Login Here Join Now

C-मुकुंद कर्णिक

Sort By:

This articles are displayed in the order of publishing date
This articles are displayed in the order of modification date
The Articles are displayed in the order of publishing date. Oldest first.
The Articles are displayed in ascending order of title
The Articles are displayed in descending order of title
पोर्टलवरील नव्यांसोबत जुने लेखही वाचकांना दिसावेत यासाठी खालील यादी Random पद्धतीने आहे. विशिष्ट क्रमामध्ये यादी हवी असल्यास वरीलपैकी Radio Button क्लिक करा.
  • द्रौपदी आणि आर्किमिडीज (कथा)

    गी द मोपासॉ च्या A SALE या कथेवर आधारित.

      June 6, 2022


  • श्रीमद्भगवद्गीता मराठीत श्लोकबद्ध – अध्याय पाचवा – संन्यासयोग

    इथे सुरू होतो श्रीमद्भगवद्गीतेच्या उपनिषदातील ब्रह्मविद्यायोगशास्त्रामधील कृष्णार्जुनसंवादापैकी संन्यासयोग नावाचा पांचवा अध्याय.

      June 5, 2022


  • श्रीमद्भगवद्गीता मराठीत श्लोकबद्ध – अध्याय चौथा – ज्ञानकर्मसंन्यासयोग

    इथे सुरू होतो श्रीमद्भगवद्गीतेच्या उपनिषदातील
    ब्रह्मविद्यायोगशास्त्रामधील कृष्णार्जुनसंवादापैकी
    ज्ञानकर्मसंन्यासयोग नावाचा चौथा अध्याय.

      May 28, 2022


  • हवालदाराची खेळी (कथा)

    उत्तर कोलकात्यातील बारासात गाव. बिल्डिंग ब्लॉक्स फॅक्टरीतला कामगार बिधन पाल त्याच्या घरात जेवणाच्या खोलीत बसला होता. पारुलचं, म्हणजे त्याच्या बायकोचं जेवण संपलं नव्हतं. थंडगार पडलेल्या जेवणाचं ताट तसंच टेबलावर होतं, पण ती जागेवर नव्हती. बिधननं तिच्या ग्लासातलं पाणी पिऊन पालथ्या पंजाने ओठ पुसले आणि आरोळी दिली, “पारो, ये बघू आत आता आणि जेवून घे……ए, पारो, ऐकलंस का? चल ये नाही तर मी दार बंद करून टाकीन आणि तू राहशील बाहेर.”

      May 11, 2022


  • सौदा (कथा)

    नदीकाठाजवळ पाण्यात, धुक्याच्या पडद्या आडून, थोडा थोडा स्पष्ट होत गेला एका मचव्याचा आकार. मचव्यावर दोन माणसं होती. मचवा काठावर चढला. वल्हवणारा उठून उभा राहिला आणि मचव्याच्या तळातून टोपलीभर मासे घेऊन आणि जाळं खांद्यावर टाकून उतरला. त्याचा जोडीदार जो तोपर्यंत मचव्यातच बसून होता त्यानं ओरडून सांगितलं, “पावलू, येतना तुजें तुबक घेवन यो, एक दोन सोशे मेळटात जाल्यार पळोवया.” (पावलू, येताना तुझी बंदूक घेऊन ये, एकदोन ससे मिळाले तर बघू.)

      May 5, 2022


  • श्रीमद्भगवद्गीता मराठीत श्लोकबद्ध – अध्याय तिसरा – कर्मयोग

    अथ श्रीमद्भगवद्गीतासु उपनिषत्सु
    ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे
    कर्मयोगो नाम तृतीयोऽध्यायः ॥

    इथे सुरू होतो श्रीमद्भगवद्गीतेच्या उपनिषदातील
    ब्रह्मविद्यायोगशास्त्रामधील कृष्णार्जुनसंवादापैकी
    कर्मयोग नावाचा तिसरा अध्याय.


    अर्जुन उवाच ।
    ज्यायसी चेत्कर्मणस्ते मता बुद्धिर्जनार्दन ।
    तत्किं कर्मणि घोरे मां नियोजयसि केशव ॥ १

    अर्जुन म्हणाला‚
    “कर्मापेक्षा श्रेष्ठ बुध्दि हे तुझेच म्हणणे ना ?
    तरि युध्दाच्या घोर कर्मी मज लोटिशी‚ जनार्दना ? १

    व्यामिश्रेणेव वाक्येन बुद्धिं मोहयसीव मे ।
    तदेकं वद निश्चित्य येन श्रेयोऽहमाप्नुयाम् ॥ २

    दुटप्पी तुझ्या उपदेशाने कुण्ठित मति होई
    निश्र्चित एकच मार्ग सांग जो श्रेयस्कर होई.” २

    श्रीभगवानुवाच
    लोकेऽस्मिन् द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोक्ता मयानघ ।
    ज्ञानयोगेन साङ्ख्यानां कर्मयोगेण योगिनाम् ॥ ३

    श्री भगवान म्हणाले‚
    “हे कौंतेया दोन मार्ग मी वर्णन केले तुजसाठी
    संन्याशाचा ज्ञानमार्ग अन् कर्मयोग योग्यांसाठी ३

    न कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्म्यं पुरुषोऽश्नुते ।
    न च संन्यसनादेव सिद्धिं समधिगच्छति ॥ ४

    कर्मारंभ न करण्याने ना होइ मुक्ती प्राप्त
    अन् संन्यासी होउनदेखिल सिध्दी दुरापास्त ४

    न हि कश्चित्क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत् ।
    कार्यते ह्यवशः कर्म सर्वः प्रकृतिजैर्गुणैः ॥ ५

    असो कुणीही‚ कर्मावाचुन बसूच ना शकतो
    निसर्गनियमे बध्द कार्यरत असा सदा असतो ५

    कर्मेन्द्रियाणि संयम्य य आस्ते मनसा स्मरन् ।
    इन्द्रियार्थान्विमूढात्मा मिथ्याचारः स उच्यते ॥ ६

    देखाव्याला इंद्रियसंयम‚ मनात जप जास्त
    अशा नराला केवळ ‘दांभिक’ ही संज्ञा रास्त ६

    यस्त्विन्द्रियाणि मनसा नियम्यारभतेऽर्जुन ।
    कर्मेन्द्रियैः कर्मयोगमसक्तः स विशिष्यते ॥ ७

    मनी संयमित राहुनि करि जो कर्मप्रारंभ
    निश्रित होतो खास प्रतिष्ठेचा त्याला लाभ ७

    नियतं कुरु कर्म त्वं कर्म ज्यायो ह्यकर्मणः ।
    शरीरयात्रापि च ते न प्रसिद्ध्येदकर्मणः ॥ ८

    रिकामेपणे उगा न बसता कार्य तू करावे
    श्रेयस्कर तुज स्वधर्मातले कर्म आचरावे
    जाण अर्जुना क्रमप्राप्तही असे काम करणे
    कर्म न करता अशक्य होइल उदराचे भरणे ८

    यज्ञार्थात्कर्मणोऽन्यत्र लोकोऽयं कर्मबन्धनः ।
    तदर्थं कर्म कौन्तेय मुक्तसङ्गः समाचर ॥ ९

    यज्ञाखेरिज इतरहि कामे या लोकी‚ पार्थ
    नि:संगपणे तीहि करावी जैसी यज्ञार्थ ९

    सहयज्ञाः प्रजाः सृष्ट्वा पुरोवाच प्रजापतिः ।
    अनेन प्रसविष्यध्वमेष वोऽस्त्विष्टकामधुक् ॥ १०

    यज्ञासह घडवुनी विश्र्व त्वष्टा होता वदला
    यज्ञची करिल इच्छापूर्ती प्रदान तुम्हाला १०

    देवान्भावयतानेन ते देवा भावयन्तु वः ।
    परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ ॥ ११

    देवांना प्रिय यज्ञ करूनिया खूष करा त्याना
    तोषवतिल ते तुम्हास‚ श्रेयस्कर हे दोघांना ११

    इष्टान्भोगान्हि वो देवा दास्यन्ते यज्ञभाविताः ।
    तैर्दत्तानप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्ते स्तेन एव सः ॥ १२

    यज्ञाने संतुष्ट देव हे फल सर्वां देती
    परत तया जो न देइ त्याची ‘चोरां’मधि गणती १२

    यज्ञशिष्टाशिनः सन्तो मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः ।
    भुञ्जते ते त्वघं पापा ये पचन्त्यात्मकारणात् ॥ १३

    यज्ञानंतर उर्वरीत जे त्यावर उपजीवितो
    तो नर होतो पापमुक्त अन् मोक्ष प्राप्त करतो
    पण जे केवळ स्वत:चसाठी शिजवतात अन्न
    अन् स्वत:च भक्षितात ते‚ ते खाती पापान्न १३

    अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसम्भवः ।
    यज्ञाद्भवति पर्जन्यो यज्ञः कर्मसमुद्भवः ॥ १४

    जिवास पोशी अन्न‚ जया करी पाउस निर्माण
    जन्म पावसाचा यज्ञातुन‚ कर्मांतुन यज्ञ १४

    कर्म ब्रह्मोद्भवं विद्धि ब्रह्माक्षरसमुद्भवम् ।
    तस्मात्सर्वगतं ब्रह्म नित्यं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ॥ १५

    कर्म निघाले ब्रम्हापासुनि‚ ब्रह्म ईशरूप
    सर्वव्यापि ब्रह्म म्हणूनच यज्ञाचे अधिप १५

    एवं प्रवर्तितं चक्रं नानुवर्तयतीह यः ।
    अघायुरिन्द्रियारामो मोघं पार्थ स जीवति ॥ १६

    यज्ञ कर्मचक्राला या जे अव्हेरती‚ पार्थ
    पापी लंपट आयुष्य त्यांचे हो केवळ व्यर्थ १६

    यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः ।
    आत्मन्येव च सन्तुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते ॥ १७

    पण स्वत:मधि मग्न राहुनी स्वत:तची तुष्ट
    ऐशांसाठी कार्य न उरते काही अवशिष्ट १७

    नैव तस्य कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन ।
    न चास्य सर्वभूतेषु कश्चिदर्थव्यपाश्रयः ॥ १८

    ऐसा सज्जन करे काही वा काहीही न करे
    कारण भवतालामधि त्याला स्वारस्यच ना उरे १८

    तस्मादसक्तः सततं कार्यं कर्म समाचर ।
    असक्तो ह्याचरन्कर्म परमाप्नोति पूरुषः ॥ १९

    म्हणुनी पार्था, कर्म करी तू अलिप्त राहून
    अनासक्त कर्माचरणामधि आहे कल्याण १९

    कर्मणैव हि संसिद्धिमास्थिता जनकादयः ।
    लोकसङ्ग्रहमेवापि सम्पश्यन्कर्तुमर्हसि ॥ २०

    जनकासम जन सिध्दि पावले आचरून कर्म
    लोकाग्रणि होण्यास्तव तुजला उचित नित्यकर्म २०

    यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः ।
    स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ २१

    पुरूषश्रेष्ठ जे जे करतो ते इतर लोक करिती
    प्रमाण मानी तो जे त्याला सगळे अनुसरिती २१

    न मे पार्थास्ति कर्तव्यं त्रिषु लोकेषु किञ्चन ।
    नानवाप्तमवाप्तव्यं वर्त एव च कर्मणि ॥ २२

    पार्था‚ या तिन्हि लोकी मजला कर्तव्यच नुरले
    अथवा काही मिळवायाचे असेहि ना उरले
    तरीही पहा कर्मावाचुन राहतो न कधि मी
    सदैव असतो‚ हे पार्था‚ मी मग्न नित्यकर्मी २२

    यदि ह्यहं न वर्तेयं जातु कर्मण्यतन्द्रितः ।
    मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥ २३

    ध्यानी घे, मी राहिन निष्क्रिय जर आळस करूनी
    निष्क्रिय बनतिल जनही सारे मजला अनुसरूनी २३

    उत्सीदेयुरिमे लोका न कुर्यां कर्म चेदहम् ।
    सङ्करस्य च कर्ता स्यामुपहन्यामिमाः प्रजाः ॥ २४

    अन् त्या निष्क्रियतेतुन त्यांचा होइल जो नाश
    ठरेन कारण मीच अर्जुना त्यांच्या नाशास २४

    सक्ताः कर्मण्यविद्वांसो यथा कुर्वन्ति भारत ।
    कुर्याद्विद्वांस्तथासक्तश्चिकीर्षुर्लोकसङ्ग्रहम् ॥ २५

    अजाणते जन करिती कर्में होउनिया लिप्त
    लोकाग्रणिने तशिच करावी राहोनि अलिप्त २५

    न बुद्धिभेदं जनयेदज्ञानां कर्मसङ्गिनाम् ।
    जोषयेत्सर्वकर्माणि विद्वान्युक्तः समाचरन् ॥ २६

    कर्ममग्न पण अजाणत्याना कमी न लेखावे ।
    अविकारिपणे कसे करावे कर्म‚ दाखवावे ॥
    स्वत: तसे आचरून करावे प्रवृत्त तयाना ।
    हेच असे कर्तव्य ज्ञानी अन् लोकाग्रणिना ॥ २६

    प्रकृतेः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि सर्वशः ।
    अहङ्कारविमूढात्मा कर्ताहमिति मन्यते ॥ २७

    प्रकृतिच्या त्रिगुणानी सारी कर्मे होत असतां
    अहंकारि अन् अज्ञानी म्हणे‚ तोच असे कर्ता २७

    तत्त्ववित्तु महाबाहो गुणकर्मविभागयोः ।
    गुणा गुणेषु वर्तन्त इति मत्वा न सज्जते ॥ २८

    सुजाण जाणी गुण कर्मातील अध्याहृत द्वैत
    गुणातुनि गुण येती जाणुनि राही अविचलित २८

    प्रकृतेर्गुणसम्मूढाः सज्जन्ते गुणकर्मसु ।
    तानकृत्स्नविदो मन्दान्कृत्स्नविन्न विचालयेत् ॥ २९

    त्रिगुणांच्या मोहात राहति निमग्न अज्ञानी
    सोडुन द्यावा पाठपुरावा त्यांचा सूज्ञानी २९

    मयि सर्वाणि कर्माणि संन्यस्याध्यात्मचेतसा ।
    निराशीर्निर्ममो भूत्वा युध्यस्व विगतज्वरः ॥ ३०

    मजवरती सोपवुनी चिंता तू परिणामांची
    नि:शंक सुरू करी प्रक्रिया या संग्रामाची ३०

    ये मे मतमिदं नित्यमनुतिष्ठन्ति मानवाः ।
    श्रद्धावन्तोऽनसूयन्तो मुच्यन्ते तेऽपि कर्मभिः ॥ ३१

    नि:शंकपणे जे माझ्या आदेशां अनुसरती
    कर्मबंधनातुन ते श्रध्दावंत मुक्त होती ३१

    ये त्वेतदभ्यसूयन्तो नानुतिष्ठन्ति मे मतम् ।
    सर्वज्ञानविमूढांस्तान्विद्धि नष्टानचेतसः ॥ ३२

    मत्सरामुळे नकार देती करण्या अनुसरण
    ते अविवेकी मूढ पावती नाश खचित जाण ३२

    सदृशं चेष्टते स्वस्याः प्रकृतेर्ज्ञानवानपि ।
    प्रकृतिं यान्ति भूतानि निग्रहः किं करिष्यति ॥ ३३

    सुजाणही वागती आपुल्या स्वभावानुसार
    तसेच जीवहि सर्व‚ काय मग करायचा जोर? ३३

    इन्द्रियस्येन्द्रियस्यार्थे रागद्वेषौ व्यवस्थितौ ।
    तयोर्न वशमागच्छेत्तौ ह्यस्य परिपन्थिनौ ॥ ३४

    विषयवासनांमध्ये वसती प्रीति अन् द्वेष
    आधीन त्यांच्या कधी न व्हावे‚ दोन्ही रिपुरूप ३४

    श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
    स्वधर्मे निधनं श्रेयः परधर्मो भयावहः ॥ ३५

    कितिहि भासले सोपे परधर्माचे अनुकरण
    धर्म आपला पाळावा जरि नसला परिपूर्ण
    स्वधर्मातले मरणे देखिल श्रेयस्कर ठरते
    परधर्मीं घुसमटून जगणे भीतिप्रद असते.” ३५

    अर्जुन उवाच ।
    अथ केन प्रयुक्तोऽयं पापं चरति पूरुषः ।
    अनिच्छन्नपि वार्ष्णेय बलादिव नियोजितः ॥ ३६

    अर्जुन म्हणाला‚
    “इच्छा नसतानाही करिती लोक पापकर्म
    कोणाच्या बळजबरीने? मजसी करी कथन मर्म” ३६

    श्रीभगवानुवाच ।
    काम एष क्रोध एष रजोगुणसमुद्भवः ।
    महाशनो महापाप्मा विद्ध्येनमिह वैरिणम् ॥ ३७

    श्री भगवान म्हणाले‚
    “रजोगुणातुन जन्म घेति जे क्रोध आणि काम
    तेच मुळाशी असती याच्या, शत्रू अति अधम ३७

    धूमेनाव्रियते वह्निर्यथादर्शो मलेन च ।
    यथोल्बेनावृतो गर्भस्तथा तेनेदमावृतम् ॥ ३८

    अग्नि धुराने‚ दर्पण धुळिने‚ नाळेने गर्भ
    वेढले जसे तसे वेढले या रिपुनी सर्व ३८

    आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनो नित्यवैरिणा ।
    कामरूपेण कौन्तेय दुष्पूरेणानलेन च ॥ ३९

    सर्वभक्षि अग्नीसम आहे रिपू कामरूपी
    तये टाकिले झाकोळुन रे तेज ज्ञानरूपी ३९

    इन्द्रियाणि मनो बुद्धिरस्याधिष्ठानमुच्यते ।
    एतैर्विमोहयत्येष ज्ञानमावृत्य देहिनम् ॥ ४०

    बुध्दि आणि मन तशी इंद्रिये तिन्हीत हा वसतो
    ज्ञाना झाकुन टाकुन मनुजा सदैव मोहवितो ४०

    तस्मात्त्वमिन्द्रियाण्यादौ नियम्य भरतर्षभ ।
    पाप्मानं प्रजहि ह्येनं ज्ञानविज्ञाननाशनम् ॥ ४१

    म्हणुनि अर्जुना विषयवासनांचे करि संयमन
    अन् ज्ञानाच्या‚ विज्ञानाच्या रिपुचे करि दमन ४१

    इन्द्रियाणि पराण्याहुरिन्द्रियेभ्यः परं मनः ।
    मनसस्तु परा बुद्धिर्यो बुद्धेः परतस्तु सः ॥ ४२

    इंद्रियांहुनी थोर असे मन‚ मनाहुनीहि मती
    मतीहुनीही थोर असे त्या परमात्मा म्हणती ४२

    एवं बुद्धेः परं बुद्ध्वा संस्तभ्यात्मानमात्मना ।
    जहि शत्रुं महाबाहो कामरूपं दुरासदम् ॥ ४३

    परमात्म्याला जाण‚ पार्थ‚ अन् स्वत:स आवरूनी
    कामस्वरूपी शत्रूचा तू टाक अंत करूनी.” ४३

    इति श्रीमद्भगवद्गीतासु उपनिषत्सु
    ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे
    कर्मयोगो नाम तृतीयोऽध्यायः ॥

    अशा प्रकारे येथे श्रीमद्भगवद्गीतेच्या उपनिषदातील
    ब्रह्मविद्यायोगशास्त्रामधील कृष्णार्जुनसंवादापैकी
    कर्मयोग नावाचा तिसरा अध्याय पूर्ण झाला.

    -- मुकुंद कर्णिक

      May 1, 2022


  • वीस वर्षांनंतर (कथा)

    बीटवरचा हवालदार मोठ्या तत्परतेनं आपलं ‘सद्रक्षणाय खलनिग्रहणाय’चं काम बजावत रस्त्यावर गस्त घालत होता. त्याची ही तत्परता कोणाला दाखवावी म्हणून नव्हती हे नक्की ! कारण रस्त्यावर रहदारीच नव्हती. रात्रीचे दहाच वाजत आले होते. पण कडाक्याची थंडी आणि बोचरं वारं या दोघांनी मिळून लोकाना घराबाहेर पडण्यापासून परावृत्त केलं होतं हे खरं.

      April 26, 2022


  • श्रीमद्भगवद्गीता – अध्याय दुसरा – सांख्ययोग

    अथ श्रीमद्भगवद्गीतासु उपनिषत्सु
    ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे
    साङ्ख्ययोगो नाम द्वितीयोऽध्यायः

    इथे सुरू होतो श्रीमद्भगवद्गीतेच्या उपनिषदातील ब्रह्मविद्यायोगशास्त्रामधील कृष्णार्जुनसंवादापैकी

    सांख्ययोग नावाचा दुसरा अध्याय


    सञ्जय उवाच ।
    तं तथा कृपयाविष्टमश्रुपूर्णाकुलेक्षणम् ।
    विषीदन्तमिदं वाक्यमुवाच मधुसूदनः ॥१॥

    अश्रूंनी डोळे डबडबलेले आणि मन खिन्न
    अशा अर्जुना पाहुनि वदते झाले मधुसूदन १

    श्रीभगवानुवाच ।

    कुतस्त्वा कश्मलमिदं विषमे समुपस्थितम् ।
    अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरमर्जुन ॥२॥

    “आर्यांना शोभा ना देती असली ही तर्कटे
    कुठून तुझिया मनात, पार्था‚ आली ही जळमटे २

    क्लैब्यं मा स्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यते ।
    क्षुद्रं हृदयदौर्बल्यं त्यक्त्वोत्तिष्ठ परन्तप ॥३॥

    नको दाखवू नामर्दपणा जो लांछनकारी
    खंबीरपणे युध्द कराया ऊठ‚ धनुर्धारी ३

    अर्जुन उवाच ।

    कथं भीष्ममहं सङ्ख्ये द्रोणं च मधुसूदन ।
    इषुभिः प्रतियोत्स्यामि पूजार्हावरिसूदन ॥४॥

    अर्जुन म्हणाला‚

    श्रीकृष्णा‚ हे भीष्म‚ द्रोण या परमपूज्य व्यक्ती
    त्यांना मारायासाठी मी आणु कुठुन शक्ती ४

    गुरूनहत्वा हि महानुभावान्
    श्रेयो भोक्तुं भैक्ष्यमपीह लोके ।
    हत्वार्थकामांस्तु गुरूनिहैव
    भुञ्जीय भोगान् रुधिरप्रदिग्धान् ॥५॥

    गुरूहत्येपेक्षा खावे मी भिक्षा मागून
    माखावें त्यांच्या रक्ताने अयोग्य त्याहून ५

    न चैतद्विद्मः कतरन्नो गरीयो
    यद्वा जयेम यदि वा नो जयेयुः ।
    व हत्वा न जिजीविषामस्-
    तेऽवस्थिताः प्रमुखे धार्तराष्ट्राः ॥६॥

