कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
दोन मनें द्या प्रभू
दोन मनें द्या प्रभू
आपल्याला इच्छा आहे
प्रभू तुमच्या नामस्मरणाची
परंतू ऐकून घ्या
कहाणी आमच्या अडचणींची ।।नाम घ्यावे मुखीं
रात्रंदिनीं एकचित्ताने
सार्थक होईल तेव्हां
आमची तप:साधने ।।परि संसार पाठी,
लावला आहेस तूं
गुरफटल्यामुळें त्यांत
साध्य न होई हेतू ।।मला पाहिजे दोन्हीं
संसारात राहून ईश्वर
एकात गुंततां मन
दुसरे न होई साकार ।।दे मजला प्रभू
मनाची एक जोडी
संसारांत राहून मी
घेईन प्रभूत गोडी ।।डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
जीवन प्रभूमय
जीवन काय आहे मला जे वाटत असे
ते समजून घ्या तुम्हीं प्रभूमय ते कसे ....१
मृत्यूचा तो विचार कधी न येई मनी
मृत्यू आहे निश्चित माहीत हे असूनी...२
भीती आम्हां देहाची कारण ते नाशवंत
न वाटे मरूत आम्ही आत्मा असूनी भगवंत....३
आत्मा आहेची अमर मरणाची नसे भीती
जी भीती वाटते ती देहाची असती....४
आत्मा नसे कुणी तो तर प्रभूच आहे
साकारलेला सर्वत्र बाहेर व अंतरी राहे...५
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
काळ
गेले ज्यांचे जीव तडफडून
कशी होईल याची भरपाई
जीव जपला जो जीव लावून
गेला निघून तो ऑक्सिजनपाईकिती होणार अशा दुर्दैवी घटना
कधी थांबणार मृत्यूचे तांडव
कुठे गेली मुले आटवून पाना
तर इथे सर्वत्र गळती आसवंदुःख झेलण्या मजबूत माती
विसरण्या सारे खुले आकाश
दूर राहिली ती नाती गोती
दिवस व रात्र झाले भकासवेळ कोणावर नको यायला
आता कंपते सारे शरीर
काळानेच जर घातला घाला
तर मग कुठे मिळेल आधाररा. ना. जाधव, परळी वैजनाथ
-
कामवाली
नाही कशी म्हणू,
पगार जास्त देते थांब,
परी माझे काम सोडून
जाऊ नको लांब.. !नाही कशी म्हणू तुला,
तुझा काढते वीमा, फंड
पण विरोधात नको माझ्या
पुकारुस बंड.. !नाही कशी म्हणू तुला,
T.V. पहा दूपारी,
परी आधी माझे काम आणि,
मग जा शेजारी.. !नाही कशी म्हणू तुला,
वर्षाकाठी साडी,
परी सोसायटीमधल्या मला,
सांग भानगडी.. !नाही कशी म्हणू तुला,
महिन्याला दोन घे 'सुट्ट्या'
पण अचानक दांडी मारुन
पाडू नकोस पिट्ट्या
माझा पाडू नकोस पिट्ट्या.. !-- सौ. अलका वढावकर
-
ऋतू
किती रात्री अशाच जागवल्या, राजसा तुझ्या स्मृतींमध्ये,
वाट पाहताना जीव थकला,
मन चिंतातूर आतमध्ये,---सारखे हे काळीज उले,
चंद्र उगवे हा डोईवरी,---
का सवतीने वाट अडवली,
मोहात पाडत तुला सत्वरी,--!!!कितीक दिन होऊन गेले,
ना निरोप कसला संदेश,
तू गेल्यावर भोवताली,
वाटे हा परकाच प्रदेश ,--!!!भोवती आहेत नाती सारी,
आवडते ही मज सासुरवाडी,
राम नाही पण त्यात कुठला ,
एकली भासते मी संसारी,--!!!रामरगाडा अवती असता,
सांगाया कोणास जावे ,
दुःख तुझ्या विरहाचे रे,
कोणापाशी मोकळे बोलावे,--!!!आता येईल जीवा बेचैनी,
कसे त्यास रमवावे,
डोळे लावून बसू किती,
दूर तू त्या परागणी,--!!!नसते तुला कधीच चिंता,
घरच्या आपल्या माणसांची,
ते सगळे मात्र जीव टाकती,
कशी तुझी बेपर्वा वृत्ती,--!!!मनमोर माझा नाचेल खरा,
जेव्हा कधी येशील तू ,--
इतरांसाठी असेल ग्रीष्म, माझ्यासाठी फुलेल ऋतू --!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
विस्तृमी जगवी आनंद
स्मृतिदोषचि तो आम्हां शिकवी, जीवन सुसह्य बनविण्याते
अटळ असूनी प्रसंग कांहीं, दुर्लक्ष करितो आम्ही त्याते...१,
माझ्यातची तो ईश्वर आहे, आम्हास जाणीव याची असते
शोधांत राहूनी त्याच्या, जीवन सारे फुलत राहते...२,
मृत्यू घटना कुणा न चुकली, परि आठवण येई न त्याची
विस्तृत योजना मनी आंखतां, काळजी नसते पूर्णत्वाची...३,
विसरूनी जावूनी त्या मृत्यूला, जीवनांत तो रंग भरी
प्रेम करितो जीवनभर, देह असला नाशवंत जरी...४
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
नशा
“नशा”
नशा नशिली तूझ्या प्रेमाची,अंग अंग सरसरली,
शृंगारले मन हे माझे,
जेव्हा तू घट्ट मिठी मारली !
मोहरुन सर्वांग आले,
तूझ्या एका स्पर्शाने,
ऊर दाटून आला,
तूझ्या रोमांचित गंधाने !
दिवानी मी तुझीच प्रियकरा,
पूर्णत्वाने वेडावलेस,
बांध फुटला भावनांचा,
कुशीत तुझ्या विसावले !
कवेत तू माझ्या अथांग,
मी तुला घट्ट कवटाळले,
‘ मिलन ‘ पीयुष पिण्यास,
उतावीळ मी, अधीर झाले !
– श्वेता संकपाळ.
-
बेलगाम
प्रेम , जिव्हाळा, मातृत्वाचा,
त्रीलोकाचा संगम तूं,
का गं चिरडतेस ओळख आपलीं,
स्त्री सामर्थ्याची जनकही तूं !बेलगाम स्वातंत्र्य आलें पदराला,
पदर विसरूनी गेलीं तूं,
संस्कारांची प्रसूती केलीस,
विटंबनाही केलीस तूं !लाज मानेला, लचक कमरेला,
दुर्गामातेचा अंक्षही तूं,
शतक बदलले , काळ बदलला,
लाजेलाही लाजवलेस तूं !जगत जगाची कारभारीन,
भुमातेचा कंठमनी तूं,
सारेच सोडूनी वाऱ्यावरती,
वादळ बनुनी का वावरते तूं ?- कु. श्वेता काशिनाथ संकपाळ.
-
रूप असे देखणे
रूप असे देखणे
काळजां भिडले भारी,
डोळे असती लकाकते,
पाणीदार जसे मोती,
काया कशी तुकतुकीत,
नजर फिरता हाले,
सुंदर तांबूस वर्ण,
त्यावर पांढरे ठिपके,
शिंगांची नक्षी डोई,
दिसते वर शोभुनी,
हिंडते बागडते रानी,
कुणी बालिका की हरणी, --??
चपल चंचल वृत्ती,
अचूक आविर्भाव मुखी,
क्षणोक्षणी मान वेळावी,
भय दाटले नयनी,--!!!
पाय मजेदार हलती,
नाजुकसे ते हडकुळे,
पण त्यात ताकद किती,
खुट्ट वाजता वाऱ्यावरती,--!!!
चरत चरत कुरणी,
हिरव्या गवतावर निवांत,
सारखी ही हले डुले ही,
गोजिरवाणी बघा हरिणी,--!!!
भोवती बाळे करिती घोळका त्यांच्याकडेच ना ध्यान,
हलवून इवली शेपूट,
शिकवे जगण्याचे ज्ञान, --!!!
जागरूक राहून सारखी,
भोवती नजर भिरभिरत राहे,
सभोवती हरणें सगळी,
पाहून मग जीव शांतावे,---!!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
जेव्हा मला काही लिहावे वाटते
प्रदीप निफाडकरांची गझल
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti