ती मला परत दिसली
बऱ्याच दिवसांनी..
एकमेकांकडे बघितले
तिची नजर जरा खाली गेली
तेव्हाच जाणवले..
समथिंग डार्क इन ब्लॅक
तिचा पाठलाग करावा
ते तर बरे दिसत नाही..
अर्थात कुतूहल म्हणून..
पण तसे नाही केले..
नाही मनाला पटले..
मनात आले पुढल्या
वेळेस बघू..
आजही त्या रस्ताने परत गेलो..
आज नाही दिसली...
मला माझेच आश्चर्य वाटले
हे असे काय होते..
आणि हे पण कळले...जाणवले
रस्त्यांना आणि वेळेलाही
वेळेचे बंधन नसते....
प्रयत्न सोडू नये..

-- सतीश चाफेकर.

कधी क्वचित मी खचून जाता
उंच भरारी घेते मी
टपकलेच जर अवचित अश्रू
नकळत त्यांना पुसते मी

थोपटते मी माझे मजला
गोंजारते मलाच मी
ऊर्मी माझ्या अंतरातल्या
नजाकतीने जपते मी

दुखता खुपता होता अगतिक
दु:ख झुगारुन देते मी
नव्या दमाने श्वास घेउनी
पुढे पुढे हो जाते मी

मीच असते तेव्हा माझी
भक्ति मी शक्तिही मी
माझ्या साठी माझी प्रेरणा
केवळ मी केवळ मी

दलदल होता चिखल मातीची, पाय जाती खोलांत
प्रयत्न तुमचे व्यर्थ जाऊनी , न होई त्यावर मात...१,

सावध होवूनी प्रथम पावूली, टाळावे ते संकट
मध्यभागी तुम्ही शिरल्यानंतर, दिसत नाही वाट....२,

मोह मायेची दलदल असती, सदैव भोवताली
चुकूनी पडतां पाऊल तुमचे, खेचला जातो खाली...३,

जागृतपणाचा अभाव असतां, गुरफूटूनी जातो
मोहमायेच्या आकर्षक गुणाला, बळी तोच पडतो....४,

वेगवान त्या जीवन प्रवाही, खिळ बसे मोहाने
क्षणीक सुखाच्या मागे जातां, दु:खी होई जीवने....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ऊन सावली जीवन हे रे
जसे मिळाले तसे जगावे
आनंदाची फुले होऊनी
दुःखाला सामोरे जावे ......... १

कुणास देणे नक्षत्रांचे
हात कुणाचे रिते राहिले
दैवाने हे हिशेब सगळे
त्या त्या खाती लिहिलेले ....... २

पान उद्याचे उद्या उलगडू
आज तयाचे कशास ओझे l
काल-आज जे लिहिले-पुसले
त्यात काय रे होते माझे?....... ३

......मी मानसी

Ideal hero तुम्ही आमचे, नेहमी स्वाभिमानानेच जगलात,
रात्रीचा दिवस केलात, पण परस्थितिसमोर नाही झुकलात!!

तुमचा गौरव पाहुनी , आज मनही झाले तृप्त,
जन्मदाते तूम्ही आमचे, शब्दही झाले सुप्त!!

संस्कारांची दिली शिदोरी, त्यास गरजेची नाही तिजोरी,
कर्तव्य पूर्ती करून यथांग, कधी खेळलीत बालपणीची लगोरी!!

अभिमानाने मान उंचावली, आकाश आम्हा ठेंगणे झाले,
आनंद गगनी भिडला आमचा, यशात मी चिंब न्हाले!!

पुरे झाले कष्ट पप्पा, निवृत्तीची वेळ आली,
निवृत्ती नव्हे हो ही, जगण्याची नवी आवृत्ती आली!!

इंद्रधनुचे सप्तरंग, तुमच्यासमोर ते नग्ण्य,
तुमच्या या यशकिर्तीने जन्मदात्रीची कुसही झाली धन्य!!

– श्र्वेता काशिनाथ संकपाळ.

मायेचा बाप
कष्टकऱ्या धाप
आम्हाला सुखी माप....१

कर्तव्य फार
शिस्तिला हो धार
लळा अपरंपार.......२

घराचे छत
गावात ही पत
उद्योगी पारंगत.......३

खर्च मोजून
जावक योजून
हौस भरभरून.......४

समसमान
वागवतो छान
शिकविण्यास रान.....५

अबोल फार
महान विचार
झाला नाही लाचार....६

करू सन्मान
सदा असो भान
घरादाराची शान.....७

हा ताणा बाणा
भाव मनी जाणा
हा संसाराचा कणा....८

-- सौ. माणिक (रुबी)

सुक्ष्म बिजाचे रोपण करतां, वृक्ष होई साकार

कोण देई हा आकार ? १

तूं तर दिसत नाही कुणाला, घडते मग कसे ?