    आम्हि जिंकावे अथवा त्यानी या पर्यायात
    मला केशवा योग्य काय ते हे नाही कळत
    ज्याना मारुन आम्ही उरावे हे न मना पटते
    तेच उभे सामोरी लढण्या‚ मम कौरव भ्राते ६

    कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः
    पृच्छामि त्वां धर्मसम्मूढचेताः ।
    यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे
    शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥७॥

    कुंठितमति मी‚ काय करू हे कळते ना मजसी
    सांग केशवा शिष्य तुझा मी‚ शरण येत तुजसी ७

    न हि प्रपश्यामि ममापनुद्याद्
    यच्छोकमुच्छोषणमिन्द्रियाणाम् ।
    अवाप्य भूमावसपत्नमृद्धं
    राज्यं सुराणामपि चाधिपत्यम् ॥८॥

    स्वर्गधरेचे राज्य दिले तरि कुणि न सांगू शकते
    अनुत्तरित शंका हि सर्वथा मनास मम शोषते ८

    सञ्जय उवाच ।

    एवमुक्त्वा हृषीकेशं गुडाकेशः परन्तप ।
    न योत्स्य इति गोविन्दमुक्त्वा तूष्णीं बभूव ह ॥९॥

    संजय म्हणाला‚

    इतुके सारे सांगुनी अर्जुन कृष्णासी बोलला
    “नाही मी लढणार” म्हणुनिया स्तब्ध उभा राहिला ९

    तमुवाच हृषीकेशः प्रहसन्निव भारत ।
    सेनयोरुभयोर्मध्ये विषीदन्तमिदं वचः ॥१०॥

    दोन्ही सैन्यांमध्ये थांबल्या खिन्न अर्जुनाला
    अस्फुटसे हसुनिया कृष्ण मग वदले या बोला‚ १०

    श्रीभगवानुवाच ।

    अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे ।
    गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ॥११॥

    श्री भगवान म्हणाले‚

    “शोकासाठी पात्र जे न, तू विचार त्याचा करिशी
    आणिक मोठया विद्वानासम भाषण पण देशी
    अरे कुणी जगला वा मेला शोक न पंडित करती
    अन् मरण्या मारण्यावरून तुझि कुंठित होते मती ? ११

    न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः ।
    न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम् ॥१२॥

    असे न की मी‚ तू‚ हे राजे‚ नव्हतो पूर्वी कधि
    असेहि नाही की आपण यापुढे न होणे कधी १२

    देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा ।
    तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ॥१३॥

    जो जन्मे त्या येइ बालपण‚ यौवन‚ वृध्दपणा
    अन् मग मिळते शरीर त्या दुजे ही तर क्रमधारणा
    हे ठाउक ज्या ते ज्ञानीजन पडति न मोहात
    कारण त्याना ज्ञात कि सारे असते क्रमप्राप्त १३

    मात्रास्पर्शास्तु कौन्तेय शीतोष्णसुखदुःखदाः ।
    आगमापायिनोऽनित्यास्तांस्तितिक्षस्व भारत ॥१४॥

    हे कुन्तिसुता‚ शीतउष्ण वा सुखदुखकारक जे
    येते‚ जाते‚ संतत नसते‚ सहन करी तू ते १४

    यं हि न व्यथयन्त्येते पुरुषं पुरुषर्षभ ।
    समदुःखसुखं धीरं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥१५॥

    ज्या पुरूषाला या सर्वांची व्यथा न बाधे तो
    सुखदु:खाला समान मानुनि अमरत्वा जातो १५

    नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः ।
    उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ॥१६॥

    जें ‘आहे’ ते ‘नाही’ नसते जे ‘नाही’ ते ‘असते’ ना
    ज्ञानी जाणति पूर्णपणें ‘आहे–नाही’ च्या तत्वाना १६

    अविनाशि तु तद्विद्धि येन सर्वमिदं ततम् ।
    विनाशमव्ययस्यास्य न कश्चित्कर्तुमर्हति ॥१७॥

    ज्या शक्तीने केलि निर्मिती अन् राहे व्यापून
    तिच्या विनाशा समर्थ कुणिहि नसे‚ कुन्तिनंदन १७

    अन्तवन्त इमे देहा नित्यस्योक्ताः शरीरिणः ।
    अनाशिनोऽप्रमेयस्य तस्माद्युध्यस्व भारत ॥१८॥

    नाशवंत देहांचा धारक ‘आत्मा’ अविनाशी
    जाणुनि घे अर्जुना‚ आणि हो तयार युध्दासी १८

    य एनं वेत्ति हन्तारं यश्चैनं मन्यते हतम् ।
    उभौ तौ न विजानीतो नायं हन्ति न हन्यते ॥१९॥

    आत्मा मारी सर्वांना अन् स्वत:हि पावे मरण
    असे समजती जे जे कोणी ते ते अनभिज्ञ १९

    न जायते म्रियते वा कदाचिन्
    नायं भूत्वा भविता वा न भूयः ।
    अजो नित्यः शाश्वतोऽयं पुराणो
    न हन्यते हन्यमाने शरीरे ॥२०॥

    नाही जन्मत‚ मरतहि नाही आत्मा चिरंजिवी
    आज असे अन् पुन्हा न होइल असाहि तो नाही
    चिरंजीव अन् पुरातन असा हा आत्मा आहे
    नाश पावली जरी शरीरे तरी उरून राहे २०

    वेदाविनाशिनं नित्यं य एनमजमव्ययम् ।
    कथं स पुरुषः पार्थ कं घातयति हन्ति कम् ॥२१॥

    आत्म्याचे अविनाशि रूप हे असे जया अवगत
    तो कैसा मारील‚ मारविल कुणासही‚ पार्थ ? २१

    वासांसि जीर्णानि यथा विहाय
    नवानि गृह्णाति नरोऽपराणि ।
    तथा शरीराणि विहाय जीर्णा-
    न्यन्यानि संयाति नवानि देही ॥२२॥

    सहजपणे जैसी मनुजाने वसने बदलावी
    तशीच आत्मा जीर्ण शरीरे त्यागुनी चढवी नवी २२

    नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः ।
    न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः ॥२३॥

