कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
वारी आषाढीची !
Category:
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिकाMonth: July 2019
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
परमोच्य बिंदु
Category:
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
कळलेच नाही !
Category:
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिकाएका अत्याचार झालेल्या स्री ने सांगितलेले दुःख काव्यात मांडण्याचा केलेला छोटा प्रयत्न
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
दर्पण
Category:
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
साहित्य - ललित
भक्ती
Category:
साहित्य - ललितमाझी एक “मैत्रिणी” होती रांगेत माझ्यापुढे काही अंतरावर. एक माणूस कुणीतरी येऊन तिच्याशी काही बोलला आणी ती निघुन .गेली. अर्ध्या तासानं ती नामदेवाच्या पायरीकडून परत जाताना दिसली.. बहुधा संध्याकाळीचं तिच फ्री बुकिंग झालं होतं .तिचं. आणि दर्शनही.
साहित्य - ललित
आंबोली-आजरा परिसर …. दख्खनचं पठार !
Category:
साहित्य - ललितफुलात न्हाली पहाट ओली, क्षितिजावरती चंद्र झुलेनभात भिजल्या केशरियाचे रंग फुलांवर ओघळले….
लेखसंग्रह
निजामपूर-कुंभा धरण परिसर …. गूढरम्य सह्याद्री
Category:
लेखसंग्रहनिजामपूर हे माझ्या आजोळचं मूळ गाव असल्याने आणि मी तिथे कधीही न गेल्याने मनात कित्येक वर्ष ते रुंजी घालत होतं. सकाळचे दहा वाजले असताना निजामपूरच्या अगोदर रस्त्याच्या कडेला … शांत जागी एक साधं स्वच्छ हॉटेल दिसल्याने थांबलो. तिथून मागे सह्याद्रीच्या … ढगांनी वेढलेल्या डोंगररांगांचा विशाल देखावा दिसत होता. न्याहारी झाल्यावर मी हॉटेलच्या मालकांना विचारलं की हे डोंगर कुठचे … ते म्हणाले की तिथे कुंभा धरण आहे आणि त्या पलीकडच्याबाजूला आहे लवासा.
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
सुप्त चेतना
Category:
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
लेखसंग्रह
राब
Category:
लेखसंग्रहकेवळ भाताचे रोप असे आहे जे एका शेतातून काढून दुसऱ्या शेतात लावले की त्याला भरघोस पीक येतं. त्यामुळेच आपल्याकडे लग्न लावताना अक्षता म्हणून तांदळाचे दाणे डोक्यावर उडवले जातात. म्हणजे एका घरातील मुलगी दुसऱ्या घरात गेल्यानंतर ती ज्या घरात जाईल तिथे भरभराटी आणि समृद्धी येईल असे काहीसे शास्त्र आहे असे बोलले जाते.
साहित्य - ललित
बाव (विहीर)
Category:
साहित्य - ललितआमच्या गावात विहीरीला बाव असे म्हणतात. कदाचित बावडी शब्दापासून बाव बोलले जात असावे. मी विहीरीवर जाऊन येतो असं बोलण्यापेक्षा मी बावीवर जाऊन येतो असे बोलले जाते. आमची बाव नेमकी कधी बांधली ते माहीत नाही पण बाबा सांगतात त्या प्रमाणे सुमारे 55 ते 60 वर्षांपूर्वी आमच्या आजोबांनी बावीच्या तळाशी असलेला कातळ सुरुंग स्फोटांनी उडवून खोली वाढवली आणि पक्कं बांधकाम करवून घेतलं होते.