कोण हे घडवित असे ? २

प्रचंड शक्ती देऊनी बीजाते, प्रचंड करितो वृक्ष

कोण देई ह्यांत लक्ष ? ३

त्याच वृक्ष जातीचे गुणही येती, रुजलेल्या त्या बीजांत

ही किमया असे कुणांत ? ४

तोच वृक्ष वाढूनी फळे देतो, फळांत असते बीज

फिरवी कोण चक्र सहज ? ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

धागा धागा मिळून,
बांधले,खास घरटे,
फांदीचा आधार घेऊन,
उभ्या झाडास लटकवले,
एक चोंच करी किमया,
केवढी मोठी कारागिरी,
पिल्लांस सुरक्षित करण्यां,
माय बापाची चाले हेरगिरी,
घर मोठे प्रशस्त हवेशीर,
वारा चारी बाजूंनी वाहे,
निसर्ग सान्निध्यातले,
वाटते मोठे आरामशीर,
अंडी घालून ती उबवती,
वाट जन्माची पाहती,
कारागीरच ते नव्या उमेदी,
दार घरट्याचे असे बांधले,
सहजी कोणी उतरू नये,
पण साप नागांचा दहशतीने,
रक्षणास तत्पर दोन पाखरे,
चहूबाजूंनी घरट्याला चौकोनी,
असे जाळीदार नक्षी,
आखीवरेखीव जाळ्याला ,
केले कसे त्रिशंकूकृती ,
दुनिया सारी घरातच वसे,
संसार मांडला आगळा,
समर्थ नर मादी दोघे,
परंतु नशिबाचा खेळ वेगळा,--!

हिमगौरी कर्वे.©

अनेकदा आपण स्त्रीबद्दल वाचतो पण पुरुषाच दुख कधीच कोणाला समजत नाही. त्याचे दुख जरी कोणाला समजले तरी त्याच्याविषयी कोणीच बोलत नाही. अशीच प्रत्येक पुरुषाची व्यथा सांगणारी ही कविता.

स्त्रीचं ममत्व आणि प्रेम लोकांना कळतं

पण पुरुषाचं दुखणं कुठे कोणाला समजतं?

लहानपणी तो मोठी मोठी स्वप्न पाहतो

स्वतःच्या स्वप्नासाठी न जगता तो कुटुंबासाठीच जगतो

लोकांच्या अपेक्षा पूर्ण करण्यासाठी मरमर करतो

पण बालवयातच ताईच्या शिक्षणासाठी

स्वतःच्या शिक्षणावर पाणी सोडतो

या बालवयातच त्याच्यावर जबाबदारीचं ओझं पडतं

पण पुरुषाचं दुखणं कुठे कोणाला समजतं?

तारुण्यात उसंत घ्यावी म्हणतो

तोवर कामाचा व्याप डोक्यावर चढतो

कुठे तरी चार पैशाची नोकरी मिळावी

म्हणून पुन्हा तो पायपीट करतो

काँलेजला रोज जातो पण अभ्यासात लक्ष देत नाय

कारण नोकरी शोध म्हणून रोज शिव्या देते आय...

या तारुण्यात पण त्याला तरुण म्हणून जगता येत नसतं

पण पुरुषाचं दुखणं कुठे कोणाला समजतं?

बायका-पोरांमध्ये आयुष्य सुखात घालवाव असं प्रत्येक पुरुषाला वाटतं

पण रोज सकाळी उठून संध्याकाळी झोपायला येणं एवढचं त्याचं रुटीन असतं

ट्रेन बस आणि आँफीस इतकेच त्याचे विश्व असते

चार प्रेमाचे शब्द बोलण्यासाठी त्याला मात्र फुरसत नसते

रोज धक्के खात जगतो तो, मात्र आपल्याला आईच सगळ्यात जवळ असते

त्याच्या भावना त्याला व्यक्त करता येत नाहीत

आई मात्र रडून मोकळी होते

पण रोज संसाराच्या विचाराने

त्याची मात्र घुसमट होते

संसाराचं ओझं काय असतं हे त्याच्याशिवाय कोणालाचं माहित नसतं

पण पुरुषाचं दुखणं कुठे कोणाला समजतं?

बघता- बघता चिऊ- दादा इतके मोठे होतात

क्षणात विसरतात त्याला, अनं पोरकं करुन जातात

शेवटी चष्मा आणि काठी एवढेच सोबत राहतात

मग काही दिवसांनी चार खांदेकरीसुद्धा येतात

अलगद संसार सोडून तो सरणावरती चढतो

सगळ्यांना सुखात ठेऊन हा आयुष्यभर दुखाला कवटाळून बसतो

अपु-या त्याच्या स्वप्नाचं ते सरणंसुद्धा मग जळतं नसतं

पण कुटुंबासाठी जगलेल्या त्या पुरुषाचं दुखणं कुठे कोणाला समजतं ?

- अमोल उंबरकर