असा साप तो कात टाकुनी शिरला ढोलीमध्ये

विळखा घालून सर्प बैसला काटेरी झुडुपात

कधी सामोरे येते ऐसे जंगलातले रूप

कळले माझे मलाच आता जगणे माझे अल्प

अशी मुळे ही भक्कम आमुची म्हणून आम्ही भक्कम

लांबलचक ही दोरी माझ्या आयुष्याची

आजोबांच्या आजोबांनी लावलं होतं झाड

काळोख आणिक पाणी जरी मौन तयांची वाणी

इजिप्तमधले राजाराणी झाडांमध्ये सुखावले

कुणास नकळत कसे टाकतो निसर्ग ऐसे अगम्य फासे