिखित नियम असतो. माझा मित्र मात्र सुटीच्या दिवशी नेहमीपेक्षा लवकर उठतो! त्याचं म्हणणं सुटीचा दिवस जास्तच जास्त उपभोगावयाचा असल्याने लोळत कशासाठी पडायचं? लवकर उठून तो कधी वाचन करतो, कधी कॉलनीत फेरफटका मारुन येतो तर कधी टीव्हीवरची भजनं ऐकण्यात रंगून जातो. त्याचं म्हणणं असं की एरव्ही या गोष्टी करण्यासाठी आपल्याला सवड नसते. रोज सकाळी उठलं की धावपळ सुरु होते. मग मनात रुंजी घालणाऱ्या या गोष्टी करायच्या तरी कधी?
माझ्या मित्राचं म्हणणं अगदी खरं आहे. अनेक गोष्टी करण्याचे मनसुबे आपण रचतो मात्र ते प्रत्यक्षात उतरवणं राहूनच जातं. याला मुख्य कारण म्हणजे अर्थातच वेळच पुरत नाही हे. हा वेळ आणायचा तरी कुठून? घटका गेली, पळे गेली, काळ करी ठणाणा हे संतवचन आपल्या परिचयाचं आहे. हाती आलेल्या वेळेचा सदुपयोग केला नाही की करावयाच्या अनेक गोष्टी राहून जातात आणि मनाला चुटपूट लागून राहते. न केलेल्या गोष्टींचं ओझं मनात साचतं. यावर उपाय म्हणजे हाती आलेल्या वेळेचा सेकंद नि सेकंद सत्कारणी लावणं. वेळेचा सदुपयोग करण्याची सवय जडली की अनेक गोष्टी साध्य होतात आणि मनाला नवी उभारी मिळून जाते. हाती आलेल्या संधीचं सोनं करणं प्रत्येकाला शक्य असतं मात्र त्यासाठी जाणिवपूर्वक प्रयत्न करावयाचे असतात हे नक्की.
- सुनील रेगे
August 27, 2022
आपल्या हिंदी चित्रपटसृष्टीत, क्लिंट इस्टवुड सारखाच दिसणारा व त्याची हुबेहूब ‘कॉपी’ करणारा, फिरोज खान हा एकमेव कलाकार आहे!
August 10, 2021
कालाय तस्मै नमः हे खरंच आहे. जे काल होतं ते उद्या राहिलंच याची खात्री कोणीही देऊ शकत नाही… शेवटी एवढंच म्हणू शकतो, अन्नदाता सुखी भवः! एकेकाळी याच माणसानं कित्येकांची क्षुधाशांती केलेली आहे, त्याचे कल्याण होवो!!
September 12, 2021
आरतीचं ताम्हन धरायला जड जाईल असा विचार करणाऱ्या बाबांना आज चार आरत्या पूर्ण होईपर्यंत सलग उभं राहणं देखील जड जाऊ लागलंय. त्यांचा तो जोर वाढत्या वयामुळे कधी ओसरला ते कळलंच नाही.
March 31, 2023
ओ हेन्रीच्या ह्या कथेची नायिका राजकन्या जोसेफा निर्भय, चतुर शिकारी आहे. गीव्हन्स तिच्यावर छाप पाडण्यासाठी खोटं बोलतोय, हे तिला लगेच लक्षांत आलं. त्याला वाटत असतं की तो सिंह आपला पाळीव प्राणी होता, असं सांगून तो तिला फसवतोय.
July 4, 2022
१९३४ साली प्रसिद्ध चित्रपट निर्माता व दिग्दर्शक वॉल्ट डिज्नी यांच्या कल्पनेतून डोनॉल्ड डकची निर्मिती सुचली. चित्रकार डिक लूंडी यांनी डोनाल्ड डकची प्रतिमा चित्रित केली होती.
July 24, 2021
सावरकरांची क्रांतीवृती सर्वश्रुत आहे.वयाच्या केवळ १५व्या वर्षी “मी स्वदेश स्वातंत्र्यासाठी सशस्त्र क्रांतीचा झेंडा उभारून, शत्रूला मारीत मारीत मरेतो झुंजेन“ अशी शपथ घेतली होती.
September 30, 2022

युद्धाच्या काळात जिम बराच काळ बाहेर होता. त्याची बहीण मॅगी कालाढूंगीला एकटीच रहात होती. तेव्हा दळणवळणाची साधने पण नव्हती. जवळचे मोठे शहरसुद्धा २० किलोमीटर दूर! पण मॅगीच्या सुरक्षिततेची चिंता जिमला क्षणभरसुद्धा वाटली नाही. कारण ती त्याच्या मित्रांच्या सहवासात पूर्ण सुरक्षित आहे याची त्याला खात्री होती आणि हे मित्र म्हणजे भारतीय लोकच होते. त्यांच्यावर त्याचा पूर्ण विश्वास होता.
जिम कॉर्बेटला आयुष्यात खूप मान-सन्मान प्राप्त झाले. १९४२ साली त्याला ‘ऑर्डर ऑफ ब्रिटिश एम्पायर' व पुढे 'कम्पॅनियन ऑफ द इंडियन एम्पायर' हा सर्वोच्च सन्मान प्राप्त झाला. 'फ्रिडम ऑफ जंगल' हा सुद्धा त्याला सन्मान मिळाला होता व त्यामुळे भारतातील कोणत्याही जंगलात फिरण्याची त्याला मुभा होती. हा मान फक्त दोनच लोकांना देण्यात आला होता.
जिम कॉर्बेटने आपल्या आयुष्यात खूप वेळा परदेश दौरे केले पण तो कुठेच रमला नाही कारण भारत हे त्याचे घर होते.
जिम कॉर्बेटचे घर कालाढुंगीला नैनितालच्या वाटेवर होते. येणारे जाणारे तिथे पाय लावून जात. कोणी पैशाच्या मदतीच्या अपेक्षेने तर कुणी एक कप चहाच्या अपेक्षेने तर कुणी आपली गाऱ्हाणी सांगण्यासाठी तर कोणी औषधासाठी सुद्धा! त्याचे घर म्हणजे सर्वांना मुक्तद्वार होते. जिमला सरकारने विशेष दंडाधिकारीचा दर्जा दिला होता. त्याला न्यायनिवाडा करण्याची अनुमती दिली होती. लोकांचे त्याच्यावर प्रेम होते. विश्वास होता. लोक तर त्याची भलावणी 'गोरा साधू' म्हणून करीत. सर्वजण त्याला 'कारपिट साहेब' म्हणून ओळखत असत.
कालाढुंगीमध्येच त्याने साधारण १ एकर जागा घेऊन एक घर बांधले व त्याचे नाव ठेवले 'विंटर हाऊस.' उन्हाळा सोडून त्याचा बराचसा मुक्काम विंटर हाऊसमध्येच असे. या विंटर हाऊसच्या परिसरात १९१५ साली त्याने २१० एकर जागा १५०० रुपयाला खरेदी केली व त्या जागेचे ४० भाग करून एक वसाहत स्थापन केली. पाण्याचे महत्त्व लक्षात घेऊन त्याने नाले बांधले त्या जागेत लोकांना वसवले. त्यांना शेती करण्यासाठी प्रद्युक्त केले. त्यासाठी मक्याचे बियाणे त्याने आफ्रिकेतून आणवले. मका, केळी, बटाटा, गहू इ. ची लागवड केली. त्यांच्या शेतीचे जनावराकडून नुकसान होऊ नये म्हणून या परिसराभोवती जवळजवळ ६ फूट उंचीची व ९ कि.मी. लांबीची भिंत बांधली. त्यासाठी त्याने स्वत: चे पैसे खर्च केले. आपल्या मोतीसिंग नावाच्या नोकराला व इतर लोकांना घरे बांधून दिली. लोकांनी एकत्र यावे, विचारांचे आदान-प्रदान व्हावे म्हणून ३ सज्जे बांधले. मोतीसिंगसाठी बांधलेल्या घरात आज त्याची तिसरी पिढी सुखाने रहात आहे. त्याने बांधलेली भिंत आजही उभी आहे. त्याच्या या 'छोटी हल्दवानी' वसाहतीत आजही पाणी खळाळत आहे. आजही हा सर्व परिसर हिरवागार आहे. या वसाहतीत १-२ वृद्ध भेटतात, ज्यांनी जिमला पाहिले होते. जिमचे नाव काढताच त्यांच्या डोळ्यात अश्रू उभे राहतात. १९४७ साली जिमने भारत सोडला तेव्हा या सर्व जमिनी त्याने कोणताही मोबदला न घेता त्या गरीब गिरीजनांना देऊन टाकल्या. तरीपण त्याच्या मृत्यूपर्यंत तो त्या जमिनीचा कर भरत होता.
जिम कॉर्बेट श्रद्धाळू ख्रिश्चन होता. तो चर्चमध्ये जात असे. पण प्रत्येक हिंदू सणात त्याचा फार मोठा सहभाग असे. नैनिताल-कालाढुंगी रस्त्यावर त्याने देवीचे देऊळ बांधले होते. त्याने जातिधर्मात कधीच भेदभाव केला नाही.
१९३६ ते १९४३ या काळात मॉरक्विस लिनलिथगो हे भारताचे व्हाईसरॉय होते. त्या काळात भारताचा व्हॉईसरॉय म्हणजे सर्वोच्च पद! एके दिवशी त्यांच्या वाचण्यात जिमचे लेख आले व त्यांना जिमबद्दल कुतूहल निर्माण झाले. पुढे संयुक्त प्रांताच्या गव्हर्नरकडून जिमचे एक पुस्तक त्यांच्या वाचनात आले. त्यावेळी भारताची उन्हाळी राजधानी सिमला होती. उन्हाळ्यात व्हॉईसरॉयचे कार्यालय सिमल्याला स्थलांतरित करण्याच्या कालावधीत व्हॉईसरॉय दक्षिण भारताचा दौरा करीत. पण लिनलिथगोना इच्छा झाली या काळात एखाद्या जंगलात, शांत ठिकाणी आपण काही काळ वास्तव्य करावे आणि विशेष म्हणजे ते जिमच्या कालाढुंगीला आले व शेवटी जिमचे अतिशय जवळचे मित्र झाले. जिमबरोबर ते स्थानिक लोकांत मिसळत, गोरगरिबांशी, गिरीजनांशी गप्पा मारत. त्यांच्याशी हस्तांदोलन करीत. भारताचा व्हॉईसरॉय आपल्याशी इतका जवळिकीने वागतो हे पाहून लोकांना आकाश ठेंगणे होई पण त्याबरोबर सर्वांना हे माहित होते या सर्वाला जिम कारणीभूत आहे. जिमच्या 'मॅन इटर्स ऑफ कुमाऊँ' या पुस्तकाची आशीर्वादपर प्रस्तावना लिनलिथगो यांनी लिहिली होती. लिनलिथगोनी सहकुटुंब बऱ्याचवेळा कालाढुंगीला भेट दिली होती व जिमबरोबर सुखाचे दिवस घालवले होते.
