गजानन मुळे
जळली स्वप्नफुलेही
अक्रोशीत नेत्र वितळले
मज पदोपदी वाटेवर
श्वासाने निर्दय छळले
घडली पुढ्यात पापे
रक्त न कधी उसळले
मिसळले कशामध्ये ते ..
कुणीकडे ते वळले …?
या शब्दांना मी माझ्या
जगतावर उगा उधळले
कधी उष्टावल्यावरी मी
कवितेने मला विसळले
‘ती नाही ‘ म्हणूनी माझे
प्रारब्धच अवघे मळले
मी फिरता माझ्यामधुनी
अस्तित्त्व तिचे आढळले
— गजानन मुळे