    शस्त्रे नाहित समर्थ चिरण्या यास‚ अग्नि जाळण्या
    पाणी पण असमर्थ भिजवण्या‚ वाराही शोषण्या २३

    अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्लेद्योऽशोष्य एव च ।
    नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥२४॥

    शस्त्र‚ अग्नि‚ जल‚ वारा याना करी पराभूत
    सर्वव्यापि अन् स्थिर सदैव हा आत्मा कालातीत २४

    अव्यक्तोऽयमचिन्त्योऽयमविकार्योऽयमुच्यते ।
    तस्मादेवं विदित्वैनं नानुशोचितुमर्हसि ॥२५॥

    अविकारी‚ अव्यक्त आणि समजाया कठिणतर
    ऐशा आत्म्या जाणुन घेउनि शोक तुझा आवर २५

    अथ चैनं नित्यजातं नित्यं वा मन्यसे मृतम् ।
    तथापि त्वं महाबाहो नैवं शोचितुमर्हसि ॥२६॥

    आणि जरी तू मानत असशिल जन्मुनि मरतो हा
    तरी तयास्तव शोक मांडणे तुला न दे शोभा २६

    जातस्य हि ध्रुवो मृत्युर्ध्रुवं जन्म मृतस्य च ।
    तस्मादपरिहार्येऽर्थे न त्वं शोचितुमर्हसि ॥२७॥

    जो जन्मे त्या मरणे आणि मॄता पुन्हा जन्मणे
    असते हे अनिवार्य जाण अन् टाळ शोक करणे २७

    अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत ।
    अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिवेद ॥२८॥

    प्राणिमात्र अदॄश्य आधि अन् मध्यकाली दॄश्य
    पुन्हा अंति अदृश्य होति, मग शोक अनावश्य २८

    आश्चर्यवत्पश्यति कश्चिदेन-
    माश्चर्यवद्वदति तथैव चान्यः ।
    आश्चर्यवच्चैनमन्यः शृणोति
    श्रुत्वाप्येनं वेद न चैव कश्चित् ॥२९॥

    कुणास भासे नवल‚ वर्णितो कुणी नवलवत् हा
    कुणी ऐकितो नवलच याचे‚ तरि कुणा न ठावा २९

    देही नित्यमवध्योऽयं देहे सर्वस्य भारत ।
    तस्मात्सर्वाणि भूतानि न त्वं शोचितुमर्हसि ॥३०॥

    अवध्य हा आत्मा सजिवांच्या शरिरांचा स्वामी
    म्हणुन शोक सजिवांस्तव करणे ठरते कुचकामी ३०

    स्वधर्ममपि चावेक्ष्य न विकम्पितुमर्हसि ।
    धर्म्याद्धि युद्धाच्छ्रेयोऽन्यत्क्षत्रियस्य न विद्यते ॥३१॥

    धर्मोचित युध्दापरि श्रेयस्कर ना काहीही
    युध्दापासुन विचलित होणे क्षात्रधर्म नाहीं ३१

    यदृच्छया चोपपन्नं स्वर्गद्वारमपावृतम् ।
    सुखिनः क्षत्रियाः पार्थ लभन्ते युद्धमीदृशम् ॥३२॥

    स्वर्गाचे जणु द्वार असे हे धर्मयुध्द जाण
    भाग्यवंत क्षत्रियास केवळ मिळतो हा मान ३२

    अथ चेत्त्वमिमं धर्म्यं सङ्ग्रामं न करिष्यसि ।
    ततः स्वधर्मं कीर्तिं च हित्वा पापमवाप्स्यसि ॥३३॥

    तरि धर्मोचित युध्दाला जर नकार तू देशी
    स्वधर्म आणि कीर्ति गमावून पापभार घेशी ३३

    अकीर्तिं चापि भूतानि कथयिष्यन्ति तेऽव्ययाम् ।
    सम्भावितस्य चाकीर्तिर्मरणादतिरिच्यते ॥३४॥

    छी थू होइल तव कौंतेया‚ साऱ्या लोकात
    मरणाहुनिही दु:खद ऐसी होइल दुष्कीर्त ३४

    भयाद्रणादुपरतं मंस्यन्ते त्वां महारथाः ।
    येषां च त्वं बहुमतो भूत्वा यास्यसि लाघवम् ॥३५॥

    रणावरूनि पळणारा म्हणुनी तुझ्याकडे बघतील
    प्रतिष्ठा तुझी विसरून तुजला कस्पटाशि तुलतील ३५

    अवाच्यवादांश्च बहून्वदिष्यन्ति तवाहिताः ।
    निन्दन्तस्तव सामर्थ्यं ततो दुःखतरं नु किम् ॥३६॥

    नको नको ते शब्द बोलतिल तव कुवतीविषयी
    अशी कुचेष्टा ऐकुन घेणे होइल दुखदायी ३६

    हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम् ।
    तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः ॥३७॥

    रणात मरूनी स्वर्ग मिळवशिल‚ विजयि होउनी राज्य
    ऊठ करोनी विचार याचा हो युध्दाला सज्ज ३७

    सुखदुःखे समे कृत्वा लाभालाभौ जयाजयौ ।
    ततो युद्धाय युज्यस्व नैवं पापमवाप्स्यसि ॥३८॥

    सुखदु:ख तसे नफा नि तोटा जय नि पराजयही
    उभयाना सारखे गणुनि‚ लढ त्यात पाप नाही ३८

    एषा तेऽभिहिता साङ्ख्ये बुद्धिर्योगे त्विमां शृणु ।
    बुद्ध्या युक्तो यया पार्थ कर्मबन्धं प्रहास्यसि ॥३९॥

    इथवर पार्था मी सांगितला सांख्ययोग तुजप्रती
    कर्मयोग हा ऐक आता जै कर्मबंध तुटती ३९

    नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते ।
    स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात् ॥४०॥

    प्रारंभित कर्माचा त्याने नाश नाहि होत
    अल्पहि पालन या योगाचे करी भीतिमुक्त ४०

    व्यवसायात्मिका बुद्धिरेकेह कुरुनन्दन ।
    बहुशाखा ह्यनन्ताश्च बुद्धयोऽव्यवसायिनाम् ॥४१॥

    कर्में निश्र्चित करते जी ती बुध्दि हवी एकाग्र
    विचलित बुध्दीचे नर होती वासनांमुळे व्यग्र ४१

    यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चितः ।
    वेदवादरताः पार्थ नान्यदस्तीति वादिनः ॥४२॥

    वेदांमधल्या कर्मकांडपर वाक्यांना भुलणारे
    वेदविशारद समजतात कर्माविण काहि न दुसरे ४२

    कामात्मानः स्वर्गपरा जन्मकर्मफलप्रदाम् ।
    क्रियाविशेषबहुलां भोगैश्वर्यगतिं प्रति ॥४३॥

    ‘नानाविध कर्मे केल्यावर होते फलप्राप्ती
    जी असते ऐश्र्वर्यभोग’ ऐसे ते प्रतिपादिती ४३

    भोगैश्वर्यप्रसक्तानां तयापहृतचेतसाम् ।
    व्यवसायात्मिका बुद्धिः समाधौ न विधीयते ॥४४॥

    भोग आणि ऐश्र्वर्यामागे जे हे पळतात
    बुध्दि तयांची होउ न शकते स्थिर समाधिस्त ४४

    त्रैगुण्यविषया वेदा निस्त्रैगुण्यो भवार्जुन ।
    निर्द्वन्द्वो नित्यसत्त्वस्थो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥४५॥

    सत्व रज तम या त्रिगुणानी भरलेले वेद
    त्रिगुणांच्या पलिकडे अर्जुना‚ हो तू स्वयंसिध्द ४५

    यावानर्थ उदपाने सर्वतः सम्प्लुतोदके ।
    तावान्सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः ॥४६॥

    महापूर पाणी असता जे महत्व विहिरीचे
    ज्ञानी पुरूषाना बस् तितुके कौतुक वेदांचे ४६

    कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन ।
    मा कर्मफलहेतुर्भूर्मा ते सङ्गोऽस्त्वकर्मणि ॥४७॥

    कर्म करावे‚ करित रहावे हाच हक्क तुजला
    कर्मफलाचा वाटा मिळणे हा नाही दिधला
    फलप्राप्ति झालीच पाहिजे असा नसे न्याय
    फलाअभावी कर्म न करणे हा नच पर्याय ४७

    योगस्थः कुरु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा धनञ्जय ।
    सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा समत्वं योग उच्यते ॥४८॥

    अनासक्त होऊन कर्म कर योगाच्या ठायी
    कार्यसिध्दि हो वा ना हो तरि निर्विकार राही
    यश अपयश मानुनी एक अन् राहुनि नि:संग
    कर्म असे करण्यास अर्जुना‚ नाव कर्मयोग ४८

    दूरेण ह्यवरं कर्म बुद्धियोगाद्धनञ्जय ।
    बुद्धौ शरणमन्विच्छ कृपणाः फलहेतवः ॥४९॥

    कर्म कधीही कनिष्ठ ठरते समबुध्दीपेक्षा
    बापुडवाणे मनात धरती कर्मफल अपेक्षा ४९

    बुद्धियुक्तो जहातीह उभे सुकृतदुष्कृते ।
    तस्माद्योगाय युज्यस्व योगः कर्मसु कौशलम् ॥५०॥

    पाप पुण्य दोन्हीतुन राही अलिप्त समबुध्दी
    चतुराईने आचर कर्मे हीच कर्मबुध्दी ५०

    कर्मजं बुद्धियुक्ता हि फलं त्यक्त्वा मनीषिणः ।
    जन्मबन्धविनिर्मुक्ताः पदं गच्छन्त्यनामयम् ॥५१॥

    कर्मफलाला दुर्लक्षिति जे राहुनी अलिप्त
    जन्मबंधनापासुन होती ऐसे नर मुक्त ५१

    यदा ते मोहकलिलं बुद्धिर्व्यतितरिष्यति ।
    तदा गन्तासि निर्वेदं श्रोतव्यस्य श्रुतस्य च ॥५२॥

    गढुळ मोहपर्यावरणातुन मुक्त जधि होशी
    ऐकलेस त्या‚ ऐकशील त्या वेदां कंटाळशी ५२

    श्रुतिविप्रतिपन्ना ते यदा स्थास्यति निश्चला ।
    समाधावचला बुद्धिस्तदा योगमवाप्स्यसि ॥५३॥

    अन् वेदांनी कुंठित मति तव होइल स्थिर जेव्हा
    स्थिरबुध्दी तुज कर्मयोग होइल प्राप्त तेव्हा ५३

    अर्जुन उवाच ।
    स्थितप्रज्ञस्य का भाषा समाधिस्थस्य केशव ।
    स्थितधीः किं प्रभाषेत किमासीत व्रजेत किम् ॥५४॥

    अर्जुन म्हणाला‚
    सांग‚ केशवा‚ मज स्थिरबुध्दी मनुजाची लक्षणे
    कैसे त्याचे उठणे‚ बसणे‚ अन् कैसे बोलणे? ५४

    श्रीभगवानुवाच ।
    प्रजहाति यदा कामान्सर्वान्पार्थ मनोगतान् ।
    आत्मन्येवात्मना तुष्टः स्थितप्रज्ञस्तदोच्यते ॥५५॥

    श्रीभगवान म्हणाले‚
    सर्व कामना तशा वासना सोडुनि जो तुष्ट
    तो स्थिरबुध्दी अलिप्ततेने राहि आत्मनिष्ठ ५५

    दुःखेष्वनुद्विग्नमनाः सुखेषु विगतस्पृहः ।
    वीतरागभयक्रोधः स्थितधीर्मुनिरुच्यते ॥५६॥

    दु:खामधि ना खेद जया‚ ना सुखात आसक्ती
    स्थिरबुध्दी तो सुटली ज्याची प्रेम‚ राग‚ भीती ५६

    यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
    नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥५७॥

    या सर्वांतुनी मुक्त होउनी हो ज्याची शुध्दी
    शुभाशुभाचा मोद खेद ना ज्या तो स्थिरबुध्दी ५७

    यदा संहरते चायं कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
    इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥५८॥

    कासव जैसे अवयव आपुले घेइ आवरून
    तसा विषयवासना आवरून धरी स्थितप्रज्ञ ५८

    विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
    रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥५९॥

    निराहारिचे भोजन सुटते परी न रसभक्ती
    परमज्ञान मिळता पण सुटते सर्वच आसक्ती ५९

    यततो ह्यपि कौन्तेय पुरुषस्य विपश्चितः ।
    इन्द्रियाणि प्रमाथीनि हरन्ति प्रसभं मनः ॥६०॥

    परमज्ञान ना‚ अन् आचरिती दमन इंद्रियांचे
    सुप्तवासनांमध्ये भरकटे मनमानस त्यांचे ६०

    तानि सर्वाणि संयम्य युक्त आसीत मत्परः ।
    वशे हि यस्येन्द्रियाणि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥६१॥

    संयम करूनी होती जे मम ठायी परायण
    त्यांच्या स्वाधिन त्यांची इंद्रिये तेच स्थितप्रज्ञ ६१

    ध्यायतो विषयान्पुंसः सङ्गस्तेषूपजायते ।
    सङ्गात्सञ्जायते कामः कामात्क्रोधोऽभिजायते ॥६२॥

    विचार मनि जो करि विषयाचा‚ होई आधीन
    आधिनता मग जने वासना‚ राग वासनेतुन ६२

    क्रोधाद्भवति सम्मोहः सम्मोहात्स्मृतिविभ्रमः ।
    स्मृतिभ्रंशाद् बुद्धिनाशो बुद्धिनाशात्प्रणश्यति ॥६३॥

    रागातुन जन्मतो मोह जो करी स्मरणऱ्हास
    विस्मरणाने बुध्दि फिरे‚ तदनंतर हो नाश ६३

    रागद्वेषविमुक्तैस्तु विषयानिन्द्रियैश्चरन् ।
    आत्मवश्यैर्विधेयात्मा प्रसादमधिगच्छति ॥६४॥

    अंकुश ठेवी मनावरी तो असे स्थितप्रज्ञ
    रागद्वेषविरहीतपणे घे भोग‚ तरि प्रसन्न ६४

    प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते ।
    प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते ॥६५॥

    अन् प्रसन्न मन करते साऱ्या दु:खांचे हरण
    प्रसन्नमन जो तो स्थिरबुध्दी हे निश्र्चित जाण ६५

    नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना ।
    न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम् ॥६६॥

    अस्थिर बुध्दी ज्याची तो भावनाशील नसतो
    शून्य भावना ज्याला तो कधि शांती न मिळवतो ६६

    इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते ।
    तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि ॥६७॥

    विषयवासनांच्या मागे मन स्वैर धाव घेई
    वारा जैसी पाण्यावरली नौका भिरकावी ६७

    तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः ।
    इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥६८॥

    जये इंद्रियांना आवरले मन करूनी ठाम
    ते नर करती स्थिर आपुली बुध्दी निष्काम ६८

    या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी ।
    यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥६९॥

    जागा राही‚ जग सारे असताना झोपेमधीं
    अन् जग जागे असता झोपे तो नर स्थिरबुध्दी ६९

    आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं
    समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् ।
    तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे
    स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥७०॥

    तुडुंब भरला सागर राही बंद किनाऱ्यात
    तरिहि पुराचें पाणी समावे त्याच्या उदरात
    तसा शांत स्थितप्रज्ञ, असुनिही विषयज्ञान त्याला
    अशी शांति नच लाभे कधिही विषयलोलुपाला ७०

    विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः ।
    निर्ममो निरहङ्कारः स शान्तिमधिगच्छति ॥७१॥

    सर्व कामना त्यागुनि जगतो जो निरिच्छवृत्ती
    निगर्वी तसा निर्मोही हो त्यास शांति प्राप्ती ७१

    एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति ।
    स्थित्वास्यामन्तकालेऽपि ब्रह्मनिर्वाणमृच्छति ॥७२॥

    अशी स्थिती ही ब्राह्मी म्हणुनी ओळखली जाई
    मिळता जी मनुजाला कसला मोह कधि न होई
    अशा स्थितित जरि मनुष्य राहिल अंतिम समयाला
    तरि ब्रह्मनिर्माणस्वरूपी मोक्ष मिळे त्याला ७२

    इति श्रीमद्भगवद्गीतासु उपनिषत्सु
    ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे
    साङ्ख्ययोगो नाम द्वितीयोऽध्यायः

    अशा प्रकारे येथे
    श्रीमद्भगवद्गीतेच्या उपनिषदातील
    ब्रह्मविद्यायोगशास्त्रामधील कृष्णार्जुनसंवादापैकी
    सांख्ययोग नावाचा दुसरा अध्याय पूर्ण झाला.

    *******

      April 21, 2022


  • गवाक्षवाली खोली

    ओ’ हेन्रीच्या The Skylight Room’ या इंग्रजी कथेचे मुक्त रूपांतर

      April 12, 2022


  • श्रीमद्भगवद्गीता – अध्याय पहिला – अर्जुनविषादयोग

    इथे सुरू होतो श्रीमद्भगवद्गीतेच्या उपनिषदातील ब्रह्मविद्यायोगशास्त्रामधील कृष्णार्जुनसंवादापैकी अर्जुनविषादयोग नावाचा पहिला अध्याय

      April 11, 2022