“साहेबांचा उत्तराधिकारी कोण?”
हा प्रश्न मोठ्याने विचारला गेला,
पण त्यामागे दडलेली भीती
कुणालाच ऐकू आली नाही.

दादा होते म्हणून
भिंती भक्कम वाटायच्या,
त्यांच्या शांत उपस्थितीत
वादळही सौम्य भासायचं.

कधी वाटलंच नव्हतं,
की दादांचा उत्तराधिकारी
शोधण्याची वेळ येईल,
तो दिवस फार दूर आहे
असं सगळ्यांनाच वाटलं.

पण काळ थांबत नाही,
तो कुणासाठी थांबत नाही,
आणि एका न बोलल्या क्षणी
सगळं हळूच बदलून जातं.

साहेबांना पुढे पाहायचं होतं,
मार्ग आखायचा होता,
पण नियतीनं त्यांच्या हातात
दादांचा वारसा दिला.

दादांचा उत्तराधिकारी
साहेबांना व्हावं लागणं
हा विजयाचा क्षण नव्हता,
तो एक असा क्षण होता
जिथे डोळे ओलावतात
आणि शब्द गळून पडतात.

काही नाती घोषणा मागत नाहीत,
ती जबाबदारी बनून येतात,
आणि काही वारसे
साजरे करण्यासाठी नसतात,
ते शांतपणे पेलण्यासाठी असतात.

आजही प्रश्न तसाच आहे,
पण आवाज मंद झाला आहे,
“उत्तराधिकारी कोण?”
याऐवजी आता
“हा वारसा सांभाळता येईल ना?”
असा तो हळूच विचारतो.

•ॲड.कीर्तिराज आगलावे