मराठी ही केवळ भाषा नाही,
ती काळाच्या कपाळावर उमटलेली ओळ आहे.
मातीच्या सुगंधातून उठलेली प्रार्थना,
आणि मनाच्या गाभाऱ्यात जपलेली वेदना आनंदाची खोल लय आहे.

संतांच्या चरणी ती प्रथम फुलली,
संत ज्ञानेश्वरांच्या ओव्यांतून विश्व उलगडलं,
संत तुकारामांच्या अभंगांतून भक्तीचं आकाश दाटलं.
त्या शब्दांनी सामान्यांच्या ओठांवर
आत्मज्ञानाचा दिवा पेटवला.

नंतर साहित्याच्या सभागृहात
तिने नव्या रूपात प्रवेश केला
कुसुमाग्रजांच्या कवितेत तिचा ज्वालामुखी उसळला,
मानवतेच्या स्वातंत्र्याची घोषणा शब्दांनी केली.
कादंबऱ्यांच्या पानांतून ती हळवी झाली,
नाटकांच्या रंगमंचावर ती जिवंत उभी राहिली.
वाचनालयातील शांततेत
तिच्या अक्षरांचा मंद सुवास दरवळत राहिला.

आणि रणांगणात?
तेथे तिच्या शब्दांनी तलवारींना धार दिली.
छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या स्वराज्याच्या स्वप्नाला
मराठीनेच आवाज दिला.
त्या घोषणांत तिचा अभिमान दुमदुमला,
त्या शपथांत तिचा आत्मा उजळला.

मराठी कधी कोकणच्या लाटांसारखी कोमल,
कधी सह्याद्रीच्या कड्यांसारखी कठोर.
ती अंगाईगीताची अलगद झोप आहे,
आणि क्रांतीची जाज्वल्य हाकही आहे.

ही भाषा माझ्या श्वासांत मिसळलेली,
माझ्या विचारांत रुजलेली,
माझ्या स्वप्नांना दिशा देणारी.

मराठी म्हणजे माझं साहित्य, माझा इतिहास,
माझं स्वातंत्र्य, माझा अभिमान.
तिच्या प्रत्येक अक्षरात
माझं संपूर्ण अस्तित्व जिवंत आहे.

जेव्हा मी एकटा पडतो,
तेव्हा तिची अक्षरं माझ्या खांद्यावर हात ठेवतात.
जेव्हा मी हरवतो,
तेव्हा तिचे शब्द मला माझ्याच मुळांशी नेऊन ठेवतात.

“आई” म्हणताना जसा गळा दाटतो,
तसंच “मराठी” म्हणताना हृदय भरून येतं.
कारण ही भाषा फक्त बोलली जात नाही,
ती जगली जाते,
ती जपली जाते,
ती रक्तातून वाहते.

माझ्या शेवटच्या श्वासावर जर एखादा शब्द उमटला,
तर तोही मराठीच असेल…
कारण माझं अस्तित्व जिथे संपेल,
तिथे तिचं प्रेम सुरूच राहील.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे