महानगरांच्या नशीबी नसतो भावनांचा ओलावा
निरर्थक धडपड, निर्जीव यांत्रिकता नि पोकळ गिलावा
आजूबाजूला सरपटणाऱ्या हातपायांना येथे नसतो चेहेरा
सारेच शोधतात निवाऱ्याला एक अपुरा कोपरा
भरकटणाऱ्या पतंगागत नसते आयुष्याला दिशा
परिस्थितीच्या काजळीने धुरकटणाऱ्या हाताच्या रेषा
इथे आयुष्ये नाही जगत रेटली जातात आपोआप
लोकलच्या रेटणाऱ्या गर्दीने फलाटावर फेकल्यागत

असाच (आणखी) एकदा सूर्य मावळतो, थकला - भागला
नि निघतो घड्याळ्याच्या ठोक्याबरोबर लगबगीने गलबला
जीव गुदमरवणाऱ्या गर्दीत मिसळून बेकाबू कोलाहलात
जीर्ण शरीरे सरकू लागतात, विटक्या मनाचं ओझं पेलत
थिजत्या आकांक्षांना सोबत घेऊन विझत्या आशेला
आणि कदाचित राखेआडला निखारा उरी जपलेला
घरट्याच्या ओढीनं निघून, प्रवासाच्या शक्तीपाताने शिणून
परततात आयुष्याची चिपाडं, निष्प्राण कलेवर बनून

पूर्ण पिट्ट्या पाडून घेऊन, काळं करुन दिवस पळताना
रात्र सामावे त्यांच्या गुपितांना, पापांना नि दिवसाच्या तापांना
आपापल्या बंदिस्त तुकड्यात, मग निवांत होऊन
अतृप्त आत्मे निजतात गाढ, खूपशी स्वप्ने उशाशी घेऊन
रात्रीच्या कुशीच्या उबेत, क्लांत जीव आश्वस्त निजे
भाळी लावूनी चंद्राचा टिळा, रात्र मग जागे, जोजवे
प्रेमाने थोपटे कपाळी अंकांना देता मंद मंद झोके
रात्र प्रहर - प्रहरांनी पिके, होत जाती रंग फिके

दिवस अस्पष्ट कुजबुजू लागे, झुंजुमुंजु होऊ लागे
काळोखाच्या दाट दडपणाला निर्धाराने सारुन मागे
धास्तावून जीव मग होतो जागा, विखुरली गात्रं गोळा करीत
पुन्हा प्रवासास दिशाहीनतेच्या टोकापासून, टोकापर्यंत
निघतो वेठबिगार पाठी थैली मारुन उत्साहाचा उसना आभास लेऊन
झापडांना ओढून डोळ्यांवर नि नीट जोखडात मान देऊन
पुन्हा होतं चक्र सुरु जगाच्या प्रचंड चरकाचे
पिळायला थेंब शेवटचे, शुष्क जीवनातल्या आशेचे
आणि नेलं जातं वाहून जू इमाने इतबारे जगाच्या अंतापर्यंत
गुलामांच्या असहाय पिढीपासून पुन्हा पुढल्या पिढीपर्यंत

-- यतीन सामंत

हांसत आली सूर्य किरणे
झरोक्यातून देव्हारयांत
नाव्हू घालूनी जगदंबेला
केली किरणांची बरसात

पूजा केली किरणांनी
जगन्माता देवीची
प्रकाश स्पर्शुनी चरणाला
केली उधळण सुवर्णांची

तेजोमय दिसू लागले
मुखकमल जगदंबेचे
मधुर हास्य केले वदनी
पूजन स्वीकारते सूर्याचे

रोज सकाळी प्रात:काळी
येउनी पूजा तो करितो
भाव भक्तीने दर्शन देउन
स्रष्टीवर किरणे उधळतो

कोटी कोटी किरणांनी
तो देवीची पूजा करितो
केवळ त्याची पूजा बघुनी
मनी पावन मी होतो

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मूल्य नाही कुणा, तूं दिल्या वेळेचे
गमावून टाकी, जाणूनी फुकाचे....१,

लागत नसते, दाम वेळेसाठीं
म्हणून दवडे अकारणा पोटीं....२,

वस्तूचे मूल्य ते, पैशांनीच ठरते
समज सर्वांची, अशीच असते...३,

वेडे अहा सारे, कसे होई मूल्य
वेळ जातां मग, आयुष्य जाईल...४,

वेळ दवडतां, कांहीं न राहते
सर्वच जीवन, व्यर्थ तें ठरते....५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

नाच नाचती तालावरती
मीरेची पाऊले
चित्त ते हरीमय जाहले. - - - धृ

लागला प्रभुचा ध्यास
हरि दिसे नयनास
चलबिचल नजर होऊन
अंग सारे मोहरले - - -१
चित्त ते हरीमय जाहाले

न राही आपले भान
झाली भजनी तल्लीन
तनमन प्रभुचे ठायी जाता
संसार ते विसरले. - - - २
चित्त ते हरीमय जाहाले

विषाचा घेता प्याला
हरि तो त्यातची दिसला
झेपावूनी गेली त्याच क्षणी
घट घटा प्राशन केले. - - - ३
चित्त ते हरीमय जाहाले

जहाल होते विष
मृत्युचा तो पाश
प्रभूभक्तीच्या शक्तीने परि
अमृत ते बनले - - - ४
चित्त ते हरीमय जाहाले

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

विश्व सारे निर्मिलेस,काय असावे तुझ्या मनात,
हेतू असावा का निरलस,
खेद वाटे आज अंतरात,---!!!

ग्रह गोल ब्रम्हांड तारे,
निसर्ग चराचर वारे,
आज दिसती सारे भोगत, सातत्याने जणू दिनरात,--!!!

प्रदूषणे पृथ्वीला घेरत, मनुष्यप्राण्यात फक्त स्वार्थ, अहंकार कधी न जात,
सांग ठेवले काय दुनियेत,--?

लतावेली, झाडेझुडपे,
सगळे दुःखी प्राणिजात,
समस्या सगळ्या या वेढत,
अशात तू काय मिळवलेस,--?

पसारा सभोवार असत,
जिकडे तिकडे फक्त उध्वस्त, सृष्टीची फक्त वाट लागत,
कोणते समाधान मिळवतोस,!-

सौंदर्य देखणे निर्मिलेस,
त्यास क्षणभंगुरतेचा शाप,
कोणी न देई कोणास हात,
मर्म जीवनात काय ठेवलेस,--!!

© हिमगौरी कर्वे.

कोटि कोटि ब्रम्हांडनायका
तूच जगाचा पालनकर्ता
तूच विधाता रक्षणकर्ता
श्री स्वामी समर्था गजानना ... १

तू भयहारक तू भवतारक
तूच आमुचा एक भरोसा
तूच स्वामी तू एक नियंता
श्री स्वामी समर्था गजानना ... २

तू ज्ञानदेव तू अवतारी
चराचरामधी तू अविनाशी
तूच सखा तू भाग्यविधाता
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ३

मुक्ती देशी तू या भवपाशा
अनंत तू फुलविशी आशा
भक्ति मुक्तीच्या दाविशी वाटा
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ४

तूच आमची माय माऊली
तूच आमची एक साऊली
तू माता तू पिता आमुचा
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ५

तुझी कृपा अन तुझे छत्र शिरी
तुझी पाठिशी असे साऊली
संकटकाळी रक्षण करिशी
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ६

-- विनायक अत्रे

कोण जाणे कसे ठांवे,मन आज भरून आले,
आठवणींच्या आभाळात,
एकेक ढग जमा झाले,--||१||

बघता बघता एकमेकात,
ते कसे खेळू लागले,
हृदयांतरी स्मृतींचे मग,
बिलोरी आरसे हलू लागले,--||२||

स्मरणांच्या हिंदोळ्यावर,
झोके घेत झुलू लागले,
इकडून तिकडे पाय हलवत,
मन सैरावैरा धावू लागले,--||३||

गतकाळाचा जोर घेऊन,
हिंदोळा वारंवार हाले,
वरती जाता क्षणिक सुख,
भासते कधी उगीच खरे,
खाली येता त्याच सुखाचे,
दुःखात रूपांतर का बरे,--||४||

खाली असता ओढ वरची,
पाय मुळीच ना ठरें,
हालचाल अटळ शेवटी,
मनडोही कुणी टाकले खडे,--||५||

या डोहातील प्रतिमा हालती,
गूढ वाटे आकर्षण त्यांचे,
नाती गोती सारी बोलावती,
ऐहिक सुख वाटे'तोकडे,--||६||

संपून गेले ते, रेंगाळे,
चलबिचल होतां आत्म्याची, चढाओढ लागे दोघांमध्ये,
जीत होई फक्त स्मृतींची,-!!!

हिमगौरी कर्वे©

असा देखणा बहावा डोळे भरूनी पाहावा

असा साप तो कात टाकुनी शिरला ढोलीमध्ये

कीटक ते लहान असूनी
रहात होते फळामध्यें
विश्व तयाचे उंबर फळ
जीवन घालवी आनंदे १

ब्रह्मांडाची त्याची व्याप्ती
उंबराच्या नसे पलिकडे
ज्यासी ते अथांग समजले
बघूनी त्या एका फळाकडे २

माहित नव्हते त्या कीटकाला
झाडावरची अगणित फळे
सृष्टीतील असंख्य झाडे
कशी मग ती त्यास कळे ३

आपण देखील रहात असतो
अशाच एका फळावरी
हीच फळे असंख्य असूनी
असंख्य झाडे विश्वावरी ४

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com