भारतात स्वातंत्र्याचे वारे वाहू लागले. ब्रिटिशांबद्दल चीड जनमानसात पसरू लागली. आज ना उद्या भारत स्वतंत्र होणार हे स्पष्ट दिसू लागले. त्याचे युरोपियन मित्र मायदेशी परतू लागले आणि मग जिम पुढे प्रश्न उभा राहू लागला, स्वातंत्र्यानंतर या भारतात आपले स्थान काय? जरी तो जन्माने भारतीय असला तरी शेवटी तो युरोपियन होता. त्याला वाटू लागले, या पुढे आपले स्थान हे दुय्यम नागरिकाचे! शेवटी जड अंतःकरणाने त्याने भारताचा कायमचा निरोप घेऊन केनियात स्थायिक होण्याचा निर्णय घेतला. आपले नैनितालमधील घर त्याने वर्मा कुटुंबियांना विकले व कालाढुंगीचे घर पण विकण्याचा प्रस्ताव दिला पण हे घर त्यावेळी विकले गेले नाही. जिम केनियाला गेल्यानंतर ते घर चिरंजी लाल यांनी २००० रुपयांना विकत घेतले. पण काही दिवसांनी ते घर चिरंजी लाल यांच्याकडून परत विकत घेऊन त्याचा कम्युनिटी सेंटरमध्ये बदल करण्याचा जिमचा विचार होता पण तो सफल झाला नाही. 'छोटा हल्दवानी' तील तर सर्व जमीन तिथे राहणाऱ्या लोकांना त्याने वाटून टाकली होती. शेवटी एके दिवशी जड अंतःकरणाने त्याच्या आवडत्या लोकांचा, त्याच्या लाडक्या भारताच त्याने निरोप घेतला. पण भारताशी आपला संबंध संपू नये या हेतूने त्याने आपले नैनितालच्या अलाहाबाद बँकेतील खाते बंद केले नाही. आजही या बँकेत जिम कॉर्बेटचे खाते आहे व बँकेच्या सुरक्षा कक्षेत 'मॅगीचे', जिमच्या बहिणीचे मृत्युपत्र सुरक्षित आहे. भारत सोडण्यापूर्वी त्याने आपला नोकर रामसिंग याला कालाढुंगीला जमीन दिली व दरमहा १० रुपये रामसिंगला देण्याची सूचना बँकेला दिली. जिमच्या मृत्यूनंतर हीच प्रथा मॅगीने पण पुढे चालू ठेवली.
नोव्हेंबर १९४७ मध्ये लखनौ-मुंबई मार्गे तो केनियाला निघून गेला. त्याने २-३ ठिकाणी स्थायिक होण्याचा प्रयत्न केला व शेवटी तो नेयरी या ठिकाणी स्थायिक झाला. कारण त्या ठिकाणाहून दिसणारी केनिया पर्वतराजीचे अनुपम दृश्य! हे निश्चित, नैनितालहून दिसणाऱ्या हिमालयाच्या पर्वतरांगांची सर त्याला नव्हती. पण आता आहे त्यावर त्याला समाधान मानावे लागत होते. नेयरीला त्याने कॉफीचे मळे घेतले. 'सफारीलँड' नावाची कंपनी सुरू केली. ही कंपनी काढण्याचा मूळ हेतू म्हणजे लोकांनी शिकारीपासून दूर जावे व प्राण्यांचे छायाचित्रण करावे.
नेयरीचा सर्व परिसर जंगलांनी वेढलेला. वन्य पशूंचा त्या ठिकाणी वावर. नेयरीजवळ एका मोठ्या झाडाच्या आधाराने झाडावर एक छोटेसे हॉटेल तयार केले होते. 'ट्री टॉप' या नावाने ते प्रसिद्ध होते. खूप हौशी प्रवासी त्या हॉटेलच्या व्हरांड्यात बसून वन्य पशूंच्या निरीक्षणाचा आनंद लुटत. फेब्रुवारी १९५२ मध्ये ब्रिटनची राजकन्या एलिझाबेथ व तिचा नवरा प्रिन्स फिलीप यांनी या परिसराला भेट देण्याचे ठरवले. तेव्हा त्यांच्या संरक्षणाची जबाबदारी जिमवर सोपवली होती.
