कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
धागा
तू काय ? ती काय ? मी काय ?
सारेच एका माळेचे मणी
वेगवेगळ्या रंगाचे
एकाच धाग्यात गुंफलेले
कोणी आधी गुंफलेले
कोणी नंतर
धागा तुटता सारेच पसरलेले
अपघाने दोन मणी जवळ येतात
हलकासा वारा येताच
विलग होण्यासाठी ...©निलेश बामणे
-
निवृत्तीची वृती
माझे म्हणूनी जे मी धरले,
दूर होई ते मजपासूनी,
दूर ही जावूनी खंत न वाटे,
घडत असते कसे मनी ।।१।।
बहुत वेळ तो घालविला,
फुल बाग ती करण्यामध्ये,
विविध फुलांची रोपे लावूनी,
मनास रमविले आनंदे ।।२।।
कौतुकाने बांधी घरकूल,
तेच समजूनी ध्येय सारे,
कष्ट करूनी मिळवी धन,
खर्चिले ते ह्याच उभारे ।।३।।
संसार करूनी वंश वाढवी,
संगोपन ते करूनी त्यांचे,
थकूनी जाई देह आता तो,
चित्त लागते ईश चरणाचे ।।४।।
ओढ आतां उरली न काही,
ज्याच्यासाठी तगमगलो,
निवृत्तीची वृत्ती मिळूनी,
समाधानी तो होऊ शकलो ।।५।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
वेध गुलाबी थंडीचे
वेध गुलाबी थंडीचे
पेटे शेकोटी रात्रीची
फड रंगती गप्पांचे
पार्टी असते हुर्ड्याची....१पडे चांदणे रात्रीचे
चंद्र निरभ्र आकाशी
गुज सांगते मनीचे
सखी ही प्रियकराशी....२उब वाढता तनाची
सय घालतो सखीसी
आस असे मिलनाची
आवतण रजईसी.......
३निशा अंधाऱ्या रात्रीची
साथ मिळे गारव्याची
जादू रती-मदनाची
प्रित खुले युगलांची.......
४दिस आले प्रणयाचे
रिते चषक मद्याचे
वेध गुलाबी थंडीचे
गौप्य हे आलिंगनाचे......
५-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक -
भोंडले (३)
आडबाई आडवणी
गिझरचं पाणी काढवणी
विजेने केला पोबारा
माझी चुकली नऊ बारा -
सळसळली पाने ऋतू हिरवा बावरा
सळसळली पाने ऋतू हिरवा बावराफुलांत उमलला गंध मोहक साजीरानटली वसुंधरा शेला हिरवा ल्यालाउमलल्या कळ्या धुंदीत चैतन्य सळसळलाआनंदाचे गाणे पक्षी उंच आकाशी विहारताबगळ्यांची माळ फुले एका ओळीत बद्धतापानोपानी बहरला निसर्ग भवताल साराखुणावे मन अलगद हे पाहून नजर फुलोराउधळून मोती सौंदर्य मोहक खुलवी नजारादेवाने निर्मिली ही सुंदर मनोहर निसर्ग सत्ताकोण न यावर अधिकारी माणूसही असे खुजानिसर्गाचे लेणे सुरेख हे पहावे नतमस्तक होतासृजनाचा सोहळा सारा रंगीत बेधुंद नटलानजर थबकेल पाहून हा रंगीत बेधुंद निसर्ग सोहळा-- स्वाती ठोंबरे.
-
आज दिवाळीच्या दिवशी
आज दिवाळीच्या दिवशी
आमची परत नजरानजर झाली
हाय-हॅलो झाले..
मग खुप गप्पा झाल्या..
ब्रेंक-अप नंतर आजच भेटलो
बाहेर फटाके फुटत
नव्हते दिवाळी असून देखील..
परिस्थितीच तशी आहे,
फटाक्यापेक्षा जगणे
महत्वाचे ,तरी पण काही
मूर्ख असतातच.
पण मनामध्ये एक
पणती फडफडत होती
माझ्या आणि तिच्याही
हे मला तिच्या डोळ्यात दिसले......
परत जाताना
दोघानाही बरे वाटले
परत भेटू..
ती म्हणाली...
माझ्या मनात गोधळ
सुरु झाला...कधीकुठे
तिलाही तो गोंधळ कळला
पटकन म्हणाली
मला फोन कर..
तेव्हा मला खुप
गिल्टी वाटले..
कारण मी माझा नंबर
बदलला होता..
त्या नंबरची
माझ्या नंबरशी
सवय व्हायला हवी..
..तिने नंबर दिला
जाताना मी मागे वळून पाहिले
आणि तिनेही मागे बघितले
तेव्हा ती माझा
मेसेज वाचत होती
मी लिहिले होते..
' जग खुप छोटे आहे...:-- सतीश चाफेकर.
