नेहमीच्या वाटेवरून आपण आपसूक सहज सरळ चालत असतो,आपल्याच नादात! चालतांना मधेच आलेल्या वळणावर आपण नकळत कधी वळलो,ते लक्षातच येत नाही. वाट तीच असते.पण भोवताल बदललेला असतो. त्यात नाविन्याची ओढ असते.त्यामुळे त्यात गुंतून जाण्याची शक्यताच अधिक. तिथेच अचानक एका ठिकाणी आपलं लक्ष वेधलं जातं. काळीज लकाकतं. निश्चल मन आतुर होतं.पुन्हा पुन्हा वळून पहावसं वाटतं.चित्त थाऱ्यावर रहात नाही.”विवश होणं” काय असतं? हे त्या अवस्थेतून जाणाऱ्यालाच कळतं. ते शल्य दुसऱ्याला दाखवताही येत नाही की, नीटपणे समजावताही येत नाही. “जायबंदी_होणं” हे असंच असेल का?