एका प्रकारे जिमचा तो सन्मानच होता. आपली बंदूक घेऊन जिम सतत त्यांच्याबरोबर होता. या त्याच्या अनुभवावर त्याने 'ट्री टॉप' हे छोटेखानी सुरेख पुस्तक लिहिले आहे.
केनियातसुद्धा पशु-प्राण्यांच्या संरक्षणासाठी खूप प्रयत्न केले. केनिया सरकारनेसुद्धा त्याल 'वन्यजीव प्रतिपालक' ही उपाधी देऊन त्याचा सन्मान केला.
नेयरीत जिम रमण्याचा प्रयत्न करीत होता तरी त्याचे व मॅगीचे मन भारताकडे वारंवार ओढ घेत होते. भारताच्या आठवणी तो विसरू शकत नव्हता. मॅगीने जल पण त्याला भारतात परत जाण्याविषयी सुचवले होते. आपल्या भारतातील मित्रांना परत भेटण्याची त्याची खूप इच्छा होती. निदान काही दिवसांसाठी भारत भेटीवर येण्याची त्याची खूप इच्छा होती पण ती शेवटपर्यंत फलद्रूप झाली नाही.
१९५१ व १९५३ साली त्याने ब्रिटनला भेट दिली. त्यावेळी ब्रिटनच्या राणीशी त्याची भेट झाली होती.
भारतात असताना त्याला झालेला मलेरिया, अति धूम्रपानाची सवय व नेयरीमध्ये ज्वालामुखीतून पसरणारी राख याचा विपरीत परिणाम जिमवर तो केनियात गेल्यापासून होऊ लागला होता. १९ एप्रिल १९५५ रोजी त्याला हृदयविकाराचा तीव्र झटका आला. उपचारासाठी त्याला जवळच्या हॉस्पिटलमध्ये नेण्यात आले पण सर्व व्यर्थ ठरले. काही वेळातच त्याचे देहावसान झाले. आपल्या मृतदेहावर हिंदू पद्धतीप्रमाणे अग्निसंस्कार व्हावेत अशी त्याची इच्छा होती पण दुसरे दिवशी नेयरीच्या सेंट पीटर चर्चच्या आवारात त्याच्या देहावर ख्रिश्चन रिवाजाप्रमाणे अंत्यसंस्कार केले गेले.
जिम कॉर्बेट शेवटपर्यंत अविवाहित होता. त्याला जन्मभर साथ दिली त्याच्या बहिणीने, मॅगीने. ती पण अविवाहित होती.
निसर्गाच्या मोहपाशात गुरफटलेला हा जिम कॉर्बेट पर्यावरण प्रेमींच्या हृदयात कायमचे स्थान प्राप्त करून बसला आहे. त्यांनी वाघाच्या इंडो-चायनीज प्रजातीला 'कॉर्बेट टायगर' म्हणून नाव दिले आहे. आज जगभर ही प्रजाती 'कॉर्बेट टायगर' म्हणून ओळखली जाते.
'Always be brave, and try & make the world happier place for others to Live in.' जिमने मॅगीला उद्देशून उच्चारलेल्या या त्याच्या शेवटच्या शब्दातच त्याच्या जीवनाचे मर्म सामावलेले आहे. अशा या कॉर्बेटला विसरणे केवळ अशक्य आहे.
--प्रकाश लेले
October 3, 2022
आता जमाना बदलला आहे. पिठाच्या गिरण्यांची संख्या कमी झाली आहे. तयार आट्याची दहा किलोची आकर्षक ब्रॅण्डेड पॅकेट्स मिळतात. उच्च मध्यम वर्गीयांकडे पोर्टेबल आटा चक्की असते. ते घरच्याघरी गहू, ज्वारी दळू शकतात.
November 27, 2021
माझी राहूची महादशा संपली आणि गुरुची महादशा सुरू झाली. आणि अचानक माझ्यातील भोगी माणूस अदृश्य झाला.
August 29, 2021
Copyright © 2025 | Marathisrushti