-
विठ्ठल विठ्ठल
अवघ्या जगाचा संसार पेलून,
विटेवरी उभा तू कमरेवर हात ठेवून,
समाधान दिसे डोळ्यात,
दिसे स्मित हास्य तूझ्या ओठी,
काळा सावळा विठू तू माझा,
कीर्ती अथांग तुझी मोठी….– श्वेता संकपाळ.
-
मुखवटे (गझल)
भोवती बघतो तिथें दिसतात सारे मुखवटे
होय रे, मंचावरी असतात सारे मुखवटे !बदलतो माणूस वस्त्रें, बदलतो आत्मा कुडी
बदलती नेते तसे त्यांच्या मनाचे मुखवटे ।।रौद्र वादळ वा पुराचें चाललें थैमान जे
थंड काचेतून बघती थंड उडते मुखवटे ।।रोज जे घेती सुपार्या, निजशिशुस नवनीत ते
ओळखा, कुठले खरे ते, आणि कुठले मुखवटे ।।भामट्यांचा उबग आला, स्वीकरी अध्यात्म मी
शिर लवे, टोपी मला घालत बुवांचे मुखवटे !नाटकी दुनिया जरी, तिज आरसा दावूं कसा ?
बनुन दर्पण, दावि ती मजलाच माझे मुखवटे ।।लाज राखिल कोण द्यूतीं द्रोपदीची आजच्या ?
येथल्या दु:शासनांना केशवाचे मुखवटे !तूं जरी अवतार नाहिंस राम-कृष्णांसारखा
हो पुढे अन् टाक निर्दाळून सारे मुखवटे ।।-- सुभाष स. नाईक
-
गर्भातील अभिमंन्यू
श्रीकृष्ण सांगतो सुभद्रेला,
चक्रव्युंहामधली रचना,
हुंकार मिळे त्याला,
सुभद्रा झोपली असताना ।।१।।
गर्भामधले तेजस्वी बाळ,
ऐकत होते सारे काही,
जाण आली त्याची कृष्णाला,
वळूनी जेव्हा तो पाही ।।२।।
चक्रव्यूहांत शिरावे कसे,
हेच कळले अभिमन्यूला,
अपूरे ज्ञान मिळोनी,
घात तयाचा झाला ।।३।।
गर्भामधला जीव देखील,
जागृत केंव्हां होवू शकतो,
खरा ज्ञानी तोच असूनी,
सुप्तावस्थेत सदैव असतो ।।४।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
येशील तू कधीतरी रे
येशील तू कधीतरी रेवाट तुझी ओढ लागतानकळत मोहरले मी रेगुंतून हळवे क्षण लाजतास्पर्श तुझा मज हलकेच होताअंगावर रोमांच अलगद उमटता,तुझ्या मिठीची आस व्यक्त अशीव्याकुळ मी भाव मग्न होते एकांताका भूल तुझी पडली मज रेमलाही न उमगले कातर वेळा,सोडव मोह पाश माझे हे सारेडोळ्यांत पाणी अलगद उरले आताघेतलेस भाव मिठीत तू मजलाते बहरणे निःशब्द सलते आता,अस्वस्थ मी अशी अव्यक्त मनीन कळणार तुला माझी ही व्यथाघे अलवार घट्ट मिठीत मजवाट त्या क्षणाची पाहते आता,गोड ती जाणीव मोहक मधुरतुला न आस ती कोरडा तू असान भेटणार कधी तू असापरी आठवणीत मी हुरहूरते,तुझ्या स्पर्शात व्याकुळ मोहिनीमोहात पुरती मग फसत जातेये असा तू सोडून तमा सारीमी ही वाट वळणाची सोडून येते,भेट एकदा तू अवचित असा रेव्याकुळ मन तुझ्या मिठीत बद्ध होतेन पेलवतो मनास आताशाशांत समंजस भाव तो सारा,तुझ्या ओढीत कासावीस जीवतप्त मन अव्यक्त भाव कोमेजलान कळणार तुला बोचरी सल माझीन कळणार दग्ध ही अवस्था,न कळणार शांततेमागील तगमग हीन कळणार मी तुला कधीही केव्हायेशील का रे तू अलवार असाजीव तुझ्या ओढीत बावरला,न तुला ओढ माझी भाव मी तो जाणलाअश्रूंचा पूर डोळ्यांत आल्हाद साचलान भेटशील तू कधी मज रेतोड तू अलवार मज आता,समजून घे तू भाव माझे सारेसमजून घे माझ्या मन व्यथाकिती कितीक आर्त तुझ्यात होऊन कळणार तुला नाजूक मन कथा,का मोहरल्या मनात माझ्या तुझ्यामिठीतल्या अबोल स्पर्श भावनाघेता मिठीत अलगद तू मजअश्रूंचा बांध फुटेल मग तेव्हा,न येणार तू कधीच रे माहीत मज आतावाट पाहून तुझी चंद्रही माझ्यासवे झाकोळला-- स्वाती ठोंबरे.
निलेश बामणेCopyright © 2025 | Marathisrushti