तीळगुळ घ्या हो
गोड गोड बोला।।
खाली सांडू नका,
आणि भांडू नका।।धृ।।

ऊस ,बोरं ,ओंब्या,
वाण लावू चला।।
काटेरी हलवा
गोडव्याची कला।।
द्यायला मुळीच
विसरूच नका।।
खाली सांडू नका
आणि भांडू नका।।१।।

सुगड्याचं वाण
लावूया गं छान।।
उपयोगी वस्तू
त्यांना देऊ मान।।
हवाय कशाला
प्लॅस्टीकचा हेका।।
खाली सांडू नका
आणि भांडू नका।।२।।

उखाणा घेऊया
मौजही करुया।।
घरोघरी जाऊ
स्नेह हा वाटूया।।
राग,द्वेश,सारे
काढूनच टाका।।
खाली सांडू नका
आणि भांडू नका।।३।।

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

सुखदुःखाचा , मी कधीच
गणिती हिशेब नाही केला

जीवा जगविता , जगविता
कधी अट्टाहास नाही केला

वेदनांतूनही शोधीता सुखा
दुश्वास कुणाचा नाही केला

सुखसमाधान, योग भाळीचे
त्याचा हव्यासही नाही केला

निर्मळी ! सहवासात लाभले
संस्कारांचे रांजण सोबतीला

आघातातही डगमगलो नाही
विवेके , सावरले मनांतराला

खेळ सारेच त्या अनामीकाचे
ना कधी विसरलो दयाघनाला

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.१५२

१४ - १२ - २०२१.

कसा सोसेल हा वारा
पाऊस माझा नाही
मीच माझ्या डोळ्यांचा
आरसा नाही
कसे समजाऊ ह्या विजेला
तीच माझी सखी होती
ओढ तिला धरेची
माझा सावळा मेघ नाही
कसा सोसेल हा वारा
पाऊस माझा नाही

-सौरभ दिघे

काय म्हणू ग तुजला देवकी भाग्यवान की अभागी

ईश्वर तुझीया उदरी येवूनी सुख न लाभले तुजलागी //

जन्मोजन्मीचे पुण्यसाचुनी मात्रत्व लाभे स्त्रिजन्माला

तु तर असता जननी प्रभूची तुजविण श्रेष्ठ म्हणू कुणाला //

राज वैभवी वरात निघता कारागृही तुज घेवून गेले

अवताराची चाहूल असूनी दुःखी सारे जीवन गेले //

कंसाने तव मुले मारीली निष्ठूर होऊनी स्वार्थापोटी

तु गिळून घेशी दुःखे सारी आगमन प्रभूचे होण्यासाठी //

ईश्वर येता तव उदरी भाग्यवान तू ठरलीस

जनकल्याणा त्यागूनी त्याला सर्व श्रेष्ठपदी गेलीस //

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

तुझे नी माझे कसले नाते
अजून मला ते कळले नाही
एकदा तरी तुज पाहिल्यावीना
मजला काही करमत नाही ।
ऊजाडताच दिवस नवीन
रोज नव्याने तुला पाहतो
रम्य त्या गत आठवणीने
का पुन्हा रोमांचित होतो ।
आता तरी तू सांग मजला
काय आहे आपुले नाते
का आजही तव आठवणीने
मन माझे ग मोहीत होते ।

सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा.
दि. ३ आक्टोंबर २०१८

अवचीत भेट होती, मृद्गंधापरी तुझी ती अलवार पावसाची मी वाट पाहिली होती निमिषार्ध दर्शनेंही, तडितेपरीच होती घन-घोर संगराची मज आस लाविती ती निःशब्द आठवेंही येती, इंद्रधनू साकारत जाती मनीं उन्हात पावसाचा खेळ मांडुनी जाती मज ओढ शरद् ऋतूची, अनिवार सत्य होती तव पाऊलीं चांदण्यांचे संसार नित्य फुलती

