काळ येतां वृद्धपणाचा, विरक्तींची येई भावना
निरोप घेण्या जगताचा, तयार करीत असे मना

वेड्यापरी आकर्षण होते, सर्व जगातील वस्तूंवरी
नाशवंत त्या, माहित असूनी, प्रेम करितो जीवन भरी

जीवनांतील ढळत्या वेळीं, जेव्हां वळूनी बघतो मागें
मृगजळासाठीं धावत होतो, जाणून घेण्या सुखाची अंगे

प्रयत्न केले जरी बहूत, हातीं न लागे काहीं
पूर्ण कल्पना येई मनीं, जगण्यात आंता तथ्य नाहीं

उर्वरीत आयुष्याची रेखा, मर्यादेतच आखूनी काढी
समज येतां प्रभूचे सारे, समर्पण करीत जग सोडी

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

स्वयंप्रेरित, स्वयंप्रेषित हे सदा आपल्या जोषात
आभाळओझे घेऊन खांद्यावर धावधावती कैफात

नाही साथ कुणाची, नाही कसली सहानुभूती
तरीही चिंता जगाची, आसक्तीची करुन सक्ती

कुणी वंदा कुणी निंदा, करे कुणी वा वंचना
नादावलेल्या कर्मयोग्यांची असे व्रतस्थ आराधना

अशक्याचा हव्यास त्यांना, अचूकतेचा ध्यास केवढा
सौख्याशी करुन वाकडे, पुकारत स्वत:शी स्वत:चा लढा

आत्यंतिकाची अस्वस्थता सततच्या जणू प्रसूतिवेणा
अखंड असे हा होम पेटता, धगधगती अंतःप्रेरणा

रोरावणाऱ्या प्रपातास, कुठे कधी का उसंत आता
नशीबी त्यांच्या ती, तेवढी, एक शेवटची शांतता

बदकांच्या कुडीत कोणी कोंडिले हे राजहंस गोजिरे
अश्वत्थामाच्या जखमेला घेऊन कपाळीच्या देव्हारे

जनाकलनाच्या कक्षेपार भ्रमणारे हे भूस्तरीय तारे
ओसंडणाऱ्या गर्दीतही, एकाकी व्यथित बिचारे

हिंदोळून पारंब्यांना आशेच्या, लोंबकळती हुतात्मे
आसूसले प्रतीक्षेत मुक्तीच्या, केव्हाचे शापित आत्मे

- यतीन सामंत

बालकांनी खावा
छान छान मेवा
वाटावा त्यांना
सदा हवा हवा
शाब्दिक मेवा
बुध्दीचा ठेवा
येता-जाता
खावा खावा खावा
मित्र-मैत्रिणींना
द्यावा द्यावा द्यावा

-- सुधा नांदेडकर

आयुष्याच्या परतीच्या प्रवासासाठी
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !
फापट पसारा आवरून सारा ,
आता सुटसुटीत व्हायचं आहे !

याच्या साठी त्याच्या साठी ,
हे हवं , ते हवं
इथे तिथे - जाईन जिथे ,
तिथलं काही नवं नवं
हव्या हव्या चा हव्यास आता
प्रयत्नपूर्वक सोडायचा आहे,
बॅग हलकी स्वतः पुरती
आता फक्त ठेवायची आहे !
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

अपेक्षांच्या ओझ्याखाली
आजवर त्रस्त होतो
आयुष्याच्या होल्डॉल मध्ये
काय काय कोंबत होतो !
किती बॅगा किती अडगळ !
साठवून साठवून ठेवत होतो
काय राहिलं, कुठे ठेवलं
आठवून आठवून पाहत होतो
त्या त्या वेळी ठीक होतं
आता गरज सरली आहे,
कुठे काय ठेवलंय ते ते
आता विसरून जायच आहे
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

खूप जणांनी खूप दिलं
सुख दुखाःचं भान दिलं
आपण कमी पडलो याचं
शल्य आता विसरायचं आहे !

मान, अपमान, ‘मी’ , ‘तू’
यातून बाहेर पडायचं आहे !
बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

आत बाहेर काही नको
आत फक्त एक कप्पा,
जना - मनात एकच साथी
सृष्टी करता एकच देवबाप्पा !

सुंदर त्याच्या निर्मिती ला
डोळे भरून पाहायचं आहे !
रिक्त -मुक्त होत होत
अलगद उठून जायचं आहे

बॅग कशी भरायची ते
आता मला कळले आहे !

-- आम्ही साहित्यिक फेसबुक ग्रुप

चमचम चमकते नाणें दूरी वरुनी दिसले ।
चांदीचे समजूनी मन तयावर झेपावले ।।

निराशा आली पदरीं जाणतां तुकडा पत्र्याचा ।
खोटी चमक बाळगुनी फसविणे गुणधर्म तयाचा ।।

भास ही चेतना ती तर्क वाढीवी कसा ।
दिसून येई सदैव मनावर जो उमटे ठसा ।।

ठसे उमटती संस्कारांनीं बघतां भोवती सारे ।
मनावर बिंबून जाते आणि भासते तेच खरे ।।

दिसून येतो ऊर्जा वापर देह, बुद्धी वा मनीं ।
संस्काराचे बीज अंकुरते परिस्थिती बघूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझ्यासाठी ग फक्त तुझ्यासाठी
माझ्या मेंदूला कंप सुटतात
हृदयात वेदना रोज होतात...
तुझ्यासाठी ग फक्त तुझ्यासाठी
माझे डोळे अश्रूंनी ओलावतात
माझी स्वप्ने सारी भंगतात...
तुझ्यासाठी ग फक्त तुझ्यासाठी
माझे दिवस वाया जातात
माझे विचार स्वैर होतात...
तुझ्यासाठी ग फक्त तुझ्यासाठी
माझ्या क्षणांचे तास होतात
माझ्या जगण्याचे बारा वाजतात

कवी - निलेश बामणे ( एन. डी.)

कधी असेही घडावे,
सुखाला परिमाण नसावे,
भरभरून ओंजळीत त्यांस,
घेऊन छान मिरवावे,--!!!

कधी असेही घडावे,
आपुले सगळे आपुलेच राहावे,
परकेपणा सोडून देत,
जिवां-शिवांचे नाते जपावे,--!!!

‌कधी असेही घडावे,
सुंदरतेला सुगंध यावे,
त्यांना एकदा कडेखांदी,
दिमाखात घेऊन हिंडावे,--!!!

कधी असेही घडावे,
अपेक्षांचे ओझे नसावे,
मुक्त स्वैर आनंदाने,
खुशीचे विशाल पंख ल्यावे,--!!!

कधी असेही घडावे,
ताण-तणावांना निरोप द्यावे,
आपुल्या मस्त जीवनातून,
कायमचे त्यांना घालवावे,--!!!

कधी असेही घडावे,
सगळे विश्र्वच कुटुंब बनावे,
जिकडे जावे तिकडे केवळ,
प्रेममय वातावरण असावे,--!!!

कधी असेही घडावे,
मित्रत्त्वाला जिवापांड जपावे,
स्वार्थी, संकुचित वृत्ती
सोडून जिवांचे मैत्र करावे,--!!!

कधी असेही घडावे,
दु:खांना धरुन बडवावे,
क्षणार्धात संपवून त्यांना,
विजयी होऊन परतावे,!!!

हिमगौरी कर्वे

एक विशाल मन, भाग त्याचे अनेक
विखूरले जावूनी, स्वतंत्र वाटे प्रत्येक...१,

छोट्या त्या भागावरी, वेष्टण शरिराचे
अस्तित्व वेगळेच, भासते त्या मनाचे...२,

मनाचे ते स्वभाव, सारखेच असती
फरक वृत्तीमध्ये, कुणाच्याही नसती...३,

अगणीत ती मनें, कोठे नसे फरक
अनेक ती बनली, जनक तिचा एक....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com