आयुष्य संपत जाते, पण प्रेम संपत नाही
किती करा परमार्थ, पण क्रोध आटपत नाही
आधी कष्टे स्वतःसाठी, मग कुटुंबासाठी
भरुन भांड ओसंडे, तरी लोभ सुटत नाही
पैसा-अडका, जमीन-जुमला, घराण्याचा गर्व
जववर असे दैव अनुकुल, मद हा हटत नाही
सकाळ, दुपार, संध्याकाळ - देई शिव्या अपार
एक दिवशीही मत्सर, केल्याविना दिसत नाही
कुणावरही विश्र्वास न करी, सर्व स्वतःच करी
वेळेस नातं तोडी, पण संशय सोडत नाही
श्री सुनील देसाई
१८/०७/२०२२
आयुष्य संपत जाते, पण प्रेम संपत नाही
किती करा परमार्थ, पण क्रोध आटपत नाही
आधी कष्टे स्वतःसाठी, मग कुटुंबासाठी
भरुन भांड ओसंडे, तरी लोभ सुटत नाही
पैसा-अडका, जमीन-जुमला, घराण्याचा गर्व
जववर असे दैव अनुकुल, मद हा हटत नाही
सकाळ, दुपार, संध्याकाळ – देई शिव्या अपार
एक दिवशीही मत्सर, केल्याविना दिसत नाही
कुणावरही विश्र्वास न करी, सर्व स्वतःच करी
वेळेस नातं तोडी, पण संशय सोडत नाही
श्री सुनील देसाई
१८/०७/२०२२
Copyright © 2025 | Marathisrushti
सुनील वसंत देसाई