नयन मनोहर, संध्येसम गं

सत्य ! एकमेव हेची जीवनी । पुनरपी जननं, पुनरपी मरणं ।

आहेस गं अशी कशी तूं

राहुनीया माणसांच्यातही साऱ्या

तुझ्या आठवातुनी रमता, रमता

व्यथा साऱ्याच अंतरीच्या

आला, आला, आला श्रावण

झुला तुझ्याच आठवांचा

खरं तर नित्य तुझेच स्वप्न पडते.

हे, सुमन निरागस, लोचनी सुंदरा कौमुदी