कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
नमन
नमन माझे श्री गणेशाला
वंदितो मी कुलस्वामिनी श्री रेणुकेला
भाव अर्पितो गुरु दत्तात्रयाला
परमात्म्याची विविध रुपें ।।१।।परमेश्वराची लीला महान
घ्यावी सर्वानी जाणून
टाकून सारे ब्रह्मांड व्यापून
चालवितसे खेळ जीवनाचा ।।२।।विश्वाचा तो अधिनायक
जीवन धर्माचा तो पालक
जीवन गाड्याचा तो चालक
परब्रह्म परमात्मा ।।३।।नसे त्यासी मृत्यु- जन्म
कार्य करी तो अवतार घेऊन
कुणामध्यें अंशरुपे येऊन
जीवनचक्र चालूं ठेवी ।।४।।प्रभूसी समजावे समर्थ
जाणून घ्यावा जीवन अर्थ
हेच आयुष्याचे सार्थ
आपल्या जीवनाच्या ।।५।।।। शुभं भवतु ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
१-१५११८३ -
रामाची व्याकूळता
सीतेकरीता व्याकुळ झाला
अवतारी चक्रपाणी,
अजब ही रामप्रभू कहाणी ।।धृ।।पत्नीहट्ट त्याला सांगे,
कांचनमृग शोभेल अंगे,
मृगयेच्या तो गेला मागे
प्रसंग घेई रावण साधूनी ।।१।।
अजब ही रामप्रभू कहाणीरावण नेई पळवूनी सीता
दिसेना रामा कोठे आता
तरुवेलींना पुसत होता
वाहत होते अश्रू नयनीं ।।२।।
अजब ही रामप्रभू कहाणीवाणी ज्याच्या शक्ती शिवाची
ह्रदयामाजी दया सागराची
त्यालाही दिसे नियती खेची
सामान्यतेच्या मापी तोलूनी ।।३।।
अजब ही रामप्रभू कहाणीडॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
लोभस चांदणे
चंद्र आज एकला नभी उगवला ।
रात पुनवेची मधूर भासला ।।
मेघांचा गालीचा आज नाहीं दिसला ।
शितल वारा अंगी झोंबू लागला ।।
उलटून गेली रात्र मध्यावरती ।
लुक लुकणारे तारे आतां दिसती ।।
पेटल्या गगनीं असंख्य फुलवाती ।
तीव्र-मंद प्रकाशानें त्या चमकती ।।
त्या असंख्यात चंद्रमा एकची सापडे ।
जो लोभसवाणा म्हणूनी सर्वा आवडे ।।
उघडूनी देई मनाची प्रेम कवाडे ।
निघूनी जाई रात बघतां त्याजकडे ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
रूप असे देखणे
रूप असे देखणे
काळजां भिडले भारी,
डोळे असती लकाकते,
पाणीदार जसे मोती,
काया कशी तुकतुकीत,
नजर फिरता हाले,
सुंदर तांबूस वर्ण,
त्यावर पांढरे ठिपके,
शिंगांची नक्षी डोई,
दिसते वर शोभुनी,
हिंडते बागडते रानी,
कुणी बालिका की हरणी, --??
चपल चंचल वृत्ती,
अचूक आविर्भाव मुखी,
क्षणोक्षणी मान वेळावी,
भय दाटले नयनी,--!!!
पाय मजेदार हलती,
नाजुकसे ते हडकुळे,
पण त्यात ताकद किती,
खुट्ट वाजता वाऱ्यावरती,--!!!
चरत चरत कुरणी,
हिरव्या गवतावर निवांत,
सारखी ही हले डुले ही,
गोजिरवाणी बघा हरिणी,--!!!
भोवती बाळे करिती घोळका त्यांच्याकडेच ना ध्यान,
हलवून इवली शेपूट,
शिकवे जगण्याचे ज्ञान, --!!!
जागरूक राहून सारखी,
भोवती नजर भिरभिरत राहे,
सभोवती हरणें सगळी,
पाहून मग जीव शांतावे,---!!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
कवीची श्रीमंती
खंत वाटली मनास कळला नसे व्यवहार ।
शिकला सवरला परि न जाणला संसार ।।
पुढेच गेले सगे सोयरे आणिक सारी मित्रमंडळी ।
घरे बांघूनी धन कमविले श्रीमंत झाली सगळी ।।
वेड्यापरी बसून कोपरी रचित होता कविता ।
कुटुंबीय म्हणती त्याला कां फुका हा वेळ दवडीता ।।
सग्यांच्या उंच महाली बैठक जमली सर्व जणांची ।
श्रेष्ठ पदीचा मान देवूनी कौतूके झाली कवितांची ।।
व्यवहारी निर्धन जरी तो विराजमान मनीं दुजांचे ।
ईश्वरी चैत्यन्न स्फुरले जे जे गुंफूनी ठेविले हार तयांचे ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
आत्मविश्वास
आत्मविश्वास जागृत ठेवूनी,
कार्य घेवूनी तडीस नेती ।
कधीही न राही अवलंबूनी,
मदतीसाठी दूजा वरती ।।ईश्वर करीतो मदत तयांना,
मदत करी जे आपले आपण ।
आपल्यातची तो ईश्वर आहे,
असते याची जयास जाण ।।विश्वासाने हुरूप येई,
जागृत करीती अंतर चेतना ।
लक्ष्य सारे केंद्रीत होता,
यश चमकते प्रयत्नांना ।।डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
हसता मधुर मधाळ तू
हसता मधुर मधाळ तूजीव माझा धुंद होतो,पाहता तुजला प्रियेमी बावरुन जरा जातो..ये अशी आल्हाद प्रियेसांज समय मग होतो,कातरवेळ ती हुरहूर मनीजीव हलकेच बावरुन जातो..येतेस तू केतकीच्या बनीउर अलगद तुझा धपापतो,वारा अवखळ छळतो तुजपदर जरासा ढळून जातो..बट गालांवर हलकेच येताजीव माझा गुंतून जातो,स्पर्श तुझा मोहक होतापुरता मी भान हरवतो..गुलाबी नाजूक ओठ तुझेरोमांचित होते अंतरी काया,अधर चुंबन तुझे मी घेतामिठीत मोहरते तू तेव्हा..कसे सांगू सखे तुजस्पर्श तुझा अलवार होता,तृप्त होतो मी आल्हाद मगमुग्ध सैलावते तू ही जरा..घेतो तुज मिठीत मीस्पर्श मलमली नाजूकसा,बेधुंद हो तू जराशी प्रियेउमटेल तुझ्या मनी श्रुंगार खुणा..-- स्वाती ठोंबरे.
-
व्रत मौनाचे
आता सरु लागले आयुष्य हे सारे
तरीही तुझे मौन मात्र संपले नाही...कसला हा असा दैवयोग भाळीचा
हे गूढ तुझे अजूनही कळले नाही...शब्द तुझे अजूनही कां? अव्यक्त
हेच मजला अजूनही उमगले नाही...नव्हते कधीच काहीच मागणे माझे
तुजवीण जगणे कधीच रुचले नाही...श्वासासंगे, तुजवरी प्रेम करीत आहे
तुला कधीच विसरूही शकलो नाही...तूही हे सारे, सारेच जाणतेस तरीही
तुझे व्रत मौनाचे आजही संपले नाही...प्रीतिवीना कां? कधी जग हे जगते
हे सत्य, कधीच असत्य ठरले नाही...रचना क्र.५४
२२/६/२०२३
-वि.ग.सातपुते. (भावकवी)
9766544908
-
मन भारावते
पाऊस येता मन जाते भाराऊनी
सृष्टीचे रुप जाते हिरवेगार होऊनी
अनेकांच्या मनातले विचार पाऊस घेतो जाणूनी
म्हणूनच ती गाणे गाते संगीतमय होऊनीतृप्त होते जीवसृष्टी मातीचा गंध घेऊनी
पण हाच पाऊस कधी कधी जातो काळ बनूनी
चातकालाही आवडे पाऊस भारी
तो थकतो पावसाची वाट बघूनीसमुद्र जातो खवळूनी
किनाऱ्यावरील लोक जीव मुठीत बसतात धरुनी
लहान मुले लुटतात मजा पावसात खेळूनी
धबधबाही खेळतो हिरव्यागार सृष्टीतूनीवाट पाहते तुझी डोळे भरुनी
पण जीवसृष्टीला नको टाकू रडवूनी- भाग्यश्री सतीश प्रधान
-
पुण्य संचय करा
ज्या ज्या वेळी येई संकट, धांव घेत असे प्रभूकडे ।
संकट निवारण करण्यासाठीं, घालीत होता सांकडे ।।
चिंतन पूजन करूनी, करीत होता प्रभू सेवा ।
लाभत होती त्याची दया, त्याला थोडी केव्हां केव्हां ।।
संकटी येता करी पूजन, उपयोग होईना त्याचा ।
कामी येईल पुण्य , विचार करीतां भविष्याचा ।।
संचित पुण्य आजवरचे, कार्य सिद्धीला लागते ।
सुख दु:खाच्या हर समयीं, ठेवा मुखीं प्रभू नामाते ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti