पुरुषांना भावना नसतात,
असं जग गृहीत धरत राहतं,
त्यांच्या शांततेला कणखरपणा म्हणत
आतल्या वादळांकडे डोळे झाकतं.

ते हसतात, कारण हसणं अपेक्षित असतं,
ते थांबतात, कारण रडणं परवडत नाही,
शब्द गिळून घेतात छातीत,
आणि त्या गुदमरलेल्या नि:शब्दतेलाच
“पुरुषार्थ” असं नाव दिलं जातं.

त्यांचं मौन म्हणजे कमजोरी नाही,
ते एक न बोललेलं युद्ध असतं,
जिथे प्रत्येक शांत श्वासामागे
असंख्य न उच्चारलेले प्रश्न असतात.

कोणी विचारत नाही,
“तू कसा आहेस?”
कारण त्यांनी मजबूत असणं बंधनकारक असतं,
मजबूत दिसणं म्हणजे वेदनारहित असणं,
असा गैरसमज रुजलेला असतो.

पण लक्षात ठेवा,
शांत राहणंही एक वेदना असते,
स्वतःला बाजूला सारून
सगळ्यांना सांभाळण्याची
ती एक किंमत असते.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे