आत्म्याचे मिलन परमात्म्याशी,

हेच जीवनाचे ध्येय असे,

आत्मा ईश्वरी अंश असूनी,

त्यालाच मिळण्या उत्सुक असे ।।१।।

देह पिंजऱ्यांत अडकता,

बाहेर येण्या झेप घेई तो,

अवचित साधूनी वेळ ती,

कुडी तोडूनी निघून जातो ।।२।।

कार्य आत्म्याचे अपूरे होता,

पुनरपी पडते बंधन,

चक्र आत्म्याचे चालत राही,

मुक्त होण्याचा येई तो क्षण ।।३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

हातातील काडी घासतां पेटीवरी

अग्नि त्याच्यातील ज्वाला त्या धरी

लपलेला अग्नि घर्षणाने पेटतो

अज्ञान झटकता ज्ञानी उजाळतो

चितांत असतो प्रभू सदैव शांत

ओळखण्या त्यासी लागताती संत

संत हाच गुरु मार्गदर्शक असे

चित्तातील प्रभूला जागवित असे

उजळण्या मन घर्षण लागे संताचे

पेटवा ज्ञानाग्नि सार्थक होई जीवनाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मातृभू तुझ्या करता,
सर्वस्वाचे देतो दान,
रक्षणासाठी केवळ तुझ्या,
सज्ज माझे पंचप्राण,---!!!

कितीतरी बघ आजवर,
झाले तुझसाठी अर्पित,
बिमोड करून शत्रूचा,
निनाद तुझा गर्जत,---!!!

भारत माते तुझी माती,
आम्हा प्रिय प्राणाहून,---
"पाईक" आहोत तुझे आम्ही,
त्रिवार वंदन तुजसी करुन---!!!

वाचवू आम्ही तुला,
करुन जिवाची कुरवंडी,
तीच खरी तुझी सेवा,
बांधल्या आम्ही खुणगाठी,---!!!

हिम्मत जर कोणी,
करेल माईचा लाल,
वचने तुला आमुची,
दाखवू त्याला माती,---!!!

ध्येय श्रेयस प्रेयस सगळे,
कडेकोट तुझीच निगराणी
निर्भय निडर निर्धास्त असावे,
हीच तुला एक विनवणी,---!!!

किती आले किती गेले,
तुझा घास बळकावण्यां,
परास्त होऊन परत फिरले,
मायदेशी तोंड लपवण्या,---!!

आपली धर्मसंस्कृती कधीही,
आम्ही सोडली नाही,
तुझेच संस्कार मनी,
काढावा किंतु सर्वांनी,---!!!

चांगल्याची चांगले आम्ही,
वाईटांशी बनू कर्दनकाळ,
जगानेही ध्यानी ठेवावे,
देशसेवक इथले हर बाळ,--!!!

माता वाट्याला कुणाच्या,
कधीच गेली नाही,
जो येईल तिच्या मार्गी,
त्याची कधीच खैर नाही,---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

प्रेम हे करत नसतात , ते होत असते
प्रेम हे मागत नसतात, ते मिळत असते
प्रेम हे दिसत नसते, ते जाणून घ्यावे लागते
प्रेम हे बंधन नसते, ते मुक्त करते
प्रेम परिसासारखे असते जे लोखंडाचे सोने करते
प्रेम अमृतासारखे असते जे मेलेल्याला जिवंत करते
प्रेम हे तिचे किंवा त्याचे नसते, ते दोघांचे असते

-- विवेक विजय रणदिवे

स्वैर मनानें भरारी घेई, पक्षी दिसला आकाशीं

स्वछंदामध्यें विसरला तो, काय चालते पृथ्वीशीं...१,

एक शिकारी नेम धरूनी, वेध घेई पक्षाचा

छेदूनी त्याचा एक पंख, मार्ग रोखी उडण्याचा...२,

जायबंदी होवूनी पडला, खालती जमीनीवरी

त्वरीत उचलून पक्षाचे, पाय बांधे शिकारी....३

ओढ लागली त्यास घराची, भेटावया मुलाला

आजारी असूनी पुत्र त्याचा, चिडचिडा तो झाला...४,

चकित झाला बघूनी मुलाला, अंगणी खेळतांना

बघत होता रोज तयाला रडत असतांना...५,

झाडा वरती दोन पक्षी, नाचून गात होते

मुलास त्याच्या आनंद देवूनी, रिझवीत ते होते....६,

गहींवरूनी गेला दृष्य बघूनी, पक्षी- मुलातले प्रेम

सोडून दिला हातातला पक्षी, लावून त्यास मलम...७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

भिंत ओलेती मनाची
तुझ्या आठवणी झिरपलेल्या,
धुळीत थेंब टपोरे , देती आठव
ओल्या बटा तुझ्या झटकलेल्या,

तुझ्या हास्याची जाळी काढी
नक्षी त्या छताला,
प्रतिबिंब तुझे झळकते
जेव्हा पाहतो स्वतःला,

किती भकास उदास
तुझ्याविना घर मनाचे गं
जन्म देण्यास आतूर
जडावलेले गर्भ घनाचे गं,

झाली जीर्ण वास्तू मनाची
तुझे येणे होत नाही,
अवकळा येते त्या घरास
जिथे स्त्रीचे पाऊल फिरत नाही,

किती किती वाटते तुला लेखणीत बांधावेसे
पुन्हा नव्याने तुला जुने काही सांगावेसे

कित्तीदा भास झाला तू येऊन गेल्याचा
मनाचा उघडा दरवाजा पुरावा होता तू गेल्याचा,

आत्मा कधीचा पाण्यात ठेऊन बसलेला ,
उंबरठ्यावर एक तांब्या उपडा हीं घातलेला

कधी वळत नाहीत तुझी पावले इथवर
प्रतिक्षा हीं किती काळाची न कुठंवर

वास्तू कोसळण्याआधी जमेल का ग तुला येणे
बांधू नव्याने घर , रचू पुन्हा नवे गाणे

साद देतो हि अंतिम अन प्रतिक्षाहीं थकलेली,
अक्षरे बोलावती तूज , विरहात माखलेली..

-- अँडव्होकेट ऐश्वर्या वैजापूरकर

(नावासहित share करावी)

जीवन एक प्रवास मानवा, जीवन एक प्रवास

बागेतील तारका-

आईची आठवण अशी कधी सुटलीच नाही
खरं सांगू, माझी नाळ कधी तुटलीच नाही

झाडापासून फांदी वेगळी कशी, असावे सूर्याहून तेज
अस्तित्वाची नांदी आईवेगळी नव्हती तेव्हा किंवा आज
आतड्यांचा पीळ आम्ही कधी उलगडू दिलाच नाही ॥

पाठीवरला स्पर्श असो वा नजरेतली माया
मार्गदर्शी, उत्प्रेरकही, पाठीशी आश्वासक छाया
आनंदाच्या झंकारांनाही अंतर्नाद आई हा राही ॥

कुणा कळावा वा जुळावा अदृश्य धाग्यांचा ओढा
पायाची असावी ठेच वा घशात अडला आवंढा
संकटातही सवय हाकेची आईच्या सुटलीच नाही ॥

आई असावा स्नेहझरा, स्वयंभू वाहता झरझरा
वा हा शीतल वात्सल्यवारा, उबदार कौतुकनजरा ।
वसंताच्या पालवीला, ग्रीष्माची नजर लागलीच नाही ॥

आई नव्हे ही केवळ व्यक्ती, 'आईपणा' हा प्रकृतीचा
आम्हासही लाभे काही वारसाहक्क काही परिसस्पर्शाचा
द्रौपदीच्या थाळीला गंज आम्ही लावणार नाही ॥

- यतीन सामंत

समुद्राने मला एक गोष्ट शिकवली,
काही लाटा जवळ येतात फक्त दूर जाण्यासाठी.

किनाऱ्यावर अलगद स्पर्श करून,
आठवणींचे शिंपले मनात ठेवण्यासाठी.

त्या येतात जणू कायमच्या सोबतीला,
स्वप्नांच्या वाळूत नावे कोरण्यासाठी.
पण भरती ओसरून गेल्यावर कळते,
त्या होत्या फक्त निरोप देण्यासाठी.

समुद्र मात्र शांत उभा असतो,
विरहाचे गूढ अलगद उलगडण्यासाठी.
कारण प्रत्येक भेट ही मुक्काम नसते,
काही नाती असतात फक्त शिकवण देण्यासाठी.

म्हणून आता लाटांवर राग नाही,
त्यांच्या जाण्याची खंतही नाही.
त्या आल्या, मनाला स्पर्शून गेल्या,
आणि मला स्वतःलाच भेटायला शिकवून गेल्या.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212