त्याने तेव्हाही कंबरेवरचे हात काढले नव्हते,
तो आजही कंबरेवरचा हात उगारत नाहीये..
अन् हात जोडणाऱ्यांची गर्दी मात्र दिवसेंदिवस वाढत आहे..

तो तेव्हाही विटेवरून उतरला नव्हता,
तो आजही विटेवरून उतरत नाहीये..
अन् पायी चालून वारी गाजवणाऱ्या भाबड्या मनाचा आकांत मात्र दिवसेंदिवस वाढत आहे..

त्याने तेव्हाही गार्‍हाणी ऐकली नव्हती
तो आजही गार्‍हाणी ऐकत नाहीये..
अन् माळकरी टोपीवाल्यांची आषाढी एकादशी मात्र कुठल्याही परिस्थितीत चुकत नाहीये..

तो तेव्हाही म्हणाला होता
तो आजही हेच सांगतोय..
माणसा-माणसांमध्ये मला शोधा
मी तिथेच तुमची वाट पाहतोय..............

भंग पावले पाहीजे स्वप्न माझे रातचे

तोडणे स्वप्न श्रृंखला नसे मानवी हातचे ।।

शिथिल गात्र बनती जाता निद्रेच्या आधीन

उघडले जाते मग विचारांचे दालन ।।

किती काळ भरारी घेई निश्चीत नसे कांही

विचार चक्र थांबता स्वप्न दोष तो जाई ।।

रात किड्यानो जागवा स्वप्नावस्थे मधूनी

कुकुट कोकीळा येई मदतीसाठी धावूनी ।।

वाऱ्याची थंड झुळुक पुलकीत देहा करी

उषा राणीचे प्रयत्न यशस्वी सदैव ठरी ।।

प्रयत्न करितो निसर्ग निद्रावस्था मोडण्याचा

स्वप्नाचा दोष काढूनी निरोगी बनविण्याचा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

रंग गुलाबी शराबी,गाली तुझ्या फुलले,
मदनबाण नयनातुनी, पाहता-पाहता निसटले,--!!!

जाई जुई कोमलांगी,
नाजूक तन साचे,
अंगकाठी शेलाटी,
सोनचाफ्याचे फूल नाचे,--!!!

वर्ण तुझा केतकी,
मिठास शब्द बोले,
कुंदकळ्यां नाजूकही,
दंतपंक्ती जणू भासे,--!!!

वाटे चालते-बोलते,
फूल तू सायली,
गेंद टपोरे झेंडूचे,
केशरवर्खी उरोजही,--!!!

जाता तू जवळुनी,
मनमोगरा फुलतसे,
उमलत हरेक पाकळी,
जिवाचे कमळ बहरतसे,--!!!

मंजुळ स्वर ऐकुनी,
भोवती सडा प्राजक्ती,
फुलांचा सुगंध येई,
सुंदरी तुझ्या सहवासें,--!!!

हिरवा चाफा दडुनी,
लज्जेत तुझ्या बसे,
प्रीत फुले मात्र फुलती,
काळजांची पर्वा नसे ,--!!!

सौंदर्याचा मी पुजारी,
विनवतो तुला प्रेमे,
प्रसन्न हो ग देवी,
भक्तकल्याणा कारणें,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे

टाळ मृदंग वीणा बोले
विठ्ठल विठ्ठल पांडुरंग
पाऊलांनी वाट धरली
कानी नादतो अभंग..

संसाराची जोड देत
चालू लागले वारकरी
मन रमले विठूराया
माझे चंद्रभागा तिरी..

रूप सावळे सुंदर
कर कटावरी उभा
विश्वव्यापी चेतना
पांडुरंग दिव्य शोभा..

तन मन लीन व्हावे
रहावे हरीनाम मुखात..
मागणे काय मागावे
चरण स्पर्श सुखांत.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

देवानेच आपल्याला फसवलं आहे,
हे वाक्य माझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर
वेगवेगळ्या आवाजात उमटलं…

लहानपणी...
आईच्या कुशीत झोपताना वाटायचं,
जग खूप सुरक्षित आहे,
देव म्हणजे गोष्टीतला राजा,
जो शेवटी सगळं ठीक करतो…
पण पहिल्यांदा जेव्हा हरवलं एखादं खेळणं,
किंवा तुटली एखादी मैत्री.
तेव्हा कळलं,
“गोष्ट संपली तरी सगळं ठीक होतंच असं नाही…"

किशोरवयात...
स्वप्नांना पंख फुटले होते,
आकाश स्वतःचं वाटत होतं,
पण पहिल्याच अपयशाने
ते पंख जळाले…
रात्री उशिरा देवाला विचारलं,
"मी एवढं मनापासून मागितलं होतं,
मग का नाही दिलंस?"
उत्तर आलंच नाही…
तेव्हाच पहिल्यांदा वाटलं,
देवानेच आपल्याला फसवलं आहे…

तरुणपणात...
प्रेमावर विश्वास ठेवला,
एखाद्या माणसात देव पाहिला…
पण जेव्हा तोच माणूस दूर गेला,
हातातून हात सोडून.
तेव्हा समजलं,
देव कधी कधी माणसांच्या रूपात
आपल्याला तोडतो…

मध्यमवयात...
जबाबदाऱ्या, कर्जं, अपेक्षा,
सगळं पेलताना स्वतःच हरवून गेलो,
आरशात पाहिलं तर
ओळखीचे चेहरेही अनोळखी वाटले…
देवाला विचारलं
"हीच का माझी वाट?"
तो पुन्हा शांत…
आणि ती शांतता
सगळ्यात मोठी फसवणूक वाटली…

वृद्धावस्थेत...
हात थरथरू लागले,
पावलं मंदावली,
आणि आयुष्य मागे वळून पाहताना
एक प्रश्न कायम उरला,
"खरंच, देवानेच आपल्याला फसवलं का?"

कदाचित...
फसवणूक ही त्याची नव्हतीच,
आपणच स्वप्नांना कायमस्वरूपी समजलं,
आपणच नात्यांना शाश्वत मानलं,
आणि अपेक्षांना देवाचं वचन समजलं…

तो तर फक्त उभा होता,
आपल्या प्रत्येक पडण्यात.
प्रत्येक अश्रूमध्ये,
प्रत्येक तुटण्यात…

देवानेच आपल्याला फसवलं आहे,
हे वाक्य अजूनही मनात येतं.
पण आता त्यात राग नाही,
फक्त एक थकलेली जाणीव आहे.

की कदाचित,
देव फसवत नाही…
तो फक्त आपल्याला
सत्याच्या इतकं जवळ नेतो,
की आपलेच भ्रम आपल्याला
फसवणूक वाटायला लागतात…

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

मानवता आहे जगात,-?
प्रश्न खूपदा पडे,
आई बापा टाकून देतात,
कोणते पुण्य मग मिळे,--?

संसारी रममाण होतात, भूतकाळाचा पडे विसर,
उभे ज्यांनी केले ते,
वृद्धाश्रमी सापडतात,--!!!

हेच संस्कार मुलांवर,
का बरे करतात,--?
आईबापाला अंतर देऊन,
कोणते समाधान मिळवतात,?

वरील चित्रफितीतुनी,
कोणता मिळे संदेश,
वागणे प्राण्यांचे पहा,
प्रेम केवढे हे विशेष,--!!!

जिने त्यांना सांभाळले,
माया ममता दाखवून,
इतकी वर्षे गेली मध्ये,
तरी ना गेले ते विसरून,--!!!

हिंस्त्र प्राणी म्हणत म्हणत,
जग त्यांना हिणवते,
माणसांहून भावना थोर प्राणिजगत सांभाळते,--!!!

*प्रेम त्यांचे असते मूक,
तरीही किती बोलके,
अनुभव घ्यावा त्यांचा,
ठरतील श्रेष्ठ ते शेलके*,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

काल माझ्या "शीघ्रकाव्य" नावाच्या ग्रुपमध्ये मी "आठवण" हा शब्द दिला होता. त्यासाठी मी केलेली एक चारोळी. हाच विषय घेऊन मी कविता पुढे केली आहे. पहिल्या चार ओळी हीच चारोळी आहे.
ठेवणीतल्या आठवणींचे,
करावे तरी काय,
किती वण ठेवून जाती,
आठवांचे काय जाय--?

स्मृतींच्या इंगळ्या डंसता,
भूतकाळाचे मोहोळ फुटते,
असेच त्याचे वर्चस्व सारे,
तनी मनी येऊन बसते,--!!!

जिवाची होते तगमग,
नि प्रचंड अस्वस्थता येई,
वर्तमानी राहूनही,
जगणे, अवघड होई,--!!!

कित्येक स्मृतींना गंध असे, कुपीतील अत्तरासारखा,
हृदय कुपीतून अत्तर सांडे, घमघमाट साऱ्या घरा,--!!!

होता नकळत दुःखाची स्मरणे,
जीव कासावीस होतो,
त्यावेळचे आपण तेच का,
आज प्रश्न सारखा पडतो,--!!!

सिंहावलोकनी उत्तरे नसती,
चुका घडून गेल्या,
दुरुस्ती नसे त्यांना आजही,
जखमा ठणकत राहिल्या,--!!!

रडावे मोकळे ज्यांच्यापाशी,
अशी नातीही ना राहिली,
पूज्य वाटावी अशी व्यक्ती,
विरळाच दिसून राहिली,--!!!

कोपऱ्यात मनाच्या कुठेतरी, स्मरणांची चालते उलघाल,
जीव शिव शरिरी नाही,
अशी त्यांची वाटचाल ,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

ग्राहकाला शिलाईचे कपडे देताना टेलर
वारंवार हेच करीत असतो
कुठे टाका, कुठे बटण
तो शिवतच राहतो,

परीक्षक हातातील उत्तरपत्रिका
हिसकावून घेई पर्यंत
काही खरे,कुठे चुकीचे
काही न काही तरी
परीक्षार्थी लिहीतच राहतो,

शेवटचा श्वास आहे तोपर्यंत
चूक-अचूक निशाणा
तो सैनिक साधित
शेवट पर्यंत लढत राहतो,

कोणीही शस्त्र खाली
खाली ठेवत नाही
कोणीही आशा सोडीत नाही
अंतिम श्वास तुटे पर्यंत
*****

मूळ हिंदी कविता- अलका सिन्हा
मराठी अनुवाद- विजय नगरकर

जगणे असते होरपळ,
तना-मना-भावनांची,
रोज रोज प्रत्येक पळ,
जाणीव होई असुरक्षेची,
षट्रिपुंचे जगात वर्चस्व,
ते जनांवर हक्क गाजविती, माणुसकी करुणा अहिंसा,
भावना थोर मागे पडती,
सत्ता पैसा लालच,---
अधिकार फक्त ठाऊक असती, कर्तव्य खाती कशाशी,
कुंठित झालेली मती,--!!!
असते कोणाचे कोण-?
ना आई बापा विचारती,
*अंधश्रद्धेखातर केवळ,
लेकरेबाळे बळी देती*,
सत्य सुंदर शिव,
सगळ्यांना खुपसले पोटी, सैतानाचे नाव मानव,
ही शोकांतिकाच मोठी,
अशा या दुनियेत प्राण,
देवा माझे घुसमटती,
सुटका व्हावी आता यातून,
कित्येक तुला असे आळवती,
कुठे दिसेना खरे प्रेम,
मद माया मोह असती,
सूत्र जीवनाचे किती उथळ,
सर्व त्याच्या आहारी जाती, जिवाची ही अशी तडफड,
सांगा कुठे कशी लपवावी
प्राणपक्षी उडण्या उत्सुक,
मरणवेळही का तरसावी,--??

हिमगौरी कर्वे. ©