(User Level: User is not logged in.)

कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

Sort By:

This articles are displayed in the order of publishing date
This articles are displayed in the order of modification date
The Articles are displayed in the order of publishing date. Oldest first.
The Articles are displayed in ascending order of title
The Articles are displayed in descending order of title
पोर्टलवरील नव्यांसोबत जुने लेखही वाचकांना दिसावेत यासाठी खालील यादी Random पद्धतीने आहे. विशिष्ट क्रमामध्ये यादी हवी असल्यास वरीलपैकी Radio Button क्लिक करा.
  • धागा

    तू काय ? ती काय ? मी काय ?
    सारेच एका माळेचे मणी
    वेगवेगळ्या रंगाचे
    एकाच धाग्यात गुंफलेले
    कोणी आधी गुंफलेले
    कोणी नंतर
    धागा तुटता सारेच पसरलेले
    अपघाने दोन मणी जवळ येतात
    हलकासा वारा येताच
    विलग होण्यासाठी ...

    ©निलेश बामणे

  • निवृत्तीची वृती

    माझे म्हणूनी जे मी धरले,

    दूर होई ते मजपासूनी,

    दूर ही जावूनी खंत न वाटे,

    घडत असते कसे मनी ।।१।।

    बहुत वेळ तो घालविला,

    फुल बाग ती करण्यामध्ये,

    विविध फुलांची रोपे लावूनी,

    मनास रमविले आनंदे ।।२।।

    कौतुकाने बांधी घरकूल,

    तेच समजूनी ध्येय सारे,

    कष्ट करूनी मिळवी धन,

    खर्चिले ते ह्याच उभारे ।।३।।

    संसार करूनी वंश वाढवी,

    संगोपन ते करूनी त्यांचे,

    थकूनी जाई देह आता तो,

    चित्त लागते ईश चरणाचे ।।४।।

    ओढ आतां उरली न काही,

    ज्याच्यासाठी तगमगलो,

    निवृत्तीची वृत्ती मिळूनी,

    समाधानी तो होऊ शकलो ।।५।।

    डॉ. भगवान नागापूरकर

    ९००४०७९८५०

    bknagapurkar@gmail.com

  • वेध गुलाबी थंडीचे

    वेध गुलाबी थंडीचे
    पेटे शेकोटी रात्रीची
    फड रंगती गप्पांचे
    पार्टी असते हुर्ड्याची....१

    पडे चांदणे रात्रीचे
    चंद्र निरभ्र आकाशी
    गुज सांगते मनीचे
    सखी ही प्रियकराशी....२

    उब वाढता तनाची
    सय घालतो सखीसी
    आस असे मिलनाची
    आवतण रजईसी.......

    निशा अंधाऱ्या रात्रीची
    साथ मिळे गारव्याची
    जादू रती-मदनाची
    प्रित खुले युगलांची.......

    दिस आले प्रणयाचे
    रिते चषक मद्याचे
    वेध गुलाबी थंडीचे
    गौप्य हे आलिंगनाचे......

    -- सौ.माणिक शुरजोशी
    नाशिक

  • भोंडले (३)

    आडबाई आडवणी
    गिझरचं पाणी काढवणी
    विजेने केला पोबारा
    माझी चुकली नऊ बारा

  • सळसळली पाने ऋतू हिरवा बावरा

    सळसळली पाने ऋतू हिरवा बावरा
    फुलांत उमलला गंध मोहक साजीरा
    नटली वसुंधरा शेला हिरवा ल्याला
    उमलल्या कळ्या धुंदीत चैतन्य सळसळला
    आनंदाचे गाणे पक्षी उंच आकाशी विहारता
    बगळ्यांची माळ फुले एका ओळीत बद्धता
    पानोपानी बहरला निसर्ग भवताल सारा
    खुणावे मन अलगद हे पाहून नजर फुलोरा
    उधळून मोती सौंदर्य मोहक खुलवी नजारा
    देवाने निर्मिली ही सुंदर मनोहर निसर्ग सत्ता
    कोण न यावर अधिकारी माणूसही असे खुजा
    निसर्गाचे लेणे सुरेख हे पहावे नतमस्तक होता
    सृजनाचा सोहळा सारा रंगीत बेधुंद नटला
    नजर थबकेल पाहून हा रंगीत बेधुंद निसर्ग सोहळा

    -- स्वाती ठोंबरे.

  • आज दिवाळीच्या दिवशी

    आज दिवाळीच्या दिवशी
    आमची परत नजरानजर झाली
    हाय-हॅलो झाले..
    मग खुप गप्पा झाल्या..
    ब्रेंक-अप नंतर आजच भेटलो
    बाहेर फटाके फुटत
    नव्हते दिवाळी असून देखील..
    परिस्थितीच तशी आहे,
    फटाक्यापेक्षा जगणे
    महत्वाचे ,तरी पण काही
    मूर्ख असतातच.
    पण मनामध्ये एक
    पणती फडफडत होती
    माझ्या आणि तिच्याही
    हे मला तिच्या डोळ्यात दिसले......
    परत जाताना
    दोघानाही बरे वाटले
    परत भेटू..
    ती म्हणाली...
    माझ्या मनात गोधळ
    सुरु झाला...कधीकुठे
    तिलाही तो गोंधळ कळला
    पटकन म्हणाली
    मला फोन कर..
    तेव्हा मला खुप
    गिल्टी वाटले..
    कारण मी माझा नंबर
    बदलला होता..
    त्या नंबरची
    माझ्या नंबरशी
    सवय व्हायला हवी..
    ..तिने नंबर दिला
    जाताना मी मागे वळून पाहिले
    आणि तिनेही मागे बघितले
    तेव्हा ती माझा
    मेसेज वाचत होती
    मी लिहिले होते..
    ' जग खुप छोटे आहे...:

    -- सतीश चाफेकर.

  • विठ्ठल विठ्ठल

    अवघ्या जगाचा संसार पेलून,
    विटेवरी उभा तू कमरेवर हात ठेवून,
    समाधान दिसे डोळ्यात,
    दिसे स्मित हास्य तूझ्या ओठी,
    काळा सावळा विठू तू माझा,
    कीर्ती अथांग तुझी मोठी….

    – श्वेता संकपाळ.

  • मुखवटे (गझल)

    भोवती बघतो तिथें दिसतात सारे मुखवटे
    होय रे, मंचावरी असतात सारे मुखवटे !

    बदलतो माणूस वस्त्रें, बदलतो आत्मा कुडी
    बदलती नेते तसे त्यांच्या मनाचे मुखवटे ।।

    रौद्र वादळ वा पुराचें चाललें थैमान जे
    थंड काचेतून बघती थंड उडते मुखवटे ।।

    रोज जे घेती सुपार्या, निजशिशुस नवनीत ते
    ओळखा, कुठले खरे ते, आणि कुठले मुखवटे ।।

    भामट्यांचा उबग आला, स्वीकरी अध्यात्म मी
    शिर लवे, टोपी मला घालत बुवांचे मुखवटे !

    नाटकी दुनिया जरी, तिज आरसा दावूं कसा ?
    बनुन दर्पण, दावि ती मजलाच माझे मुखवटे ।।

    लाज राखिल कोण द्यूतीं द्रोपदीची आजच्या ?
    येथल्या दु:शासनांना केशवाचे मुखवटे !

    तूं जरी अवतार नाहिंस राम-कृष्णांसारखा
    हो पुढे अन् टाक निर्दाळून सारे मुखवटे ।।

    -- सुभाष स. नाईक

  • गर्भातील अभिमंन्यू

    श्रीकृष्ण सांगतो सुभद्रेला,

    चक्रव्युंहामधली रचना,

    हुंकार मिळे त्याला,

    सुभद्रा झोपली असताना ।।१।।

    गर्भामधले तेजस्वी बाळ,

    ऐकत होते सारे काही,

    जाण आली त्याची कृष्णाला,

    वळूनी जेव्हा तो पाही ।।२।।

    चक्रव्यूहांत शिरावे कसे,

    हेच कळले अभिमन्यूला,

    अपूरे ज्ञान मिळोनी,

    घात तयाचा झाला ।।३।।

    गर्भामधला जीव देखील,

    जागृत केंव्हां होवू शकतो,

    खरा ज्ञानी तोच असूनी,

    सुप्तावस्थेत सदैव असतो ।।४।।

    डॉ. भगवान नागापूरकर

    संपर्क - ९००४०७९८५०

    bknagapurkar@gmail.com

  • येशील तू कधीतरी रे

    येशील तू कधीतरी रे
    वाट तुझी ओढ लागता
    नकळत मोहरले मी रे
    गुंतून हळवे क्षण लाजता
    स्पर्श तुझा मज हलकेच होता
    अंगावर रोमांच अलगद उमटता,
    तुझ्या मिठीची आस व्यक्त अशी
    व्याकुळ मी भाव मग्न होते एकांता
    का भूल तुझी पडली मज रे
    मलाही न उमगले कातर वेळा,
    सोडव मोह पाश माझे हे सारे
    डोळ्यांत पाणी अलगद उरले आता
    घेतलेस भाव मिठीत तू मजला
    ते बहरणे निःशब्द सलते आता,
    अस्वस्थ मी अशी अव्यक्त मनी
    न कळणार तुला माझी ही व्यथा
    घे अलवार घट्ट मिठीत मज
    वाट त्या क्षणाची पाहते आता,
    गोड ती जाणीव मोहक मधुर
    तुला न आस ती कोरडा तू असा
    न भेटणार कधी तू असा
    परी आठवणीत मी हुरहूरते,
    तुझ्या स्पर्शात व्याकुळ मोहिनी
    मोहात पुरती मग फसत जाते
    ये असा तू सोडून तमा सारी
    मी ही वाट वळणाची सोडून येते,
    भेट एकदा तू अवचित असा रे
    व्याकुळ मन तुझ्या मिठीत बद्ध होते
    न पेलवतो मनास आताशा
    शांत समंजस भाव तो सारा,
    तुझ्या ओढीत कासावीस जीव
    तप्त मन अव्यक्त भाव कोमेजला
    न कळणार तुला बोचरी सल माझी
    न कळणार दग्ध ही अवस्था,
    न कळणार शांततेमागील तगमग ही
    न कळणार मी तुला कधीही केव्हा
    येशील का रे तू अलवार असा
    जीव तुझ्या ओढीत बावरला,
    न तुला ओढ माझी भाव मी तो जाणला
    अश्रूंचा पूर डोळ्यांत आल्हाद साचला
    न भेटशील तू कधी मज रे
    तोड तू अलवार मज आता,
    समजून घे तू भाव माझे सारे
    समजून घे माझ्या मन व्यथा
    किती कितीक आर्त तुझ्यात होऊ
    न कळणार तुला नाजूक मन कथा,
    का मोहरल्या मनात माझ्या तुझ्या
    मिठीतल्या अबोल स्पर्श भावना
    घेता मिठीत अलगद तू मज
    अश्रूंचा बांध फुटेल मग तेव्हा,
    न येणार तू कधीच रे माहीत मज आता
    वाट पाहून तुझी चंद्रही माझ्यासवे झाकोळला
    -- स्वाती ठोंबरे.