(User Level: User is not logged in.)

कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

Sort By:

  • प्रवास

    उतरते ऊन पुन्हा
    परसातल्या दारातुनी
    उजळले दीप पुन्हा
    शिशिराच्या सांजेतुनी

    हवेहवेसे होते कधी
    समुद्रवाऱ्याचे शहारे
    मागून का मिळते कधी
    पहाटेचे स्वप्न गहिरे?

    शोधताना चांदणे
    वेचले उन्हाचे कवडसे
    राहिले मग दूर मागे
    दिव्यांचे बिलोरी आरसे...

    ---आनंद

  • तुझीच आठवण दाटूनी येते

    तुज कितीही, विसरु म्हटले तरी
    तूंच गे सदैव, लोचनातुनी तरळते

    निक्षूनीया,कितीही ठरविले तरीही
    आठवण अंतरी, तुझीच गहिवरते.

    असे कसे, कां? घडते,उत्तर नाही
    सत्य! हेच मनीचे हळुवार उमलते

    विसरणे तुजला कदापि शक्य नाही
    प्रीतदान! हे ईश्वरी, मला जगविते

    मनहृदयी भावगंधली निष्पाप प्रीती
    औक्षवंती! गीतातूनी मज भुलविते

    जलावीना! मत्स्यगंधा कां जगते?
    प्रीतीविना कां जगती जगणे असते

    जरी दूरदूर तूं, सभोवारी भास तुझा
    आत्मसुखदा! जीवनांती हीच असते

    -- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

    9766544908

    रचना क्र.१६०.

    २२ - १२ - २०२१.

  • मातृत्वाची कन्येस जाण

    आई होऊन कळले मजला,

    कष्ट आईचे आज खरे ।

    स्वानुभवे जे जाणूनी घेई,

    तुलना त्याची कोण करे ।।१।।

    नऊमास तू जपला उदरी,

    क्षणाक्षणाला देऊनी शक्ती ।

    बाह्य जगातून शोषून सारे,

    सत्व निवडूनी गर्भा देती ।।२।।

    देहावरी आघात पडता,

    झेलूनी घेई सारे कांहीं ।

    बाळ जीवाला बसे न धोका,

    हीच काळजी सदैव राही ।।३।।

    संगोपन करीता करीता,

    हासत होती अर्धपोटी तू ।

    सुखी ठेवण्या सोशीली दु:खे,

    कधी न कळला उद्दात हेतू ।।४।।

    कसे फेडू मी ऋण मातेचे,

    पेटविली ज्योत जिने ।

    अर्पियले जरी जीवन सारे,

    ऋण तिचे न फिटे ।।५।।

    डॉ. भगवान नागापूरकर

    संपर्क - ९००४०७९८५०

    bknagapurkar@gmail.com

  • दृष्टी बदल

    नवा चित्रपट बघण्या गेलो,
    कुटुंबासह चित्र मंदिरी
    चित्रगृह ते भरले असतां,
    प्रवेश मिळाला कसातरी....१,

    चित्रपट तो बघत असतां,
    आश्चर्य वाटले जल्लोशाचे
    टाळ्या, शिट्या देवून प्रेक्षक,
    कौतूक करी नटनट्यांचे....२

    वास्तवतेला सोडूनी,
    रटाळपणे वाहत होते,
    वैताग येवूनी त्या चित्राचा,
    सोडून आलो मधेच मी ते....३,

    घरी येवूनी शांत जाहलो,
    आठवू लागलो बालपण
    अशीच होती छायाचित्रे,
    ज्यांत आमचे रमले मन....४

    जीवनामधल्या चक्रामध्ये,
    बदल फारसा होत नसतो
    वयातल्या पायरीप्रमाणे,
    दृष्टीमध्ये फरक घढतो....५

    डॉ. भगवान नागापूरकर
    ९००४०७९८५०
    bknagapurkar@gmail.com

  • माझ्या भारतात ना…

    असा आहे ना … माझा …
    भारत महान, माझा भारत महान … १

    माझ्या भारतात ना ….
    (काही अपवाद वगळता)
    लायक व्यक्ती निवडून येतात … २

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक माणसं नेते बनतात … ३

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक लोक, शिक्षण नसतांना मंत्री बनतात …४

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक लोकांना लठ्ठ पगाराच्या नोकर्‍या मिळतात … ५

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक लोकांना बँकेतून मोठमोठी कर्जे मिळतात … ६

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक लोकांच्या कंपन्यांना, मोठमोठी सरकारी कंत्राटं मिळतात … ७

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक लोकांना सरकारी अनुदानं आणि सुविधा मिळतात … ८

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक लोकांनी आयकर भरला नाही तरी चालतो … ९

    माझ्या भारतात ना ….
    लायक लोकांना राखीव भूखंडांचं श्रीखंड मिळतं … १०

    असा आहे ना … माझा …
    भारत महान, माझा भारत महान … ११

    -- गजानन वामनाचार्य

  • एकटी मी

    ना भावना, ना कल्लोळ मनी,

    ना अश्रु, ना हास्य नयनी,

    ना ध्यास, ना दिशा माहित,

    मी दुनियेत माझ्या,

    एकटी मी, एकटी मी!

    एक चंद्र , एक तारा,

    एक एकटा एकांत सारा,

    एक एकट्या जीवनात माझ्या,

    ज्योती असूनही काळोख सारा,

    मी दुनियेत माझ्या,

    एकटी मी, एकटी मी!

    नको सोबत, नको आधार कोणाचा,

    बस आहे आशिर्वाद माय – बापाचा,

    बंधू – भगिनी चार दिवसांचे सोयरे,

    ना मूल्य कोणास कोणत्याच नात्याचे,

    मी दुनियेत माझ्या,

    एकटी मी एकटी मी !

    होईल अंत माझ्या जीवनाचा,

    चार खांद्यांवर शेवट या सर्वांचा,

    फरक पडणार होता कोणास या सर्वांचा?

    दोन दिवस रडून परततील आपल्या मार्गाला,

    शेवटी कोण नसते कोणाचे हेच खरे,

    मी दुनियेत माझ्या,

    एकटी मी, एकटी मी!

    – श्वेता संकपाळ.

  • असा मी

    जगण्यात रोज मरतो
    मरण्यास खास जगतो..

    साधून संधि मीही
    मनसोक्त येथ चरतो ..

    उत्कर्ष का कुणाचा
    पाहून आत जळतो ..

    खड्ड्यात तोहि पडता
    का मी हळूच हसतो..

    अपघात दूर दिसता
    मागे खुशाल पळतो..

    -- विजयकुमार देशपांडे, सोलापूर
    9011667127

  • जग

    मी म्हणालो जगाला
    मला फक्त तुझ्यासाठी
    आणि स्वतःसाठी जगायचयं...
    जग म्हणालं मला
    माझ्यासाठी जगं पण
    टाळं स्वतःसाठी जगायचं...
    मी बदललो
    जगाच्या कल्याणासाठी
    पण आता जगचं मला बदलतयं...
    जगात बदल घडवणं
    आता अशक्य आहे
    कारण जग आता पाषाण झालयं...

    © कवी – निलेश बामणे

  • निवृत्तीच्या उंबरठ्यावर !

    कां व्हावे निवृत्त मी ?
    कुणी सांगतो म्हणूनी
    निसर्गालाच सांगू द्या
    वय झाले समजूनी

    कार्यक्षमता माझ्या मधली
    मोजमाप हे कुणी करावे ?
    विकलांग होईल केंव्हा शरीर
    निसर्गालाच हे ठरवूं द्यावे

    सहजची जगतो ऐंशी वर्षे
    संसार सागरी पोहता पोहता
    स्थिरावले मन विचार करुनीं
    निवृत्तीची जाणीव येता

    सर्वासंगे जगता जगता
    शेवटचा तो श्वास ठरु दे
    हासत खेळत आनंदाने
    ह्या जगाचा निरोप घेऊं दे

    डॉ. भगवान नागापूरकर
    संपर्क - ९००४०७९८५०
    bknagapurkar@gmail.com

  • माझी नोकरी

    नकार देत होती माझ्या प्रेमाला,
    बघून, मी आहे एक बेकार
    जळत होते, जळत होते
    तिच्या विणा माझे शरिर
    सर्व शांत झाले आता,
    फायर ब्रिगेड नोकरी मिळता

    -- डॉ. भगवान नागापूरकर
    ९००४०७९८५०
    bknagapurkar@gmail.com