-- श्री.उदय विनायक भिडे

उगवले होते जंगलात ते उंच माळावरी
रंग आकर्षक फुलझाडांचे मन प्रसन्न करी //

जरी होता उग्रवास तयाला मधूरता आगळी
खेचित होते सौंदर्याने फुलपांखरे जवळी //

वनराईचा पुष्कराज तो डोलत होता आनंदे
ऐकत होता मान हलवूनी कोकिळेची पदें //

वर्षा विपूल प्रकाश विपूल आणिक तो वारा
स्वच्छंदाचे भाव उमटवित वाढवी स्वैर पसारा//

कुणीतरी आला वाटसरु तो घेउन गेला त्याला
बागेमधल्या कुंडीमध्ये मान तयाचा झाला //

खतपाणी भरपूर असूनी मुंग्या किडे नव्हते
आधूनिकतेची दृष्टी ठेवूनी वाढवित त्यास होते//

डेरेदार डौलदार भरगच्च भासला तो आता
परि स्वातंत्र्याच्या जीवनाला कात्री लागून जाता //

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

खेळाच्या त्या मैदानीं,

रंगात आला खेळ,

मुरलेले खेळाडू,

आनंदी जाई वेळ ।।१।।

खेळाच्या कांहीं क्षणी,

टाळ्या शिट्या वाजती,

आनंदाच्या जल्लोषांत,

काही जण नाचती ।।२।।

निराशा डोकावते,

क्वचित त्या प्रसंगीं,

हार- जीत असते,

खेळा मधल्या अंगी ।।३।।

सूज्ञ सारे प्रेक्षक,

टिपती प्रत्येक क्षण,

खेळाडू असूनी ते,

होते खेळाचे ज्ञान ।।४।।

मैदानी उतरती,

ज्यांना असे सराव,

जीत त्यांचीच होते,

ज्यांच्यात खिलाडू भाव ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८४०

निसर्गाचा अप्रतिम ठेवा, नदीकाठच्या पर्वत शिखरीं ।
बाह्य जगाचे वातावरण, धुंदी आणिते मनास भारी ।।

त्याच वनी एकटे असतां, परि न लाभे एकांत तुम्हांला ।
चित्तामध्यें वादळ उठतां, महत्त्व नव्हते बाह्यांगाला ।।

खडखडाट सारा होता, दैनंदिनीच्या नित्य जीवनी ।
समाधानी जर तुम्हीं असतां, शांतता दिसते त्याच मनीं ।।

एकांततेची खरी कल्पना, मनावरती अवलंबूनी ।
अंतर्मन शांत असतां, बाह्य एकांत बघेना कुणी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कितीही वर गेला तरी,
पतंगाला ठाऊक असते,
उतरायचे जमिनीवरी,
कधीतरी ते होणार असते,--!!!

उंच -- उंच झोके घेऊनी,
उडत राहतो निळ्या आभाळी, त्याचाच सारखा वेध घेत,
स्वारी वर कशी पोहोचते,--!!!

उंच, उदंड त्या गगनी,
सुखद गारव्याची मजा असते, इकडून तिकडे विहरत राहून,
धुंदी कशी पहा चढते,--!!!

जमीन भासे अगदी छोटी,
तुच्छ सारी दुनिया वाटते,
लाथ मारून कसा तिजवरी,
सर सर आलो वर पहा ते,--!!!

तुमची दुनिया इवली इवली,
जशी भातुकली भासते,
वरून निरखताना कशी,
गर्वाने छाती फुगते,--!!!

शेपूट आपुले फिस्कारुनी,
हिंडताना धमाल येते,
उतरु तेव्हा उतरू खाली,
अहमभावाचे आवरण चढते,--!

स्पर्धा साऱ्या पक्ष्यांशी,
गगनही मग ठेंगणे वाटते,
तुमच्या मधला आगळा मी,
हृदय कसे आनंदित होते,--!!?

काही काळ गेल्यावरी,
कुणी येते मांजा कापते,
हवेत जाती इमले विरूनी,
जमीनच शेवट जवळची वाटते,--!!

© हिमगौरी कर्वे.