माणसाच्या मनात मरुत देहाबाबत जी भिती असते ती या कथेत दाखवली आहे.ही भयकथा आहे.

तो पहिला पाऊस … ती रंगीत छत्री

तुझ्या येण्याने…

ऋतू बदलणार नाहीत

…हे मलाही आहे माहित

वाढदिवस

आज रिमझिम पावसातून

छात्रीविना चालत आलो

… सारं आभाळ झेलत

हे शरीर पेलत

घरी आल्यावर खूप एकटं एकटं वाटलं

स्वतःलाच कुशीत घ्यावं वाटलं

एक वेल्हाळ पाखरु……………..

सये सांज होते अशी रोज आता

उघडून पिसारे घानांचे आकाशी

ओठातले आर्त विझूनी विसावे

अंधारभरल्या मनाच्या तळाशी