कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

बीजाचे समर्पण पहावे,स्वतःला देऊन टाकते,
एक तरु जन्माला यावे,
म्हणूनच स्वतःला गाडते,---!!

पुन्हा मातीत रूजून,
एकदम कात टाकते,
अंकुराचा स्वरूपाने ,
मातीच्या कुशीत येते,--!!!

काळी आई कुरवाळते ,
सर्व संगोपन करते,
बघता बघता नजरेत भरते,
अंकुराचे फोफावणे, --!!!

अंकुराचा त्याग करून,
बीज वाढीस लागते,
रोपट्याच्या स्वरूपात,
सानुले झाड उगवते ,--!!!

रोपट्याला फुटती पाने,
त्यांचेही वर जाणे,
करता करतां झाड वाढते,
हिरवेगार, डौलदार दिसते,--!!!

हळूहळू संपन्न होते,
घोंस लागती फुलाफळांचे,
झाड होते मोठे,
कधी रूप घेते वृक्षाचे,--!!!

फळे-फुले भरलेले,
वृक्ष घनदाट डंवरलेले,
कोसळती किती फळेफुले,
शेवट पुन्हा बीजरुपे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

अशाच सुरम्य संध्याकाळी
आत्ममग्नि एकांती निवारा
सृष्टिचा हा अगम्य सोहळा
लोभस दृष्टांत हा साजिरा

निरवतेत इथे हरवुनी जावे
उलगडावा , आत्मगाभारा
सत्य ! जीव जगतो एकटा
या किनारी शाश्वती सहारा

लोचनी आज सांजसावळी
ओघळे अनामिक तारणारा
चराचरी या भास हरिहराचा
जीवाजीवा, सदा सावरणारा

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १५२

१८ - ६ - २०२२

एकलव्यापरीं शिकलो विद्या, गुरुद्रोणा विना ।
काव्यामधल्या जाणून घेतल्या, साऱ्या खाणाखुणा ।।१।।

शोधू लागलो प्रथम गुरुला, पद्य रचनेसाठीं ।
कुणी न शिकवी कला श्रेष्ठ ही, राहून माझे पाठी ।।२।।

उठत होती भाव तरंगे, अन आकाशी भिडती ।
शब्दांनी परि पकड न येता, निष्टूनी ती जाती ।।३।।

मार्गदर्शक तो भेटत नाही, खंत लागे मना आता ।
व्याकूळ झाला जीव बघूनी, मनाची ही दुर्बलता ।।४।।

गोविंदाग्रज नि केशवसूत, आणिक ग.दि.मा. ।
तांबे- बोरकर- यशवंत, सर्वजण आले कामा ।।५।।

ग्रंथ तयांचे सारे जमवूनीं, एकत्र ठेवियले ।
शब्द भावना यांची सांगड, मन घालू लागले ।।६।।

द्रोण मूर्तिपरी भासूं लागली, त्यांची ग्रंथ संपदा ।
काव्यामधली स्फूर्ति मिळूनी, आनंदी झालो सदा ।।७।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

वळणा मागुनि राजस वळणे टाकित मागे,
भाव-फुलांचे सडे पसरुनि मार्गावरी,
प्रेमांत वेगळ्या अन् धुंदीत आगळ्या,
कधी न कळले, आलीस केव्हां, एकसष्ठीच्या वळणावरती ।
अगं ताई, आलीस केव्हां, एकसष्ठीच्या वळणावरती ।।धृ।।

किती करावे अन् काय करावे, उत्साहाला उधाण आले ।
अंतरीच्या तव, ओलाव्यांतुनि, सारे तुजला, सारे जमले ।।
नित वाहुनि चिंता भावंडांची, तव जन्माचे सार्थक केले ।
अथक दंग राहुनि, साठी अमुच्या, तूं, अवघे आयु वेंचले ।।
कधी न कळले, कसे वाढलो, अंतरीच्या अपार स्नेहावरती ।।१।।

नित्य नवा ध्यास उरीं, जिवापाड आम्हास जपण्याचा ।
जगावेगळा छंद आगळा, हौसेस अमुच्या दाद देण्याचा ।।
जिद्दी परी हट्टी मोठअ, नूतन सारे आम्हांस देण्याचा ।
आभेत प्रभेच्या, होता विश्वास दृढ अमुच्या कल्याणाचा ।।
माये पाठी, माय होऊनि, आम्ही वाढलो, तव ममते वरती ।।२।।

वात्सल्याच्या उर्मीपोटी, झालीस तूं माय आमुची ।
सुरेल अमुच्या मार्गांसाठी, केलीस तूं, होळी स्वार्थाची ।।
प्रेमे घेऊनि अंकी, पदराखाली, केलीस पखरण प्रीतीची ।
स्तन बाळांपरी जपले, मऊ होऊनी, साय दुधावरची ।।
नत-मस्तक सदैव आम्ही, प्रेम-स्वरुप तव मूर्ती पुढती ।।३।।

-गुरुदास / सुरेश नाईक
२ सप्टेंबर २००७
मुलुंड (पूर्व), मुंबई ४०००८१

-- सुरेश वासुदेव नाईक उर्फ गुरुदास

पदार्थाचे गुण जाणता, एक गोष्ट दिसून येते,

सूक्ष्म भाग अणू असूनी, त्यांत सुप्त शक्ती असते...१,

या शक्तीची तीन रुपे, तीन टोकावर राही,

अधिक उणे नी सम, विद्युतमय प्रवाही....२,

हेच तत्त्व निसर्गाचे , तीन गुणांनी बनले,

उत्पत्ती लय स्थिती, यांनी सर्वत्र व्यापिले...३,

ब्रह्मा विष्णू महेश, प्रतिकात्मक ही रुपे

अणूरेणूच्या भागांत, समावताती स्वरूपे...४,

याच विद्युत शक्तीला, चेतना म्हणती कुणी,

अणूरेणूत लपलेली, ईश्वरमय गुणांनी...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

खुरटून जाते फूलझाड, गर्द झाडीच्या वनांत,

कोमजूनी चालली स्त्रीलज्जा, धावपळीच्या जीवनांत ....१,

भावनेची नाहीं उमलली, फुले तिची केव्हांही,

नाजुकतेचे गंध फेकूनी, पुलकित झाली नाही...२,

कोमेजूनी गेल्या भावना, साऱ्या हताळल्या जावून,

एकांतपणाची खरी ओढ, दिसेल मग ती कोठून...३,

गर्दीच्या या ओघामध्यें, धक्के-बुक्के मिळत आसे,

प्रेमभावना जातां उडूनी, ओलावा मग राहत नसे...४,

स्त्रीलज्जेची भावना जी, युगानूयुगें जपली

घराबाहेर पडून पाऊल लोप पावू लागली...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तूं सुखकारी, तूं विघ्नारी, तूं नियतीचा अधिपती

हे गुणदाता, पार्वतीसुता, आधार तूंच जगतीं ।।

जे खलबुद्धी, सरळ ना कधी, तूं ताडसि त्यां दुष्टां

पिडतात जनां अन् संतमनां, तूं गाडसि त्या कष्टां

तूं प्रेमरूप, करुनास्वरूप, तुजमुळेच सुखदीप्ती ।।

जोडुन हातां, टेकुन माथा, जनगण तुजला नमती

फुंकून शंख, गर्जून मंत्र, जग करी तुझी आरती

वाजे डंका, अन् आशंका मनिं कांहीं नच उरती ।।

मी हतभागी, अंधार जगीं, पुढला ना मार्ग दिसे

वाटेवरती काटे रुतती, दुर्भाग्यभुजंग डंसे

देइ अनंता धरुन हात आनंदमयी मुक्ती ।।

- -

- सुभाष स. नाईक

नातं जिवा-भावाचं
सढळ.....अढळ !

नातं प्रिती-प्रेमाचं
रसाळ .....मधाळ !

नातं राग-लोभाचं
खट्याळ.....स्नेहाळ !

नातं दुःख - हर्षाचं
उदास .....उधाण !

नातं विरहात
एकटे व्याकुळ !

नातं मनांत
सूर गात्रात !

नात्याची गुंफण
रेशमी....रेशमी !

बंध रेशमाचे
अखंड....अतूट !

कस नात्याचा
झळाळे सुवर्ण !

पाईक नात्याचा
पवित्र ....पावन !

बाज नात्याचा
मस्त उनाड !

साज नात्याचा
प्रेम ....आदर !!

© अरविंद टोळ्ये
९८२२०४७०८०
आपल्या अभिप्रायाचे स्वागत.
आवडली असेल तर नावासह जरूर शेअर करा.

आयुष्य संपत जाते, पण प्रेम संपत नाही
किती करा परमार्थ, पण क्रोध आटपत नाही

आधी कष्टे स्वतःसाठी, मग कुटुंबासाठी
भरुन भांड ओसंडे, तरी लोभ सुटत नाही

पैसा-अडका, जमीन-जुमला, घराण्याचा गर्व
जववर असे दैव अनुकुल, मद हा हटत नाही

सकाळ, दुपार, संध्याकाळ - देई शिव्या अपार
एक दिवशीही मत्सर, केल्याविना दिसत नाही

कुणावरही विश्र्वास न करी, सर्व स्वतःच करी
वेळेस नातं तोडी, पण संशय सोडत नाही

श्री सुनील देसाई
१८/०७/२०२२

खेळत होता बाळ अंगणीं इकडूनी तिकडे

मेघनृत्य ते बघत असतां दृष्टी लागे नभाकडे

उलटी सुलटी कशी पाऊले घनांची पडत होती

लय लागून हास्य चमकले त्याच्या मुखावरती

तोच अचानक गडगडाट झाला एक नभांत

दचकून गेले बाळ तत्क्षणी होऊन भयभीत

धावत जावून घरामध्यें आईला बिलगले

वाचविण्या त्या भीतीपासून पदराखालीं दडले

जरी थांबला गडगडाट भीती कायम होती

आवाजाचे नाद अद्यपि कानीं त्याच्या घुमती

भीतीने नजिक चिकटला आईच्या जवळीं

धडकन ऐकूं आली त्याला पुनरपि त्यावेळीं

गडगड धडधड आवाजाचा धसका घेवूनी मनीं

तोंड लपविले हळूंच जाऊन गादीमध्यें त्यानी

पिच्छा न सोडी आवाज अजूनी बसली ज्याची भिती

श्वास वाढूनी, स्वह्रदयाची धडकन होती ती

तगमग बघूनी बाळाची ती थोपटे मांडीवर आई

निद्रेच्या तो अधीन झाला ऐकून मधूर अंगाई

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०