घराच्या शांत भिंतींवर
आठवणींची धूळ अलगद बसलेली,
एका आईच्या डोळ्यांत
दोन लेकींचं संपूर्ण आयुष्य साठलेलं.

एक घर…
तीन स्त्रिया…
आणि काळाने टाकलेली
न बोललेल्या शब्दांची लांब सावली.

वेळेच्या एका कठीण वळणावर
स्वाती घर सोडून निघून गेली,
रागाच्या आणि गैरसमजांच्या वादळात
नात्यांची दोरी तुटून गेली.

सारिका मात्र थांबली
आईच्या श्वासांशी नातं जोडून,
स्वतःची स्वप्नं हळूच मिटवून
कर्तव्याच्या शांत अंधारात जगत राहिली.

वर्षे सरली…
घर शांत होत गेलं…
आणि मग अचानक
आजाराच्या कठोर सत्याने
नशिबाने पुन्हा दार ठोठावलं.

स्वाती परतली..
डोळ्यांत अपराधाची ओल,
मनात हरवलेल्या वर्षांची वेदना,
आणि आईच्या प्रेमाची आस.

दोन्ही बहिणी समोर आल्या तेव्हा
शब्द वादळ झाले,
रागाचे ज्वालामुखी फुटले,
दडवलेले अश्रू वाहू लागले.

पण आईच्या क्षीण हसण्यात
एक खोल शांतता होती,
जणू तिला ठाऊक होतं
की वेळ आता फार उरलेली नाही.

मृत्यूच्या सावलीत उभं राहून
त्या तिघींनी जगणं नव्याने पाहिलं,
हसण्यात, अश्रूंमध्ये,
आठवणींच्या उबदार स्पर्शात.

आणि मग उलगडलं
वडिलांच्या अनुपस्थितीचं सत्य,
एक अशी जखम
जी वर्षानुवर्षं शांतपणे जिवंत होती.

पण त्या क्षणी
आईच्या शब्दांत प्रकाश होता.

“जीवन फार मोठं नसतं,
पण प्रेम खूप मोठं असतं.
राग संपतो,
पण नाती जपावी लागतात.”

त्या दिवशी
दोन बहिणी पुन्हा एकमेकींच्या जवळ आल्या,
आणि एक आई
आठवणींच्या आकाशात
ताऱ्यासारखी चमकत राहिली.

ती फक्त तीन स्त्रियांची कथा नाही,
ती आहे वेदना, क्षमा आणि प्रेमाची.

म्हणूनच या कथेला
एक साधं पण खोल नाव आहे…

“तिघी.”

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212