अवर्गिकृत

सायली राजाध्यक्ष यांचा WhatsApp वरुन आलेला हा लेख शेअर करत आहे...

कितीही वय वाढलं तरी आई आणि मुलगी हे नातं काही फारसं बदलत नाही. म्हणजे वयाच्या वेगवेगळ्या टप्प्यांवर त्यात वयानुसार बदल होत जातात पण नात्याचा मूळ गाभा तोच राहातो.

लहान असताना आई म्हणजे मुलीचं सर्वस्व असते. ती तिच्यासाठी जगातली सगळ्यात देखणी बाई असते. तिच्यासारखं दिसावं, तिच्यासारखे केस असावेत, तिच्यासारखे कपडे घालावेत असं वाटतं. मला आठवतं, सावनी ३-४ वर्षांची असेल. मी साडी नेसले होते तर ती मला म्हणाली, आई, तू स्नोव्हाईटसारखी दिसते आहेस!

वय वाढत जातं, मुली कॉलेजमध्ये जायला लागल्या की आई त्यांची मैत्रीण होते. अर्थात ही मैत्री हल्ली खूप घट्ट असते. म्हणजे आई-मुलगी एकत्र खरेदीला जातात, पार्लरला जातात. भरपूर गप्पा मारतात. आईलाही मन मोकळं करायला हक्काची मैत्रीण असते. मी तर गोंधळले की मुलींना सल्ला विचारते आणि त्यांनी दिलेला सल्ला डोळे झाकून ऐकते कारण तो खरंच मोकळ्या मनानं दिलेला असतो.

पुढे काही वर्षांनी अशीही वेळ येते की आईनं सांगितलेलं काहीच आवडत नाही. तिनं सांगितलेलं ऐकायचं नसतं. आईबरोबरच्या नात्यात काहीसा कडवटपणा येतो. पण तुम्ही जेव्हा लग्न करून किंवा न करताही स्वतंत्र राहायला लागता तेव्हा आईबद्दलचा जिव्हाळा परत नव्यानं जाणवायला लागतो कारण तुम्ही हलकेच तिच्या भूमिकेत शिरत असता.

नंतर जसजसं वय वाढतं तसतसं हे नातं अधिकाधिक हळूवार व्हायला लागतं. कारण आता मुलगी आईच्या भूमिकेत आणि आई मुलीच्या भूमिकेत जात असते. ती मुलीवर अधिकाधिक विसंबून राहायला लागते. कारण आता ती तिची पालक झालेली असते.

पण!!! हे सगळं असलं तरी आई वयाच्या प्रत्येक टप्प्यावर आपली मुलगी लहान आहे हे विसरलेली नसते!

सोनाली कुलकर्णी सचिन कुंडलकरच्या रेस्टॉरंट या सिनेमात काम करत होती तर तिच्याकडून तुमच्या मनासारखं काम करून घ्या असं तिच्या आईनं सचिनला सांगितलं होतं!

मेधा कुलकर्णी या माझ्या मैत्रिणीची आई ८५ वर्षांची आहे. पण अजूनही तिला मेधाला आपण सांभाळतो असं वाटतं!

आज आम्ही पुण्यात प्रभात रोडला एका अतिशय सुरेख बंगल्यात शुटिंग करत होतो. त्या मावशींच्या लग्नाला ४२ वर्षं झाली आहेत. तर त्या सांगत होत्या की परवा त्यांची आई राहायला आली होती. जेवण झाल्यावर त्या इतर काही आवरत होत्या तर टेबल पुसायचं राहिलंय, लक्षात आहे ना? असं त्यांच्या आईनं विचारलं! त्या म्हणाल्या की माझ्या पोळ्यांच्या कडा पातळ होत नाहीत असं आईला अजूनही वाटतं.

माझी आई माझ्याकडे जेव्हा येते तेव्हा मी स्वैपाक करते तेव्हा आई मला किती मसाला घालतेस किंवा अमुक कमी घाल अशा सूचना करते. आणि किती जास्त स्वैपाक करते असंही. कारण आता आईबाबा दोघेच राहतात आणि त्यांचं जेवणही कमी झालंय, त्यामुळे त्यांचा स्वैपाक अगदी थोडा असतो.
तर एकूण काय की मुलगी कितीही मोठी झाली तरी आई आईपणा गाजवणं सोडत नाही. अर्थात त्यात मीही आलेच!

- सायली राजाध्यक्ष

-- संकलन : शेखर आगासकर
सोशल मिडियातून येणारे चांगले लेख जास्तीत जास्त वाचकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी माझा उपक्रम.

आशा आणि अपेक्षा या दोन जुळ्या बहिणी....

जिथे जिथे आशा असेल तिथे तिथे अपेक्षा भेटणारच...

मनुष्यप्राणी आशेवरच जगतो... आणि सतत कसलीतरी अपेक्षा करतोच करतो..

माणुसच कशाला.. अगदी कोणताही प्राणी तेच करतो..

आपण कोणाकडूनतरी कसलीतरी अपेक्षा करतो.. आपल्याला आशा असते की आपली ती अपेक्षा पूर्ण होईल..
कधीकधी आशा आणि अपेक्षा अगदी १०० टक्के पावतात आणि सहजगत्या प्राप्त होतात..
पण कधीकधी अगदीच अपेक्षाभंग होतो..

आशा कधी निराशेत परिवर्तित होते ते कळतंच नाही..
अशावेळी अपेक्षाभंगाचं दु:ख होतं आणि ते पचवायला फार कठीण होतं..

अशी निराशा आणि अपेक्षाभंग आपल्या जवळच्या माणसांकडून पदरी पडला तर त्याचं दु:ख जास्त होतं..

पण मग सुखी रहाण्यासाठी काय करायचं ?

साधं.. सोप्प आहे..

“आशा”च करायची नाही.. म्हणजे निराशेला आपल्याकडे येण्याचं कारणंच नाही...
“अपेक्षा” ठेवायचीच नाही.. म्हणजे अपेक्षाभंगाचं दु:ख पचवायची वेळच येणार नाही..

मी तेच करायला सुरुवात केलेय.. तुम्हीही करुन बघा..

आयुष्य जास्त आनंदी होईल !!

गुलाबजाम आणि जिलेबी यांचे एकमेकांवर खुप प्रेम...दोघांनी नीट विचार केला आणि त्यांच्या आधी, त्यांच्या उपरोक्ष कोणी घरी सांगण्याऐवजी त्यांनीच आपले प्रेम प्रकरण आपल्या आपल्या घरी सांगून टाकले...

आता गुलाबजामचे वडील श्रीखंड आणि आई बासुंदी ही साधी माणस...रितीरिवाज जपणारी, सणवार सांभाळणारी आणि तरीही आधुनिकतेची जाणीव असणारी...त्यांचा फारसा विरोध झाला नाही..

जिलेबिचे वडील बूंदीचे लाडू व आई ईमरती यांचा तसा प्रेम विवाह तरीही इमरतीचा याला नकार ...इमरती जाम हट्टी..कट्टर...धष्टपुष्ट पंजाबी..तिचा मात्र विरोध होता....त्याचे कारणही असे की तिची मुलगी जिलेबी एवढी नाजुक-साजुक,कवळी काकड़ी सारखी, गोरीपान आणि त्याउलट गुलाबजाम गलेलठ्ठ, काळा सावळा आणि

त्यात गुलाबजामचा मोठा भाऊ कालाजाम एक नंबरचा गुंड दिसायचा...

खुप समजून सांगितले पण इमरती काही ऐकेना... मग बूंदीच्या लाड़वाने आपल्या परदेशी मित्राला म्हणजे रसगुल्ला आणि त्याची पत्नी रसमलाई यांना मध्यस्थ घातले आणि कसेबसे इमरतीचा होकार मिळवला...

लग्नाची बोलणी सुरु झाली...बैठका झाल्या...याद्या झाल्या...देवाण घेवाणीचा प्रश्नच नव्हता...फक्त चार वयस्कांचे मानपान एकमेकांनी करायचे व वर्हाड़ी मंडळींना पंचतिखटीय, चटपटित, चमचमित, जेवण द्यायचे हे तय झाले...

आणि बघता बघता जिलेबी आणि गुलाबजामच्या विवाहाची तारीख निच्छित झाली..

सगळे कामाला लागले...निमंत्रणे धाडली जावु लागली...

बूंदीच्या लाडुचा गोतावळा मोठा, अगदी रव्यापासून, मग बेसन,शेंगदाना ते मोतीचूर पर्यन्त सगळ्यांना निमंत्रणे गेली...

इमरतीने आपल्या बहिणीला रबड़ीला मदतीला बोलावून घेतले,तिच्या बरोबर लस्सीही आली...

इकडे श्रीखंडाने आपल्या मोठ्या भावाला आम्रखंडाला बोलावणे धाडले..बासुंदीची बहिण खीर आणि त्यांची सगळी मूल, रवा, गवले, तांदूळ इत्यादि यांना बोलावले गेले...

बोलता बोलता...लग्नाची तारीख येवून ठेपली..

मांड्याच्या पुरणपोळीचा मांडव घालण्यात आला...

मुंबई हलव्याचे स्टेज तयार करण्यात आले..त्यावर छान सूंदर सोनपापडीचे जाजम अंथरण्यात आले...

स्टेजच्या मागे...वेगवेगळ्या प्रकारच्या चॉकलेटची फुले आणि तऱ्हेतऱ्हेच्या गोळयांच्या माळांनी आरास करण्यात आली..

पिठीसाखरेची रांगोळी घालण्यात आली...

स्टेजवर चढण्यासाठी काजुकतलीच्या पायऱ्या करण्यात आल्या...

हळूहळू पाहुण्यांनी मंडप भरू लागला...विविध प्रकारच्या बिस्किटाच्या, नानकटाइच्या खुर्च्या मांडण्यात आल्या..

एक एक पाहुणे येवू लागले.... बालुशाही आपल्या राजेशाही थाटात मंडपात विराजमान झाली.... ...वेगवेगळ्या बर्फीची लगबग सुरु झाली...

कलाकंद, घेवर, मालपुवा, गुळ पापड़ी इत्यादि मंडळी येवून विराजमान झाली...

बूंदी, शंकरपाळी, चिक्की ई. लहान लहान मुले उगाच इकडे तिकडे पळत दंगा करत होती....नुक्ती आपला जूना रुबाब कायम ठेवत दुरून सर्व बघत होती....

दूर कोपऱ्यात गावाकडून आलेले गोडीशेव आणि रेवड़ी आपले अंग चोरून एवढा तामझाम बघुन उगाच बिचकुन बसले होते..

सगळ्यांची नजर चुकवत शंकरपाळा, रसभरीत कुल्फिवर लाइन मारत मंडपात तिच्या मागे मागे फिरत होता...

म्हैसूरपाक,गाजर हलवा आणि मुगडाल हलवा आल्या गेल्याचे स्वागत करत होते..

आमरस बाहेर गावी गेला असल्याकारणाने त्याची अनुपस्थिती प्रकर्षाने जाणवत होती.

तेवढ्यात कोणीतरी सांगितले की वरमाय रुसून बसली...शेवटी म्हाळसा सारखीच ती, तिची समजूत काढत तिला स्टेजवर आणण्यासाठी सुतारफेणीच्या पायघड्या घालण्यात आल्या...

मग याद्यात् ठरल्याप्रमाणे थोऱ्या मोठयांचा म्हणजे करंजी, साठोरी, अनारसे,नारळीभात, इत्यादि यांचा मानपान करण्यात आला.

शिरा आणि त्याची बायको लापशी यांना 'मेहुन' म्हणून बोलावण्यात आले..

तेवढ्यात गुरूजी म्हणजे 'उकडीचे मोदक' यांनी विवाह समय जवळ आल्याची व वराला वधुला मंडपात आणण्याची आज्ञा दिली...

गुलाबजामचे मामा पेढ़े आणि जिलेबीचे मामा पेठा वधुवरांना घेवून मंडपात आले.

साखर फुटाण्यांच्या अक्षता वाटण्यात आल्या...

ग़ुलाबजामच्या पायावर पाकाचा अभिषेक करून पाद्य पूजन करण्यात आला...जिलेबी वधु आपल्या नारंगी शालुत खुपच खुलुन दिसत होती...तिला केशराचा टिळा लावण्यात आला...

माहिम हलव्याचा अंतरपाठ धरण्यात आला..मंगलाष्टके झाली....

छोट्या छोट्या गोळ्याच्या माळांचा हार वधु वरांनी एकमेकांना घातला...

लग्न लागताच पंच तिखट आणि चमचमित जेवणाच्या पंक्ती उठु लागल्या..

जेवणात...समोसे, कचोरी, भेळ, पाणीपुरी, SPDP ढोकळा, ठेपले, बटाटेवडा, मिरची वडा अश्या आणि अनेक पक्वान्नाचा फडशा पडत होता..

जेवणावळी नंतर, जिलेबीची पाठवणीची वेळ आली.

चॉकलेटची गाडी सजवली गेली...जिलेबी जाताना आईच्या गळ्यात पडून रड़ू लागली...ते पाहताच तिच्या वडिलांच्या म्हणजे बूंदीच्या लाडुच्या डोळ्यात सुधारस दाटुन आला तो अलगद पुसत त्याने जिलेबीला आशीर्वाद दिला...

चॉकलेटची गाडी जिलेबी आणि गुलाबजामला घेवून रवाना झाली...

-- WhatsApp वरुन फॉरवर्ड झालेली पोस्ट

सर्व सुखाची कामना सोडून भगवंतांच्या सेवेप्रित्यर्थ्य संपूर्ण जीवन समर्पित करणे ही साधी-सुधी बाब नाही. इस्कॉनच्या सर्वच कृष्णभक्तांना साष्टांग दंडवत प्रणाम.

घराच्या अंगणात चार डिळ्या (खांब)रोवले जायचे त्याच्यावर उभे आडवे लाकडं बांधून त्यावर पळसाच्या पानांचं दाट आवरण असायचं.. या मांडवाखाली एवढं गार वाटायचं की आमचं सगळं कुटुंब पावसाळ्याची चाहूल लागेपर्यंत तिथेच असायचं.या मांडवावर टाकण्यासाठी पळसाची पानं असायची त्याला आमच्याकडे एक विशिष्ट शब्द होता,त्याला ‘व्हरका’ असं म्हणायचे…

आझाद सेनेची पहिली मिशन कशी असली पाहिजे या वर आमच्या रोज चर्चा होत असत , शहरातील काही लबाड राजकारणी , दोन नंबरचे काम करणाऱ्या लोकांची यादी तयार करून त्यांना धमकीची पत्रे पाठवावीत असा एक मुद्दा समोर आला , म्हणजे अश्या लोकांना तुमचे सगळे धंदे आम्हाला माहित आहेत आणि आपण हे सगळे सोडून जर नीट वागले नाहीत तर होणारे परिणाम भोगायला तयार राहा असे पत्र या लोकांच्या पत्यावर पोस्ट करायचे .

इम्पीरियल थिएटर हे न्यूयॉर्क शहरातील मिडटाउन-मॅनहॅटन मधील २४९ वेस्ट ४५ व्या रस्त्यावर (जॉर्ज अबॉट वे) वर स्थित एक ब्रॉडवे थिएटर आहे. थिएटरमध्ये १४१७ इतकी आसन क्षमता आहे.

जयेश मेस्त्री आज हिंदू धर्मावर इतर धर्मीयांचे संकट आहेच. पण तितकेच किंवा त्याहूनही अधिक स्वकीयांचे संकट आहे. काही दिवसांपूर्वी आपल्या भारताचे गृहमंत्री पी चिदंबरम यांनी दिल्लीत एका पोलीस संमेलनात’भारतात भगवा आतंकवाद अस्तित्वात आहे आणि तो कमी धोकादायक नाही.’ असे विधान केले.भालचंद्र नेमाडेंनी तर ’हिंदू: जगण्याची एक समृद्ध अडगळ’ ही कादंबरी लिहीली.

या छायाचित्रातील उंट बघितलेत? जरा नीट बघा. काळ्या रंगाच्या आकृत्या हे उंट नाहीत. त्या आहेत उंटांच्या सावल्या.

सुर्यास्ताच्या सुमारास हा फोटो घेतलाय त्या उंटांच्या बरोब्बर वरुन. त्यामुळे त्यांच्या बाजूला अशा सावल्या दिसतायत. उंट अगदी लहान लहान दिसतायत.

नॅशनल जिऑग्राफिकसाठीचा हा त्या वर्षातला सर्वोत्तम फोटो जाहीर झाला. सहाजिकच आहे !

This is a picture taken directly above these camels in the desert during sunset. It is considered one of the best pictures of the year by National geographic. Look closely (zoom in) , the camels are the little white lines in the picture. The black you see are just the shadows!! Enlarge the picture

पंढरीची वारी @ तलावपाळी, ठाणे